De notarisvrouw strijdt voor vrije sex onder bejaarden
KEETJES KUISTOCHT
Keetje Ruizeveld (84) wil sex onder ouderen uit de taboesfeer halen, omdat het een oplossing voor verbittering en eenzaamheid kan zijn. Zelfs een bezoek van een prostituee of gigolo in een bejaardentehuis moet kunnen, vindt de strijdlustige notarisvrouw die in het bordeel van het Jappenkamp niet klein was te krijgen.
TEKST MARK VAN DER HEIJDEN FOTO'S AD NUIS
Ooit heb ik een vrouw gesproken, veertig jaar getrouwd geweest. Vanaf de eerste dag hadden de echtelieden hun eigen slaapkamer. Ze wisten niet beter: hun ouders hadden ook altijd apart geslapen. Als haar man wat wilde kwam hij en als hij klaar was ging hij weg.
Zij is weduwe geworden en heeft op haar zeventigste een advertentie gezien van seksuele hulpverlening van een gigolo. Zij dacht: Gut, wat zou zo'n jongen doen, en heeft erop geschreven. Ze had geld genoeg. Dacht: Ik wil niet met 'm naar bed, maar toch eens kijken hoe dat gaat.
Marcel, dat was z'n schuilnaam, is gekomen en heeft zich daar meteen gedragen als gastheer. Hij zei: Daar staan zelf de glazen en flessen, zullen we gezellig een sherrytje drinken? Op de bank gaan zitten, kletsen, gedronken, arm om haar heen. Hij bleek gewoon een aardige kerel. Hij is opgestaan, zij dacht: Zeker naar de w.c. Ging ze kijken waar hij naartoe ging, heel voorzichtig gluren door een kier. Zag 'm de badkamer ingaan, dacht nog: Nou geeft niet, daar is ook een w.c. Na een tijdje kwam hij weer de kamer in en zij zat weer op de bank en deed alsof ze niet gekeken had.
Hij keek op z'n horloge en zei: Ga je mee? Hij had het bad vol laten lopen en ging zich staan uitkleden. Zij had haar man zich nog nooit zien uitkleden. Tja. Zij voelde zich alsof ze in Hollywood was. D'r badkamer zag er opeens heel anders uit. Hij zei: Ga jij je niet uitkleden? Toen ze zich gaan uitkleden en ze dacht nog: Ik kan toch niet naakt die badkamer in? Heeft ze d'r mooiste nachtpon aangetrokken en daarmee stond ze voor dat bad. Toen zei hij: Ga jij altijd met je nachtpon aan in bad? Heeft hij haar die nachtpon van de schouders genomen, als in trance is ze in dat bad gestapt alsof er een wonder over haar kwam... dat naakte lijf in dat warme water en hij ging haar rug wassen, ze voelde zich een filmster. Ze zijn toen in bed beland en nog stond ze er niet bij stil dat ze zouden gaan vrijen. Nou, en toen gebeurde het! En hoe het precies gegaan is weet ze nóg niet.
Ik heb na een opname voor een radio-programma tegen die Marcel gezegd: Hoeveel klanten heb jij op een dag? Vijf. Ik zeg: Moet je mij eens vertellen hoe jij vijf keer op een dag een erectie krijgt. Vroeg hij: Hoe oud ben jij eigenlijk? Zij moet klaarkomen, ja niet. Ik heb altijd m'n handen en m'n tong nog. Ik gruwde ervan, maar ja. Ik dacht: Als ik niet oppas ga ik zitten giechelen als een klein kind, want ik geloofde er niets van.
Toen ik later tegen die vrouw zei: Ja, maar ik snap niet dat je daar 500 gulden voor betaalt, zei ze: Mens als je weet wat je ervoor krijgt is het te geef! Toen dacht ik: Wat heeft jij nou gehad wat ik nog nooit gehad heb?
Het is even wennen: een keurige dame van 84 – af en toe in bootwerkersbewoordingen – horen praten over sex alsof het gaat over petit-fours op een zilveren schaaltje bij de thee. Zelfs met de tongval die je daarbij verwacht, ze spreekt jaloezie uit als jaloezie. Geen wonder. Aan het begin van de eeuw, toen er in betere kringen nog Frans werd gesproken was Keetje Ruizeveld een van de kinderen van een vooraanstaande hoedenfabrikant in Rotterdam waar adel en hooggeplaatsten over de vloer kwamen. Na de oorlog was en bleef ze notarisvrouw. In de oorlog hadden de Japanners haar in Indië tewerkgesteld in een bordeel, wat haar losse opvattingen en kneedbare taal over sex verklaart, maar daarover straks.
Keetje Ruizeveld uit Alblasserdam zet zich hartstochtelijk in voor het doorbreken van seksuele taboes onder bejaarden: „als ouderen zouden uitkomen voor hun seksuele behoeften en directies van bejaardenoorden daar gezond mee zouden omspringen, zou dat het einde betekenen van heel wat eenzaamheid en verzuring.” Bovendien zou volgens haar de steur in een groot aantal bejaardenoorden in een wip met sprongen
Keetje was een prostituee van 84, maar géén feministe: 'Met die pispraat van gelijke kansen ben ik het helemaal niet eens!'
De herfst is guur, niemand die nog even de deur uit gaat, laat staan de telefoon pakt om even bij te praten, want waarom praten als je ook een voicebericht van vijf minuten kunt sturen, hè. En dan maar roepen dat het leven zo eenzaam is en je onder je dekentje kruipt in de hoop dat de lente snel aanbreekt. Ach gut. Zeg dat maar eens tegen je moeder, vader, oma of opa die wegkwijnt in een verzorgingstehuis, want naar hen kijkt écht niemand om. Eenzaamheid onder ouderen is van alle tijden, maar er zitten ook vrijgevochten types tussen die zich weinig aantrekken van hun leeftijd. Types als Keetje
Ruizendaal, dochter van een vooraanstaande hoedenmaker uit Rotterdam en getrouwd met een notaris in Alblasserdam. Een dame van 84 en van goede komaf, dat was ze. Wij spraken haar in 1989, uiteraard niet zomaar: ze was namelijk een dame uit de tijd die allesbehalve achter geraniums wilde wachten op de man met de zeis. Wel op andere mannen, zei ze: „Als ouderen zouden uitkomen voor hun seksuele behoeften en directies van bejaardenoorden daar gezond mee zouden omspringen, zou dat het einde betekenen van heel wat eenzaamheid en verzuring.” Ofwel: neuk je een ongeluk en de eenzaamheid verdwijnt als regen in een put. Een wijze les voor ons allen!
Keetje zat zelf niet in een verzorgingstehuis, maar was er wel geregeld te vinden. Om mannen van haar leeftijd een goede dag te bezorgen, als je begrijpt wat we bedoelen. Prostitutie in bejaardenoorden zou de normaalste zaak van de wereld moeten zijn en uit de taboesfeer worden gehaald, dat was haar missie. Zoals we toen schreven: „Vitaal als een 16-jarige en strijdlustig als een Hezbollah-strijder doorkruist Keetje in haar eigen auto het land voor voordrachten onder bejaarden, gezelschappen van seksuologen, voor paneldiscussies en vergaderingen in alle commissies die er op dat moment zijn.” Klanten had ze ook, soms wel acht op een avond, wat volgens haar heel normaal was. Zogenaamde 'sekstherapeuten', prostituees en gigolo's dus, zouden een gewoon verschijnsel in bejaardenoorden moeten worden, zei ze: „Er zijn genoeg mannen die graag met een oudere vrouw naar bed gaan, maar de afgunst in bejaardenhuizen is groot. 118 vrouwen op zeven mannen, tsja wat wil je dan? Mannen die af en toe iets aardigs tegen een vrouw zeggen worden schichtig vanwege de jaloezie van de andere vrouwen.”
Was Keetje misschien feministe voordat het woord werd uitgevonden? „Ik kan beter met mannen overweg dan met vrouwen,” zei ze tegen ons. „Mannen vinden ook dat ik een grote bek heb, maar die pruimen dat wel. Maar vrouwen pruimen dat totaal niet.” Een feministe was ze niet, vond ze, eerder 'enigszins geëmancipeerd': „Met die pispraat van gelijke kansen ben ik het helemaal niet eens.”
Een vrouw die uit het juiste hout was gesneden, vonden wij toen. Wel uit een dooie, omgevallen boom, maar dat terzijde.
