Tony, laten we meteen beginnen met wat er momenteel bij jou speelt. Je artiestennaam Tony Junior komt terug. Waarom?
“Eigenlijk moet ik daarvoor terug naar het begin. Ik heet Tony, net als mijn vader. Zijn artiestennaam is Toni Peroni, dus ik was vroeger altijd Tony Peroni junior. Mijn moeder noemde me vaak Junior, omdat er twee Tony’s rondliepen. Toen ik op mijn 18de elektronische muziek begon te maken en te draaien, vond ik Peroni heel erg bij drummers horen. Ik wilde op eigen benen staan en zo werd het Tony Junior. Onder die naam heb ik vervolgens jarenlang de mooiste dingen gedaan. Ik stond op festivals als Tomorrowland en Ultra, maakte platen met grote internationale dj’s en deed honderden shows per jaar. Maar op een gegeven moment ging dat op de automatische piloot. Na corona begon ik mezelf af te vragen: wat wil ik eigenlijk nog? Ik was ook een beetje klaar met alles wat er om de muziekwereld heen hangt: media, televisie, het hele circus. Ik wilde weer iets doen waarbij het echt om muziek draaide.”
Daarom ging je verder als Claessens, dus met je echte achternaam?
“Ja. Ik had op dat moment ook al twee, drie jaar tegen vrijwel alles op televisie nee gezegd. Ik wilde me meer op de geloofwaardige, hardere kant van de muziek richten. Dus ik dacht: ik gooi mijn naam om en ga verder als Claessens. Anderhalf jaar heb ik dat gedaan en me vooral op harde techno gericht. Alleen kwam ik erachter dat ik na vijftien jaar niet meer van Tony Junior afkom. En tegelijk vroeg ik me af: waarom zou ik dat eigenlijk willen? Ik had bijvoorbeeld als Claessens mijn eigen feest in de Toffler in Rotterdam, met artiesten die ik tof vond. Maar mensen zeiden tegen me: Hé Tony Junior, wat doe jij hier? Toen dacht ik: ik probeer mezelf heel geforceerd ergens in te passen. Maar ik bén Tony Junior.”
Wat betekent die conclusie voor je?
“Dat ik mezelf weer de vrijheid geef om te doen waar ik zin in heb. Ik ben een commerciële hoer, om het maar zo te zeggen. Als ik morgen met Jan Smit een plaat wil maken, dan ga ik met Jan Smit de studio in. Als ik in een film wil spelen of aan een televisieprogramma wil meedoen, wil ik dat gewoon kunnen doen. Ik wil niet meer allerlei dingen níét doen omdat die niet binnen een bepaald hokje passen. Het gekke was dat ik precies de dingen waarvan ik afstand had genomen uiteindelijk weer begon te missen. Daarom heb ik er de afgelopen maanden veel over nagedacht en met mijn team over gesproken: Tony Junior moest gewoon terugkomen. Ook als Claessens blijf ik draaien. Als Tony Junior doe ik lekker wat ik wil en als Claessens blijf ik meer gericht op de muziek, waar mijn hart óók ligt.”
Heb je er dan spijt van dat je Tony Junior tijdelijk aan de kant hebt gezet?
“Als je het zo vraagt: ik had Tony Junior nooit helemaal moeten stoppen. Ik had mezelf er als Claessens gewoon naast moeten zetten. Aan de andere kant heb ik hiermee wel laten zien dat ik bereid ben afstand te nemen van een naam, zekerheid en inkomen om iets anders te proberen. Ik dacht gewoon: fuck it. Maar ik ben sowieso niet iemand die veel met spijt bezig is. Iedere mislukte relatie zou je bijvoorbeeld ook als iets kunnen zien waar je spijt van moet hebben. Zo kijk ik er niet naar, ik heb nooit spijt. Het zijn ervaringen en je leert ervan. Ik vind het veel belangrijker of ik vandaag wakker word en gelukkig ben en of ik zin heb in morgen.”
‘Mijn vader heeft het ook zwaar gehad, maar die tourt zich nu weer helemaal de tyfus met Het Goede Doel. Veel respect voor’
En? Ben je gelukkig?
“Ja, absoluut. Voor mij zit geluk voor een groot deel in vrijheid. Dat ik vandaag opsta en zelf mag bepalen wat ik doe en daar ook nog mijn geld mee kan verdienen, vind ik een van de grootste vormen van geluk. Er zijn ontzettend veel mensen die voor iemand anders werken, iemand anders rijk maken en ondertussen iets doen waar ze helemaal geen zin in hebben. Maar geluk zit voor mij ook in de mensen om me heen. Mijn vrienden, mijn familie, mijn katten en dit hol waar we nu zitten. Daar word ik gelukkig van.”
Met ‘dit hol’ bedoel je het enorme muziekcomplex waar we nu zijn?
“Ja, onze Starsound Studio. Dit is eigenlijk een broedplaats voor muzikanten. De Herman Brood Academie heeft hier twaalf jaar gezeten. Er zijn twaalf oefenruimtes, een bar, lesruimtes en mijn djschool zit hier. Maar het belangrijkste is: ik noem dit thuis. Ik woon hier, mijn vader woont hier ook. Mijn beste vriend heeft hier twaalf jaar gezeten en iemand met wie ik werk, woont hier eveneens. Ieder heeft z’n eigen appartement. Ik noem dit een muziekspeeltuin. Je kunt hier iedere dag met elkaar eten als je daar zin in hebt, maar je kunt je ook drie dagen afzonderen. Het is nu nog rustig aan het begin van de middag, maar over een paar uur hoor je overal ‘boem-boem’ uit die oefenruimtes. Mensen die het niet gewend zijn, worden daar misschien gek van. Ik hoor het niet eens meer.”
Je vader, Toni Peroni, is zelf ook muzikant. Wat is het belangrijkste dat je van hem hebt geleerd?
“Mijn vader en ik zijn op sommige vlakken tegenpolen en tegelijkertijd zijn we precies hetzelfde. Hij vindt het bijvoorbeeld leuk om naar premières te gaan. Hij is amicaal, gezellig en maakt met iedereen een praatje. Hij vindt het ook leuker dan ik om de aandacht op te zoeken. Als hij op tv is, vindt hij dat gewoon vet. Ik heb dat veel minder. Wat ik ontzettend mooi aan hem vind, is dat je hem naast een miljonair of dakloze kunt zetten en dat hij binnen een minuut met allebei levelt. Echt knap. Hij geniet bovendien optimaal van het leven. Hij heeft het ook zwaar gehad, maar heeft nu weer een succesvolle band Het Goede Doel waar hij zich helemaal de tyfus mee tourt. Veel respect voor.”
Lijken jullie qua karakter veel op elkaar?
“Ja, alleen ben ik iets meer de behoudende variant. Als hij uitbundig wordt of een opmerking maakt, ben ik soms degene die hem een beetje terugtrekt. Ik denk soms tien seconden langer na voordat ik iets doe, terwijl pa het dan allang heeft gedaan. Maar dat spontane is tegelijkertijd ook zijn kracht. Het muzikale heb ik trouwens niet alleen van hem. Mijn moeder kon ook heel goed zingen, dus de muziek heb ik van beide kanten meegekregen. Ik had eigenlijk geen keus, haha.”
Je groeide dus letterlijk op tussen muzikanten, een wereld waarin best veel drugs gebruikt wordt.
Maar jij bent daar nooit aan begonnen, begrijpen we. Er zijn vast veel mensen die moeite hebben om dat te geloven?
“Dat is zelfs een van de grootste vooroordelen over mij: dat ik altijd aan de drugs zou zitten. Maar ik heb dus nog nooit drugs gebruikt. Echt nog nooit. Ik ben inderdaad opgegroeid in die wereld, als klein jochie lag ik achter de bar te slapen. Ik had punkers, rockers en andere muzikanten om me heen en heb het allemaal gezien. Juist daardoor dacht ik altijd: dit ga ik niet doen. Mijn ouders waren er vanaf mijn geboorte ook heel erg op tegen. Ik heb nog steeds het gevoel dat ze mijn benen zouden breken als ik het ooit zou proberen, haha. Met alcohol ben ik ook altijd bewust omgegaan. Bij shows dronk ik soms een paar drankjes tegen de zenuwen, maar doordeweeks drink ik eigenlijk niet. Het enige slechte wat wel doe, is een sigaretje roken. Ik wil gewoon niet afhankelijk zijn van extreme middelen om me beter te voelen.”
‘Ik heb nog steeds het gevoel dat mijn ouders m’n benen gaan breken als ik ooit drugs zou proberen’
Nog een vooroordeel: mensen denken dat je wel extravert zult zijn en graag in het middelpunt van de belangstelling staat.
“Eigenlijk ben ik een heel verlegen gast en dat weet bijna niemand. Ik hoef niet in de spotlights te staan. Ik hoef niet bekend te zijn en ik hoef niet gezien te worden. I don’t give a fuck. Een première of feestje waar allemaal mensen rondlopen die graag gezien willen worden, is voor mij de hel. Dan kom ik op zo’n gelegenheid zonder reden, maar puur op uitnodiging, en moet ik leuk gaan doen met allemaal mensen die ik niet ken. Daar voel ik me ontzettend ongemakkelijk bij.”
Terwijl je zonder problemen voor duizenden mensen optreedt.
“Dat is totaal anders. Als ik een doel heb, ben ik helemaal niet verlegen. Zet mij op een feest met drieduizend man en laat me dwars door het publiek naar mijn podium lopen: geen enkel probleem. Dan ben ik daar met een reden: ik mag optreden. Maar stuur me zonder reden naar zo’n feest en ik vind het verschrikkelijk. Klinkt dat tegenstrijdig? So be it. Zo werkt het bij mij.”
Je uiterlijk is juist behoorlijk opvallend. Lang haar, gouden tanden, tatoeages. Vind je jezelf knap?
“Nee. Sterker nog: ik hoor weleens dat vrouwen me ‘een lekkere vent’ zouden vinden, maar ik vind mezelf niet lekker en vind mijn muziek ook niet per se goed. Maar ik ben tegelijkertijd totaal niet onzeker. Dat snappen mensen soms niet. Iemand zei laatst tegen me: Jij vindt jezelf echt heel lekker, hè? Ik zei: Nee, absoluut niet. Toen kreeg ik terug: Maar dan ben je toch onzeker? Maar nee, dat ben ik ook niet. Ik ben er gewoon niet zo mee bezig. Ik verzorg mezelf natuurlijk wel. Ik denk na over mijn uiterlijk. Die gouden tanden vind ik bijvoorbeeld al mooi sinds ik als kind opa’s en oma’s met gouden tanden zag. Dat vond ik vet, dus dan doe ik dat. Veel sieraden die ik draag, hebben bovendien een betekenis.”
Zoals?
“Deze ring is van mijn opa. Hij was een heel goede accordeonist en droeg hem altijd. Een ander ringetje is de trouw- of verlovingsring van mijn ouders. Ik heb een ring van drie vrienden, met drie steentjes. In mijn armband staat de naam van mijn oma. Veel van die dingen zijn cadeaus van mensen. Dan denk ik: zo heb ik je altijd bij me. Met mijn tatoeages is dat hetzelfde. Mensen zien misschien één groot kladblok vol troep, maar achter heel veel dingen zit een verhaal.”
Wat is je meest persoonlijke tatoeage?
“Die op mijn rug. Daar staan papa en mama op. Bovenaan staat heel groot Claessens, onze familienaam. Daaronder staat een foto van mijn vader en moeder bij de Maarsseveense Plassen, met mij als kind van ongeveer 1 jaar in de kinderwagen. Het is een groot zwart silhouet, het lijkt bijna op het embleem van een motorclub. Dat is voor mij de belangrijkste. Ik heb ook handgeschreven tekstjes van mijn opa en oma laten tatoeëren. Daar zaten spelfouten in en daarover ontstond wat gezeur op juicekanalen. Dan denk ik: ja, het is authentiek! Als mijn opa of oma een d’tje of t’tje verkeerd heeft geschreven, ga ik dat toch niet verbeteren? Juist niet. Het is van hen.”
‘Ik vind het leven in Nederland eerlijk gezegd wel beduidend kutter worden. Alles wordt duurder en er komen steeds meer regels bij’
Je hebt inmiddels zelfs een eigen tattooshop. Kun je zelf tatoeëren?
“Ja, maar niet zo goed, haha. Toen ik in 2023 met die shop begon, dacht ik: ik moet in ieder geval weten hoe het werkt. Als jij nu per se een tattoo van mij wilt, kan ik technisch een tattoo zetten, maar mooi wordt ie waarschijnlijk niet. Ik heb acht tattoo-artists rondlopen die het veel beter kunnen. Toch zijn er fans die absoluut door mij getatoeëerd willen worden. Dan zeg ik altijd: prima, maar ik ben heel slecht én duur, haha. En dan willen ze het alsnog. Meestal zet ik dan iets simpels, bijvoorbeeld mijn handtekening.”
Je bent niet alleen met je muziek bezig, ook met vastgoed en een dj-school. Heb je jezelf de afgelopen jaren niet wat te veel op de hals gehaald?
“Dat denk ik wel. Vooral tussen mijn 30ste en 35ste heb ik bepaalde keuzes gemaakt waarbij ik heel veel hooi op mijn vork heb genomen. Panden kopen, zakelijke risico’s nemen, allerlei dingen tegelijk doen. Daardoor heb ik ook ongeveer een jaar, anderhalf jaar een best zware tijd gehad. Ik was toen nog steeds gelukkig, maar dat was meer aan de onderkant van gelukkig. Nu zit ik weer lekker in het midden, met pieken en dalen, en daar ben ik het liefst. Het leven moet voor mij een dynamische achtbaan zijn. Als alles altijd hetzelfde is, wordt het één grote brij van standaardshit. Daar hou ik niet van.”
Denk je weleens: ik vertrek uit Nederland en ga ergens anders wonen?
“Vaak. Ik reis veel en dan kom je in landen waar je voor een ton nog een vrijstaande villa kunt kopen. Dan denk ik weleens: waarom zit ik eigenlijk nog hier? Ik vind het leven in Nederland eerlijk gezegd wel beduidend kutter worden. Alles wordt duurder en er komen steeds meer regels bij. Ik merk ook dat ik nu die man begin te worden die zegt: vroeger was alles beter, haha. Maar tegelijkertijd zou ik Nederland waarschijnlijk niet kunnen missen. Ik zou een huis op Curaçao kunnen kopen, of ergens anders kunnen gaan zitten, maar word ik daar gelukkig van? Geen idee. Dus ja, ik denk geregeld aan emigreren, maar ik weet het niet zeker en weet ook nog niet waarheen.”
Tot slot moeten we het toch even over die auto van je hebben. Waarom rij je in vredesnaam in een Audi met luipaardprint?
“Dat is volledig uit de hand gelopen. Aan het begin van mijn djcarrière kreeg ik van een vriend een shirt met zo’n borstzakje met luipaardprint. Daarna kreeg ik een asbak met luipaardprint. Vervolgens kocht ik een broek met luipaardprint. Ik vond dat zelf vooral heel grappig en langzaam werd ik een soort reïncarnatie van Nel Veerkamp, haha. Toen ik vanwege mijn shows veel door Nederland reed, kocht ik een Audi A8-limousine. Prachtige auto, alles erop en eraan. Ik dacht: weet je wat, ik maak hem helemaal luipaardprint. Tien jaar later rijd ik er nog steeds in. Ik geef niet zoveel om spullen en een auto is sowieso zonde van je geld. Maar deze is nog steeds geweldig. Stoelmassage, alles verwarmd. En er liggen inmiddels zoveel herinneringen in die auto dat ik er ook geen afstand van kan nemen. Hij blijft dus nog wel even.”
Net als Tony Junior?
“Precies. Daar kom ik ook niet meer vanaf. En inmiddels wil ik dat ook helemaal niet meer.”
