Droom je ervan om op een makkelijke manier voorgoed van al je geldzorgen verlost te zijn? Dat je door alleen maar een lullig spelletje te spelen miljonair kunt worden? Het zijn vragen die de deelnemers aan de Squid Game- competitie met een volmondig ‘ja’ beantwoorden. En dat kun je je best voorstellen als kijker, als je hoort hoe diep ze in de shit zitten. Maar het is natuurlijk te mooi om waar te zijn allemaal. De Squid Game-competitie blijkt te bestaan uit een aantal kinderspelletjes zoals Annemaria Koekoek of een potje touwtrekken. Maar dan in een akelige variant waarbij verliezers een gruwelijke dood te wachten staat...
BLOED OP DE SPEELPLAATS
De deelnemers aan Squid Game zijn burgers met zware schulden, balancerend aan de rand van de maatschappij. Als ze volledig aan de grond zitten, worden ze door een onbekende organisatie gerekruteerd, met als lokkertje het prijzengeld van een slordige veertig miljoen euro. Dat de deelnemers flink wanhopig zijn, blijkt wel als een van hen zegt: “Meedoen is altijd nog beter dan mijn dagelijkse leven.”
Een afgelegen eiland wordt het strijdtoneel. In de eerste aflevering lijken de spelers zich nog niet bewust te zijn van de gruwelijke consequenties die het schijnbaar onschuldige Annemaria Koekoek-spel in petto heeft. De groep volgt op een uitvergrote kinderspeelplaats de aanwijzingen van een vrouwelijke robotpop met camera’s als ogen. Wanneer zij de strijdende spelers de rug toekeert, mag men naar voren lopen, maar als de scannende ogen gericht zijn op de naderende deelnemers, mogen ze geen vin verroeren. Doen ze dat wel, dan volgt uitschakeling en dat betekent dat je ter plekke doodgeschoten wordt. Dit nagelbijtende tafereel is nog maar het eerste spel, en er valt nauwelijks onbewogen naar te kijken. Deelnemers vallen bij bosjes, de speelplaats kleurt steeds roder en de stuiptrekkingen van de verliezers laten de Netflix-kijker aangeslagen achter. En daarmee is de basis gelegd om je te verlokken om de negendelige serie in één keer uit te willen kijken. En geloof ons: dacht je dat het Annemaria Koekoek-spel al heftig was, dan kom je bedrogen uit…
VINGERS BRANDEN
Regisseur en schrijver Hwang Donghyuk heeft er bijna twaalf jaar over gedaan om Squid Game op een scherm te krijgen. Toen hij in 2009 het script schreef, was niemand in de tv-wereld klaar voor deze venijnige maatschappijkritiek met een sadistisch sausje, want dat is het eigenlijk: een aanklacht tegen armoede. Potentiële geldschieters zagen het nog niet zo zitten om aan dat gevoelige thema hun vingers te branden. “Het idee achter de serie was erg gewaagd”, geeft Dong-hyuk toe. Maar hij liet zich niet uit het veld slaan. Ook niet toen de afwijzingen bleven komen en hij zelfs genoodzaakt was om zijn laptop te verkopen om de eindjes nog aan elkaar te kunnen knopen.
Hwang Dong-hyuk kan inmiddels zoveel laptops kopen als hij wil, want met tachtig miljoen kijkers staat zijn creatie op het punt de grootste Netflixklapper aller tijden te worden. Dat het alleen nog een kwestie van tijd is voor Bridgerton (82 miljoen kijkers) voorbijgestreefd wordt, blijkt wel op social media. Elke dag verschijnen er onder de hashtag #squidgame duizenden berichten. Mensen posten screenshots uit de film met grappige teksten, spelen scènes na en we vonden zelfs baktips voor koekjes waarmee een naargeestig spel gespeeld kan worden.
Het succes is opmerkelijk voor een serie die zonder veel publiciteit buiten Zuid-Korea is gelanceerd. Vroeger bleven pareltjes uit die contreien vrijwel altijd ongezien bij ons, maar door de opkomst van de digitale mond-tot-mond-reclame komt daar steeds meer verandering in. Netflix zelf speelt daar natuurlijk ook een grote rol in: het platform is intussen in 190 landen actief en zoekt ook steeds vaker naar baanbrekende films en series die niet Engelstalig zijn. De Koreaanse cinema verschijnt daarbij al snel op de radar sinds de Oscar-winst van Parasite (2019), dat toevallig óók al de verschillen tussen rijk en arm als uitgangspunt had.
MAAR… IS HET NIET GEJAT?
Maar ook hoge Koreaanse bomen vangen veel wind. Terwijl de populariteit van Squid Game door het dak gaat, worden achter de schermen óók vuile spelletjes gespeeld. De aantijgingen van plagiaat steken de kop op. Zo wordt regisseur Hwang Dong-hyuk beschuldigd te hebben gestolen van het Japanse As The Gods Will (2014), dat opent met exact hetzelfde Annemaria Koekoek als Squid Game. “Toen we aan het filmen waren, vernam ik van de gelijkenissen. Maar ik schreef het in 2009, dus die overeenkomst berust puur op toeval”, aldus de regisseur in de Koreaanse media. Het blijft echter niet bij die ene titel waar Squid Game wel het een en ander uit geleend zou hebben. Ook vaak genoemd worden Battle Royale, een film uit 2000 waarin de makers tieners opvoeren als slachtvee, en de daarop gebaseerde succesreeks The Hunger Games. In India is men ervan overtuigd dat Squid Game afgekeken is van de Bollywoodproductie Luck uit 2009. Ook daarin worden spelletjes gespeeld die voor de verliezers akelig aflopen.
Maar het plagiaatrumoer doet niks af aan het succes van Squid Game. Netflix kan dan ook dik tevreden zijn. Er is nog wel een rechtszaak van een Zuid-Koreaanse internetprovider die vindt dat Squid Game veel te veel internetverkeer veroorzaakt, maar dat is met een flinke zak geld vast zo op te lossen.
ON DEMAND Squid Game, nu te zien op Netflix
Liever échte moorden? Dit zijn de beste true crime docu's op Netflix: SUPERGUIDE. NL/TRUECRIME
