Op jonge leeftijd dacht ik al: ik heb zoiets ernstigs overleefd, ik ga mijn leven invullen zoals ik dat wil
Beste cadeau dat je ooit hebt gekregen? En dan niet je dochter of zo, hè. Daar heb je veel voor moeten doen.
‘Daar hebben we maar liefst vier minuten heel hard voor moeten werken.’
Vier?!
‘Ja, het was weekend.’
Hou op.
‘Ik bedoel de verwekking, hè?’
O, haha.
‘Beste cadeau ooit, dat was denk ik m’n waterscooter.’
Hoezo een wáterscooter?
‘Die wilde ik. Af en toe huurde ik er eentje in Amsterdam. Ik ben nooit verwend, heb vanaf mijn vijftiende alles zelf betaald. Maar op een gegeven moment kocht mijn moeder voor zichzelf een speedboot voor in Marokko en toen verraste ze mij met een waterscooter, een tweedehands Yamaha, toen ik een jaar of achttien, negentien was.’
Heb je ‘m veel gebruikt?
‘Heel veel. Totdat ik een heel zwaar ongeluk kreeg. Ik weet niet waarom ik nu moet lachen, want ik was bijna dood.’
Uit ongemak?
‘Vaak schrikken mensen als ik dit vertel en dat vind ik sneu. Sorry dat ik pijn heb geleden – dat idee. Zie je wat voor pleaser ik ben? Heel ernstig.’
Hoe gebeurde het?
‘Er kwam iemand tegen mijn linkerbeen met zijn waterscooter. Als hij een paar centimeter richting mijn ruggengraat was gegaan, was ik zwaar gehandicapt geweest. Ik heb heel veel geluk gehad.’
Hoelang moest je herstellen?
‘Uiteindelijk was het vooral trauma. Ik durfde niet meer in auto’s te zitten, en in boten al helemaal niet. Daar ben ik voor in therapie geweest. Het is nu alweer 21 jaar geleden, maar ik heb er heel veel van geleerd. Op jonge leeftijd dacht ik al: ik heb zoiets ernstigs overleefd, ik ga mijn leven invullen zoals ik dat wil.’
Normaal komt dat inzicht later pas.
‘Ja, ik ben bijvoorbeeld veel sneller gestopt met m’n studie om comedy te gaan proberen. Voor dat inzicht ben ik dankbaar.’
Eigenlijk is dat je cadeau geweest.
‘Precies.’
En het slechtste cadeau?
‘Even denken… Ik ben best snel blij.’
Misschien omdat je vroeger nooit veel hebt gekregen.
‘Hahaha, dat klinkt wel heel zielig.’
Jij zegt net: ik kreeg nooit veel!
‘Als tiener zei mijn moeder: als je iets wil, moet je ervoor werken. Maar ik was niet dat meisje met de zwavelstokjes, of zo. Dat ik moest basketballen met een baksteen. Ze vond vooral merkkleren de domste investering ooit. ‘Later krijg je een huis in Marokko,’ zei ze. ‘Ik wil geen huis in Marokko,’ zei ik, ‘ik wil Nike Air Max!’ Toen ze een paar keer nee had gezegd, dacht ze: hier, een waterscooter.’
Ben jij zelf van het geven? Aan je dochter?
‘Ik kan moeilijk nee tegen haar zeggen. En ik ben gewoon niet gierig. Daarom zal ik denk ik nooit rijk worden. Het geld moet altijd op. Maar mijn dochter krijgt dingen niet meteen, maar op een verjaardag, of met kerst. Zo probeer ik haar discipline bij te brengen, terwijl ze dat eigenlijk al heeft. Ze kan ook huilen en zeggen: ik huil nu omdat ik moe ben. Ze heeft meer inzicht dan de meeste volwassen mensen die ik ken.’
Lief vind ik dat. Op wie lijkt ze?
‘Qua uiterlijk heel erg op mij – arm kind –, maar haar wenkbrauwen heeft ze van mijn man.’
Hé, maar jouw man is een Limburger. Waar komt-ie vandaan?
‘Uit Vijlen, Zuid-Limburg.’
O ja, ik kom uit Tegelen, dat is Noord-Limburg.
‘Daar ben ik laatst nog twee keer geweest voor het programma Vier handen op één buik. Mijn man zei nog: ‘Daar komt Chantal Janzen vandaan.’ Ik: ‘Hoezo weet jij zo veel van Chantal Janzen?’’
Toen had je gedoe. Hoe kennen jullie elkaar?
‘Grindr.’
Graaajnder, op z’n Limburgs.
‘Het enige accent dat ik niet kan nadoen, naast Duits. Nee, Daniël liep stage hier in Amsterdam, bij een jongerentheater waar ik vroeger speelde en waar ze me jaren later vroegen om een middag te presenteren. Toen zag ik hem. Lange slungel, leuke uitstraling. Ik vind Amsterdamse jongens vaak arrogant. Die kunnen naar je kijken van: wees blij dat ik in dezelfde ruimte ademhaal als jij. Limburgers hebben dat totaal niet. Dat trok me heel erg.’
Die vinden het weer raar als je niet eet. Je. Moet. Altijd. Eten.
‘Mijn moeder heeft dat ook: eten! Je moet eten! Soms werd ik daar helemaal leip van vroeger: ik zit vol, laat me met rust. Vol is vol.’
Daarover gesproken…
‘Wanneer ga je terug? Haha!’
Ik las dat je vader ooit een bericht stuurde aan Geert Wilders: ik ga al. Dat vond ik humor.
‘Hij is een paar jaar voor zijn dood naar Marokko geëmigreerd en toen zei-ie tegen Wilders: weet je wat, je wil me hier weg, dan ga ik wel weg. Zoals wel meer mensen. Maar ik ga mooi nergens naartoe.’
Ik vond het mooi om te lezen dat je lang geen contact had, maar je erachter kwam dat je vader toch allerlei dingen van je bewaarde. En dat je toen dacht: oké, dit is zijn manier.
‘Hij stuurde me ook weleens een appje waarin hij filmde dat ik op tv was, zonder context verder. Die gast kon zich gewoon niet uiten, hij had ook een vader die dat niet kon. Grappig is dan weer dat ik mijn gevoelens juist wel goed uit. Maar dat heb ik ook moeten leren.’
Je moeder deed dat meer?
‘Nou, iedereen deed dat meer.’
Hij heeft je film Meskina niet meer kunnen zien. Wat vond je moeder?
‘Ik durfde niet mee toen ze ging kijken. Iedereen op de wereld kan zeggen: je bent k-u-t, maar als m’n moeder iets niet leuk vindt, vind ik dat wel erg.’
Zou ze dat zeggen?
‘Jaha! Waarom denk je dat ik zo kritisch ben op mezelf? Mijn moeder heeft weleens gezegd: je hebt niet eens de plank misgeslagen, er was helemaal geen plank.’
Kon je daar goed mee omgaan?
‘Ja, al is ze wel iets milder geworden. Ze is nooit heel naar of hard, maar ze gaat me niet naar de mond praten. Ze zegt gerust: ik had dit interview anders gedaan, of: ik had dit anders geformuleerd.’
Maar ze geeft je ook complimenten als het wel goed is.
‘Zeker. Ze vond Meskina geweldig. Douze points. Maar dat directe van haar heb ik ook. Als een collega inToomler me vraagt om feedback, dan krijgt-ie het ook. Ik blijf beleefd, maar ben ook direct. Ik zeg niet dat je zo verschrikkelijk bent dat je moet stoppen, maar wel: dit werkt niet, dit zou ik anders doen. Sommige mensen vinden dat moeilijk, maar als je dat als comedian niet aankunt, heb je een probleem.’
Iedereen op de wereld kan zeggen: je bent k-u-t, maar als m’n moeder iets niet leuk vindt, vind ik dat wel erg
Heb jij altijd goed kunnen incasseren?
‘Nee joh. Ik heb zo vaak gehuild.’
Hoe leerde je daarmee omgaan?
‘Ik weet nu: de mensen die je de hardste kritiek geven, zijn ook de mensen die echt in je geloven. Toen ik bij Comedytrain zat was Jan Jaap (van der Wal, red.) artistiek leider en als we gingen evalueren na de show was hij zó streng voor me. En voor een andere jongen was hij heel lief, terwijl hij heel middelmatig speelde. ‘Mag je me niet?’ vroeg ik Jan Jaap. ‘Nee, ik neem je serieus,’ zei hij. Ik: ‘Maar waarom doe je dat niet bij hem dan?’ ‘Híj kan het niet,’ zei hij toen.’
Dus had het geen zin.
‘Ik zei tegen hem: ‘Oké, da’s wel handig om effe te vertellen.’’
Jij nachten wakker gelegen.
‘In het begin was ik daar heel vaak ziek van.’
Over Meskina las ik dat het heel lang duurde voordat iemand erin geloofde. Best lastig om zo vaak de deur in je gezicht te krijgen.
‘Ja, ik kreeg dingen te horen als: ‘Mensen in Groningen gaan zich hier niet mee identificeren.’ Dat is gewoon weer een manier om te zeggen: je hoort er niet bij. Je bent toch geen echte Nederlander.’
Toen ik dat las in de Volkskrant, dacht ik: wow.
‘Ja, wat is dat voor onzin? Ik kreeg naar aanleiding van dat interview allemaal berichtjes van mensen uit Groningen: ‘Echt wel dat ik me hiermee kan identificeren.’’
Ik moest ook zo lachen om jouw uitspraak: waarom moet ik me wel de hele tijd kunnen identificeren met Jim Bakkum? No offense, Jim.
‘God bless him, doe je ding, maar hoezo blond haar en blauwe ogen wel, maar ik niet? Ik ben toch ook funny, ik kan toch ook iemands zus zijn?’
Heb je nooit zin om die persoon van die productiemaatschappij dan nog even een berichtje te sturen?
‘Nee. Ik was vroeger wel rancuneus, maar dat probeer ik los te laten. Dat is ook waarom ik comedy ben gaan doen. Omdat ik de hele tijd te horen kreeg: je bent niet Nederlands genoeg. Nou, als er iemand hartstikke Hollands is, ben ik het wel.’
Ik wil er eigenlijk niet aan denken dat dit nog steeds gebeurt. Ik ontken het bestaan van discriminatie niet, maar ergens kan ik het niet geloven.
‘Ik hoor wat je zegt. Maar het is wel zo. Toch overvalt het ook mij elke keer weer. Ik wil niet paranoia door het leven gaan, dus ik ga ervan uit dat mensen goed zijn. Soms gebeurt het zelfs goedbedoeld. Ik was een keer in het theater, en toen zag ik een flyer met daarop een aankondiging van Najib Amhali, Roué Verveer, Murth Mossel en mij, met de tekst: ‘Wil jij naar exotische comedians kijken voor een bijzonder exotische prijs?’’
Hahaha.
‘Vervolgens laat ik in mijn show in datzelfde theater die flyer op het podium zien en die mensen werden bóós. Ik was zelf niet eens boos, maar dat publiek wel: dit kan toch niet!’
Er zit dus iemand op de communicatieafdeling dit te typen.
‘Maar het meisje van de communicatieafdeling is Surinaams, zeiden ze nog. I don’t care! Het is lelijk!’
Alsof het dan oké is.
‘Ik vind het wel schattig als andere mensen het voor me opnemen. Daniëls tante zei eens: ‘Mooi als je je haren stijlt, dan lijk je niet zo op een buitenlander.’ Toen werd haar eigen dochter boos: ‘Soundos is geen buitenlander!’ Zij trillen, terwijl ik gewoon lekker zat te eten, niks aan de hand. Van zo’n tante weet ik: ze is niet zo snugger. Dan kan ik niet boos worden.’
Slaan bij jou ooit nog de twijfels toe qua werk? Ik heb dat altijd vlak voor een première, dat ik me ineens afvraag: ik had gelijk, toch? Jongens? Dit is goed, toch?
‘Tuurlijk. Maar daar heb ik al snel vrede mee, want ik kan er toch niks meer aan doen. Ik vind dat ook wel typisch Nederlands: mensen zijn zo bang om te falen, maar dat hoort bij ontwikkeling. Mijn tijd als huiscomedian bij DWDD was een fiasco. Mensen lachten me uit: ‘Haha, het is je niet gelukt!’ Maar ik heb het wel geprobeerd. En dan flopt het. Nou en?’
Als ik lach om mijn eigen grap, wat supergênant is, dan werkt-ie
Ik ben lang, heb X-benen en een zware stem, maar ik ben nog steeds een leuk wijf
Je kunt niet alleen succes hebben.
‘Toen ik zeventien was en actrice wilde worden, had ik een leraar die me uitlachte en met z’n vinger ging wijzen: ‘Jij? Wie wil er nou naar jou kijken?’ Een volwassen man, hè?’
Die is gewoon gek.
‘Dan ben je niet helemaal honderd, nee. Maar ik dacht wel: dat weet jij helemaal niet, of mij dat niet gaat lukken.’
Binnenkort sta je mooi op het podium met je vijfde solovoorstelling Comeback Kid. Waarom die naam?
‘Omdat ik altijd terugkom.’
Maar je bent toch nooit weggeweest?
‘Nee, maar dat is wel vaak over me gezegd. ‘Die is afgeschreven.’ Vooral na DWDD. Expeditie Robinson idem. Ik heb echt veel shit over me heen gekregen. Ik begreep al die haat niet, die ook van serieuze mensen bij kranten kwam. Hoezo doen al deze mensen alsof ik hun puppy’s vermoord heb, dacht ik.’
Het was niet alsof je iemand kwaad deed.
‘Als ik nou een politicus was, zou ik het nog begrijpen. Maar ik ben maar een clowntje. Met een mening, ja. Mag ik?’
Je was gewoon een schietschijf.
‘Maar ik dacht altijd: ik kom wel terug. Vandaar Comeback Kid.’
Wat zeggen je dierbaren op zo’n moment?
‘Focus op één ding. De grootste middelvinger die je kunt geven is het gewoon heel goed doen.’
Hoe maak jij zo’n solovoorstelling?
‘Normaal schrijf ik terwijl ik speel. Dan ga ik spelen in Toomler en bouw ik elke keer een kwartiertje op tot een show van anderhalf uur. Maar tijdens corona kon dat niet, dus nu ben ik echt achter mijn laptop gaan zitten tikken.’
En dan zit je af en toe heel hard te lachen om jezelf?
‘Dat is wel echt zo: als ik lach om mijn eigen grap, wat supergênant is, dan werkt-ie.’
Dat had ik net op kantoor. Dat was een leuke grap, zei ik.
‘Je mag jezelf toch ook wel een beetje props geven?’
Eens. Heb je nog steeds zenuwen voor de kaartverkoop?
‘Ja. Ik heb er altijd hard voor moeten werken. Nog steeds sta ik niet in de grootste zalen. Of een theater boekt me maar eens in de twee seizoenen. ‘Soundos, we hebben al vier allochtonen,’ zeggen ze dan. Of: ‘We hebben liever vrouwen die zingen.’’
Joh, ga je toch zingen.
‘Ja.’ Brult: ‘LALALA.’
Heb jij ook een zachte kant?
‘Ik doe veel voor mijn vrienden. Als je me nodig hebt, ben ik er. Ja, ik ben soms luidruchtig en vervelend, maar ik ben ook lief. Ik ben geen opportunist, ik hou niet van dat soort gedrag. Misschien ben ik daarom ook niet gemaakt voor dit wereldje. Daar zitten me toch een partij opportunisten tussen.’
Heb je weleens tegen een burn-out aan gezeten?
‘O ja, continu. Ik heb echt paniekaanvallen gehad. Doordat ik te veel deed. De dag na het overlijden van mijn vader stond ik alweer in de Talpa-studio. Met de kennis van nu had ik dat nooit gedaan. Het gaat al een tijd beter, gelukkig.’
Zijn er dingen die je niet meer doet?
‘Talkshows. Ik krijg elke week wel een verzoek, maar ik ga geen jus meer brengen in jouw talkshow, om daar zelf gezeik mee te krijgen. Als je mijn mening wil, koop dan maar een kaartje voor m’n show. Dan wordt niemand boos op me, ben ik niet trending opTwitter, krijg ik geen doodsbedreigingen, heb ik een leuke avond én kan ik de hypotheek betalen.’
Dat vind ik fijn van Instagram: het is je eigen tv-zendertje.
‘Ja. Ik zie het ook als eenrichtingsverkeer, een dictatuur. Ik haal gerust reacties weg, daar worden mensen soms boos over. Maar het is míjn Instagram. Ga jij mij uitschelden en dan moet ik dat laten staan? Ik blokkeer je zó hard.’
Binnenkort word je veertig.
‘Ja! Oh my God.’
Is dat je eerste reactie?
‘Nou… ik vond het zo leuk, dertiger zijn.’
Ga je het vieren?
‘Jawel. Alhoewel ik een keer een verjaardag heb gevierd, toen kwam bijna niemand opdagen. Dat vond ik zó erg.’
Afschuwelijk. Daar ben ik dus ook altijd bang voor.
‘Terwijl ik het vierde omdat een vriendin aandrong: je moet een feestje geven. Doe ik dat, komt zij ook niet.’
Was er een bommelding, of zo?
‘Geen idee. Hoe oud ben jij nu?’
42. Ik vind mezelf mooier dan toen ik 31 was. Jij?
‘Ik ook. Jou. En mezelf ook. Heeft vast met zelfverzekerdheid te maken.’
En met geen fillers meer. Haha.
‘Had je fillers dan?’
Ja, ik vind het heerlijk om alles uit te proberen. Als het een nieuwe trend is om slakken met stront over je gezicht te laten lopen, sta ik vooraan. Waarin ben je mentaal gegroeid de afgelopen tien jaar?
‘Wat ik heb geleerd en waar ik trots op ben, is dat ik echt goed genoeg ben. Daar geloof ik nu echt in. Dat is ook sinds ik moeder ben. Ik ben lang, heb X-benen en een zware stem, maar ik ben nog steeds een leuk wijf. Op werkgebied heb ik veel gehad aan Daniël Arends. Hij heeft me geleerd zelfverzekerd te zijn op het podium, daar ben ik hem eeuwig dankbaar voor.’
Weet hij dat ook?
‘Ja, dat weet hij wel. Ik hou van hem als een broer. Als wij elkaar zien, is het altijd een beetje klef. Mensen schrikken daar van: wat gebeurt hier? Dan gaat hij me knuffelen en zoenen.’
Ik begreep dat je sowieso nogal een romanticus bent.
‘Vroeger riep ik altijd: ik wil niet trouwen, ik wil een latrelatie. Toen was ik denk ik twaalf. Ik had door de scheidingen van mijn ouders niet veel vertrouwen in het huwelijk. Maar met mijn man was het ineens: oké, ik wil toch trouwen. Ik vind het ook leuk om samen uit eten te gaan, m’n best te doen, m’n benen te scheren. Ik kan alleen niet sexy doen, daar ben ik niet goed in. Laatst moest ik auditie doen voor een sexy rol, dat kon ik helemaal niet, iemand verleiden!’
Dat kan ik ook niet. Ik kan niet flirten. Ik zeg weleens: als mijn man ooit bij me weggaat, blijf ik denk ik alleen.
‘Dan worden wij gewoon een stel.’
O, top. Heel graag.
‘Worden we gewoon een platonisch lesbisch stel.’
Nou, platonisch…
‘Hahaha.’
Wie zei ook alweer dat ik niet kon flirten?
‘Dat ging heel smooth.’
Ze heet voluit Soundos El Ahmadi (39), maar aan alleen de naam Soundos heb je waarschijnlijk genoeg. Grote mond, sterke mening, scherpe humor, klein hartje. Ze staat al bijna twintig jaar op de planken als comedian, maakte talloze tv-programma’s en acteerde in diverse films. Afgelopen jaar werd haar zelfbedachte bioscoopfilm Meskina een hit en vanaf oktober tourt ze door het land met haar vijfde theatervoorstelling, Comeback Kid. Ook schrijft ze mee aan een nieuwe serie met zichzelf in de hoofdrol die in 2022 verschijnt op Videoland. Woont in de Bijlmer met man Daniël en dochter Aaliyah.
JAS JIMMY PAUL, KETTING BOSPHORUS, OORBELLEN PANDORA. CAPE, BROEK EN KRAAG STUDIO HIEM, HANDSCHOENEN DAVID PAULUS STUDIO, OORBELLEN MICCY’S. tekst Imke Hamacher, setdressing David Freeman, assistent styling Dewi Minnaert, assistent fotografie Emma Vermaase en Jesper de Boer, met dank aan Cake film & fotografie, Teshura styling, Witman Kleipool, Amazon.nl
