EVA: “JOHN, OP DIT MOMENT IS HET TWINTIG MAANDEN GELEDEN DAT JIJ JE VROUW DANIËLLE VERLOOR. HOE GAAT HET NU MET JE?”
John: “Dat is eigenlijk elke dag anders. Ik heb gelezen dat rouwen is zoals de oceaan: de ene keer kabbelt het, een volgend moment zijn er golven, of stormt het juist. De tussenpozen waarin het kabbelt worden misschien steeds langer, maar het is een constant gemis – de ene keer zachter, de andere keer heviger.”
Eva: “Als je iemand gaat spreken die de liefde van zijn leven is verloren, ga je er automatisch aan denken hoe je er dan zelf aan toe zou zijn. Maar ik durf dat gevoel niet eens op te roepen.”
John: “Daan en ik kregen een relatie toen ik achttien was, dus we zijn veertig jaar samen geweest. Dan ben je volledig met elkaar verweven geraakt – en ineens valt dat weg. Nu zit ik in de fase dat ik moet uitzoeken wie ik ben zónder Daniëlle. Zij was alles voor me, ik ben de hele wereld met haar over geweest, we hebben twee prachtige kinderen gekregen. Het gekke is dat je de normale dingen het meest mist. Gewoon samen thuis zijn – zij aan het schrijven, ik op het bankje voetbal kijken. En daarna koken, of iets bestellen, gezellig samen aan tafel. Nu is die avond zo’n moment geworden waarop ik me afvraag: wat ga ik doen? Ik ga niet voor alleen mezelf eten klaarmaken. Ik kan het wel, maar ik vind er niks aan. Dus eet ik eigenlijk altijd buiten de deur, vaak met mijn dochter Estelle. En als ik in Armenië ben, voor mijn werk als bondscoach daar, eet ik met mijn vriend en assistent Aron Winter. Johan Cruijff zei altijd: ‘Je gaat het pas zien als je het doorhebt.’ Nu ik weet wat het is om dit diepe verdriet te voelen, heb ik ook meer empathie voor andere mensen die het moeilijk hebben. Vroeger was ik toch oppervlakkiger in die dingen. Je weet nu pas écht wat het betekent als iemand zoiets ingrijpends meemaakt.”
Eva: “Daniëlle had uitgezaaide endeldarmkanker, maar ze bleef geloven in een wonder.”
John: “En daar gingen wij in mee. Ik weet nog dat een palliatief arts bij ons thuis kwam om van alles met haar door te nemen, maar toen Daan doorhad waar het over ging, zei ze: ‘Weg! Ik wil het niet horen. Als het zover is, merk ik het wel.’ Ze had haar energie nodig om positief te blijven. En ik heb gezien hoe onze dochter Estelle ook tot op haar moeders sterfbed bleef geloven in een wonder. Totdat Daniëlle zei: ‘Schat, ik heb jullie altijd op nummer één gezet, maar mama moet nu voor zichzelf kiezen. Ik kan niet meer.’ Dus het rouwen is bij ons pas begonnen op het moment dat ze overleed.”
Eva: “Ik was zo ontroerd door de foto’s en woorden die ik op jouw Instagram-account en die van jouw kinderen zag. Er sprak zo veel liefde voor elkaar uit.”
John: “Die was en is er ook. Daniëlle heeft altijd een zeer hechte band met Estelle en Davey gehad, daarom is het nu voor hen ook zo zwaar, al doen ze het allebei goed. Maar vaak genoeg blijft het gemis extra pijnlijk. Afgelopen zomer zaten we met z’n drieën in Frankrijk aan een tafel voor vier. Dan zie ik Estelle al huilen vanwege die lege stoel. Vervolgens vraagt de ober: ‘Komt er nog iemand? Of zal ik dat bordje weghalen?’ Tsja, wat antwoord je dan?”
‘IK MIS DE NORMALE DINGEN HET MEEST: GEWOON THUIS ZIJN EN DAN SAMEN KOKEN’
john
Eva: “Niet te doen. Jullie zoon trouwde nog geen twee maanden na de dood van zijn moeder. Dat lijkt me ook een heel beladen moment.”
John: “Het was Daniëlles doel om daar nog bij te zijn. Dave woont in Melbourne, zijn vrouw Casey is Australisch. Dus Daan zei: óf ik ben gewoon daar, óf ik volg het vanuit huis via een livestream. Maar ja, zo liep het dus niet. De avond voor het huwelijk heb ik iedereen toegesproken. Dat zowel Daniëlle als ik vinden dat het leven gevierd moet worden, dat we dat dus ook gingen doen en dat Daan er op haar manier bij zou zijn. De volgende dag vond de ceremonie plaats op een idyllisch plekje aan het strand. Aan het eind, toen Dave en Casey elkaar de ringen om deden, sprongen er vlak naast ons ineens twee dolfijnen uit het water op. En honderd meter verderop nog een keer. Nou, toen begonnen we met 85 man te huilen, hoor. Daarna hebben we enorm feest gevierd. Het was intens verdrietig, maar we waren ook intens blij. Dansen en huilen tegelijkertijd.”
Eva: “Wat prachtig. Ik zie trouwens een mooie ring om je vinger – is dat je trouwring?”
John: “Het zijn eigenlijk drie ringen die te maken hebben met Daniëlle. Eentje van ons eerste huwelijk in 1989, eentje van de tweede keer dat we trouwden, in 2006, met alleen de kinderen erbij op een Braziliaans strand. En eentje die is gemaakt van een armband die ik Daan cadeau gaf toen Estelle werd geboren. De trouwringen van Dave en Casey zijn van diezelfde armband gemaakt – dat was nog een idee van Daniëlle.”
Eva: “Tijdens de fotoshoot herinnerde jij me eraan dat ik Daniëlle tien jaar geleden te gast had in mijn talkshow. Het ging over haar boek, De grote waarheid. Ze schreef het na een diepe persoonlijke crisis die leidde tot een spirituele ervaring. Toen we het net terugkeken, vond ik mezelf een beetje rellerig. Zij wilde heel eerlijk iets vertellen over haar spirituele ontwaken en wat dat voor haar had betekend en ik zat te hengelen naar de sappige details uit het boek. Seks, vreemdgaan. Wat vond jij er destijds van dat ze dat allemaal deelde?”
John: “In het begin zat ik er natuurlijk niet op te wachten. Ik had mijn eigen carrière en geen zin om op die periode uit ons huwelijk te worden aangesproken. Maar ik zag ook dat het opschrijven ervan voor haar therapeutisch werkte.”
Eva: “Ze vertelde me dat ze zo puur mogelijk probeerde te leven – geen dieren eten, geen alcohol drinken, veel spiritualiteit – maar dat dat botste met de leugen die ze ook met zich meedroeg.”
John: “Daniëlle was iemand die makkelijk geïntrigeerd raakte door mensen en ook weleens verliefd werd. Daar deed ze nooit iets mee, tot die ene keer in 2005. Ik voelde dat er iets niet klopte en uiteindelijk biechtte ze op dat ze een relatie met een andere man was aangegaan. Op dat moment besloot ik ook te vertellen dat ik dingen had gedaan die niet hoorden in een huwelijk. Eerlijk gezegd voelde dat voor mij wel bevrijdend, maar bij haar ontstond de angst dat ik haar zou verlaten. Haar moeder Willeke was drie keer getrouwd en weer gescheiden en omdat ze als kind had gezien wat dat teweegbracht, was zij vastberaden háár gezin bij elkaar te houden. Ze hoefde niet beroemd te worden, ze wilde een leven waarin ze er voor haar man en kinderen was. Uiteindelijk is het uitgemond in een staat van psychose, die ze zelf haar ontwaken noemde, maar het heeft zeker vijf jaar geduurd voordat ze weer de Daniëlle werd op wie ik verliefd was geworden.”
Eva: “Tegenwoordig besluiten veel mensen om maar uit elkaar te gaan als het een tijdje niet lekker loopt; jullie hielden vol.”
John: “De basisliefde tussen ons was groot. Maar het heeft ook te maken met de fase van je leven: we hadden jonge kinderen, dan wil je het alleen al voor die twee een kans geven. Uiteindelijk beslaat onze relatie twee periodes. Daniëlle was vijftien toen ik bij Ajax voetbalde en zij me vroeg iets in haar poëziealbum te schrijven. En ze was 37 toen we elkaar een periode kwijtraakten. Maar na haar veertigste hebben we het weer een kans gegeven en werd het opnieuw iets heel moois, dat tot aan haar dood heeft geduurd. Hoelang duurde jouw langste relatie, Eva?”
‘DAAN WILDE NIETS MET DE DOOD TE MAKEN HEBBEN, ZE ZEI: ‘ALS HET ZOVER IS, MERK IK HET WEL’’
john
‘IK HOUD VAN MENSEN DIE LARGER THAN LIFE ZIJN, DIE NOG MEER RUIMTE INNEMEN DAN IK AL DOE’
eva
‘SINDS DIT DIEPE VERDRIET HEB IK MEER EMPATHIE VOOR MENSEN DIE HET OOK MOEILIJK HEBBEN’
john
Eva: “Tien jaar, met mijn eerste vriend die ik leerde kennen toen ik negentien was. Een lieve man, maar toen ik eenmaal dertig werd, sloten onze levens niet meer op elkaar aan.”
John: “Daarna was je twee keer samen met een bekende man, toch?”
Eva: “Ja. Ik houd van mensen die larger than life zijn, bij wie er altijd iets gaande is, die nog meer ruimte innemen dan ik al doe. Maar toen ik Dexter leerde kennen, was er een totaal ander gevoel, iets dat ik niet eerder heb gekend. Dex is voor mij thuiskomen. En inmiddels zijn wij ook al negen jaar bij elkaar.”
John: “Heb jij altijd moeder willen worden?”
Eva: “Nee. Ik zag bij vriendinnen dat er rond hun dertigste een soort natuurkracht vrijkwam, het móést gebeuren. Ik vroeg me nog af of er met mij iets niet in orde was, omdat ik dat gevoel niet kende. Toen ik Dex ontmoette was ik net 37 en hij wilde wel graag kinderen. Op dat moment voelde ik: ja, met jóú wil ik dat ook.”
John: “Daan en ik kregen een jaar na ons huwelijk ons eerste kind en toen ontstond stilzwijgend een situatie waarin ik werkte en zij thuis was. Al wees zij mij er altijd op dat we wel gelijkwaardig waren. ‘Natuurlijk breng jij het geld binnen, maar we zijn een team, we hebben hier samen voor gekozen.’ Daar had ze gelijk in, ik denk dat het tussen ons niet had gewerkt als zij ook een drukke carrière had nagestreefd.”
Eva: “Bij ons geldt hetzelfde: mijn carrière was niet mogelijk geweest zonder hem. Het voordeel van iets ouder zijn als je iemand ontmoet, is dat je niets voor lief neemt. Dat Dex nu thuis is om te zorgen voor onze kinderen, is iets dat ik besef, erken en steeds opnieuw met hem bespreek. Ik zie wat het voor zijn leven betekent dat mijn carrière onze carrière is geworden. Waardoor we ook alle beslissingen die daarover gaan, samen nemen. Mijn baan bij RTL was lucratief en daar hebben we ons mooie huis met tuin van kunnen kopen. Maar we kozen er ook samen voor om terug te gaan naar de NPO, al ging ik enorm terug in salaris. Toen onze dochter Salo kwam, kon ik het niet bolwerken op de late avond. Het tijdslot om zeven uur is natuurlijk een prestigeplek, maar ook veel beter voor ons gezinsleven. En dan nog blijft het lastig als ik de deur uitga en mijn kinderen moet achterlaten.”
John: “Dat schuldgevoel speelt meer bij vrouwen dan bij mannen.”
Eva: “Dat denk ik ook. Ik vind het fijn om mijn kinderen te kunnen laten zien wat het betekent als je werk kunt doen waarvan je houdt. Maar net zoals jij je gezin een paar keer hebt meegesleept naar een ander land omdat je daar trainer werd, sleep ik ze mee in mijn -tvarrière. Ons leven wordt acht maanden per jaar om mijn werk heen ingericht en dat probeer ik op alle mogelijke manieren te compenseren. Dus daarom spreek ik zelden met vrienden af en heb ik geen tijd voor hobby’s. Ik werk – en in de tijd die overblijft, ben ik met mijn gezin. Ik spiegel mijn eigen relatie altijd aan het huwelijk van mijn ouders. Zij zijn bij elkaar sinds mijn moeders zestiende en nog steeds heel gelukkig. Mijn ouders doen letterlijk alles samen, tot aan bellen met mij – dat moet altijd op de luidspreker. Ik weet niet beter dan dat dat is hoe een goede relatie hoort te zijn.”
John: “Zijn Dexter en jij getrouwd?”
Eva: “Nou, dat is wel een grappig verhaal ... Vlak voordat onze zoon Pax zeven jaar geleden werd geboren, zijn we getrouwd, zodat alles voor de wet geregeld zou zijn. We wilden er behalve getuigen verder niemand bij hebben, maar dat vonden onze ouders niet leuk. ‘Nee,’ zei ik, ‘ik beloof jullie, dit is alléén een administratieve handeling, het echte huwelijk komt nog.’ Dus ik belde voor de zekerheid nog naar het stadsdeelkantoor: ‘Luister, we doen het binnen acht minuten, aan de balie in de centrale hal, en vooral géén emotie.”
John: “Ik voel al iets aankomen ...”
Eva: “Voor de Nederlandse wet moet je getuigen hebben, dus we vroegen onze broers. Zij hadden nog een bloemetje meegenomen, maar ik droeg gewoon een versleten T-shirtjurk en sandalen, omdat het die dag bloedheet was en ik was hoogzwanger. Op het moment dat we in die centrale hal stonden, kwam de ambtenaar van dienst in toga aanlopen: ‘Eva Jinek! Ik ga jou trouwen! Ik heb een zaal geregeld, kom mee!’ Ik smeekte haar bijna: néé, dit moet in een paar minuten beklonken zijn, alsjeblieft? Maar nee hoor, die mevrouw wilde het echt niet zomaar even afstempelen aan de balie. Dus begon ze in die zaal een heel verhaal over trouwen en samenzijn en moesten we elkaars handen vasthouden. Ik ben sowieso al iemand die heel makkelijk huilt – Dex noemt me altijd ‘watermannetje’ – maar nu moest ik zó ongelooflijk huilen, zonder dat het nog te stoppen was. En zelfs bij Dex kwamen de tranen. Dus ik weet dat mijn ouders en schoonouders dit niet leuk vinden om te lezen, maar zo werd het toch een verrassend emotioneel en mooi moment.”
‘MET VRIENDEN SPREEK IK ZELDEN AF: IK WERK – EN IN DE TIJD DIE OVERBLIJFT, BEN IK MET MIJN GEZIN’
eva
John: “Misschien extra mooi omdat je er niet op had gerekend?”
Eva: “Precies. Er is nog een schitterende foto van, die ik heb laten inlijsten. De enige plek waar geen mensen liepen, was voor de Febo op het Bos en Lommerplein. Dus daar staan we: Dex in zijn spijkerbroek, ik in mijn T-shirtjurk, met het bloemetje van onze broers, voor de rode letters van de Febo.”
John: “En dat grote huwelijksfeest?”
Eva: “Het klinkt raar uit de mond van iemand die vier dagen per week op televisie is, maar het idee dat ik op zo’n bruiloft het middelpunt ben en dat iedereen dan op me let, vind ik héél ongemakkelijk.
Maar nu weer over jou, John: is jouw beeld van de toekomst veranderd na wat je hebt meegemaakt?”
John: “Ik weet in elk geval dat het niet zoveel zin heeft om allerlei plannen te maken. Want kijk: Daniëlle had ook plannen. Het was haar ideaalbeeld om een paar maanden per jaar in Australië te wonen, bij Dave in de buurt. En we lieten een extra studio aan ons huis bouwen waar Dave met zijn toekomstige gezin zou kunnen logeren als ze in Nederland zouden zijn – het idee was dat de kleinkinderen dan ’s ochtends bij ons in bed zouden springen. Maar nu? Ik weet het echt niet. Het ligt er ook aan of ik nog iemand ontmoet, of dat ik in mijn eentje ga reizen.”
Eva: “Sta je ervoor open om een nieuwe relatie aan te gaan?”
John: “Ik ben niet het type man dat in paniek raakt in z’n eentje en meteen weer een vrouw in huis wil, maar ik heb al wel een paar dates gehad. Daan heeft dat ook specifiek gezegd, met de kinderen erbij: ‘Ik gun jou een lang en gelukkig leven en als dat met iemand is die jij leuk vindt, dóé dat.’ Dus soms drink ik een wijntje met een vrouw en het is al gebeurd dat Estelle dan ook even langskwam.”
Eva: “Wat knap, zeker omdat ze zo hecht met haar moeder was.”
John: “Het grappige is dat ik nu weleens met mijn dochter over onze dates praat, al heeft zij inmiddels weer een vaste relatie. Af en toe zegt ze: ‘Nou pap, dat is wel echt een leuke vrouw, hoor.’ Estelle weet ook dat het losstaat van de liefde die ik voor haar moeder voel. En dat ik Daniëlle altijd op handen zal blijven dragen, ook binnen een volgende relatie. Als een vrouw dat niet begrijpt, kan het sowieso niks worden tussen ons. Daniëlle is nou eenmaal deel van mij, en dat zal altijd zo blijven.”
Eva Jinek
GEBOREN 13 juli 1978 in Tulsa, Verenigde Staten IS talkshowhost van Eva (AVROTROS) BOEKEN Droom Groot 1 & 2 SERIE De Wereld van Eva (Videoland) PRIJZEN o.m. Zilveren Televizier-Ster, twee keer de Sonja Barend Award, Omroepvrouw van het Jaar WOONT in Abcoude met haar man Dexter van der Voorn en hun kinderen Pax (7) en Salo (bijna 2) INSTAGRAM @evajinek
John van ’t Schip
GEBOREN 30 december 1963 in Fort St. John, Canada IS bondscoach van Armenië VOETBALDE als prof bij Ajax, Genoa en speelde 41 interlands namens het Nederlands elftal BIJNAAM Johnny Il Bello WAS coach van Ajax en FC Twente, bondscoach van Griekenland en clubtrainer in o.m. Melbourne en Mexico KREEG samen met Daniëlle Oonk zoon Davey (34) en dochter Estelle (32) WOONT in Naarden INSTAGRAM @johnvantschip
STYLING ROEL SCHAGEN HAAR & MAKE-UP ELLEN ROMEIJN
