‘Ik had heel veel stress over geld’
Het begon allemaal met het prachtige, maar peperdure optrekje van Maxime en Leroy. Nog geen twee jaar nadat ze er met veel bombarie introkken, bleek de villa een ware molensteen om hun nek. Met maandlasten van zo'n 7.500 euro schoot de stress er bij de jonge ouders flink in. De verkoop werd een regelrecht hoofdpijndossier en het huis moest meerdere keren in prijs worden verlaagd. Voor vader Martien was het bijna niet te doen. De anders zo flamboyante kasteelheer lag er 's nachts wakker van, bekent hij nu voor het eerst. Openhartig vertelt Martien: ”Nou, ik heb die zorgen wel, hoor. Ik heb elke avond gebeden dat het huis van Maxime en Leroy het eerste verkocht zou worden. Dat huis van ons, dat kon me niet schelen. Maar zij zaten voor heel hoge maandlasten en wij bijna voor niks. Dus ja, natuurlijk geeft dat zorgen.” Dat zegt hij in hun nieuwe boek ‘Au Revoir, Afscheid Van De Meilandjes’. Ook moeder Erica voelde de spanning. ”Ja, het huis van Maxime en Leroy was wel een zorg. En dat het dan ook nog drie keer op het laatste moment niet doorgaat, omdat mensen de financiering niet rond konden krijgen… Dat is natuurlijk verschrikkelijk”, zo vertelt ze. De opluchting was dan ook immens toen er eindelijk een koper werd gevonden. ”Waren er opeens twee gegadigden die boven de vraagprijs boden, zonder voorbehoud van financiering. Dus dat was helemaal top.” Hoewel de vlag eindelijk uit kon, verbergt Maximes blije gezicht op Instagram een pijnlijk geheim… Een verlies van 225.000 euro alleen al op de aankoopprijs, nog zonder de verbouwingskosten. Wie draait er op voor deze strop? Op papier is Leroy mede-eigenaar, maar ingewijden fluisteren dat Maxime er financieel warmer bij zit.
Nachtmerrie Code Rosé
Toch laat Maxime zich niet uit het veld slaan. Ze is vooral blij dat de rust is wedergekeerd. ”Het vorige huis, dat zo lang te koop heeft gestaan, zou ik toch geen miskoop willen noemen. We hebben er natuurlijk wel verlies op gemaakt en daar moet je altijd wel even van bijkomen. Maar toch had ik het niet willen missen, want we hebben er een hele leuke tijd gehad en het was een schitterend en gezellig huis.” Alsof de zorgen om Maxime nog niet genoeg waren, werd ook hun eigen pension, het met veel liefde opgeknapte Code Rosé, een financieel blok aan het been. Het werd ooit met veel spektakel geopend, maar het pand staat nu al geruime tijd te koop en de vraagprijs is in een vrije val geraakt. Van bijna twee miljoen euro is de prijs inmiddels gezakt naar een pijnlijk dieptepunt van 1.650.000 euro. De naam Meiland is stilletjes van de gevel geschroefd en het wordt nu aangeprezen als een anonieme ‘charmante villa’. De renovatie bleek een bodemloze put.
Martien zag het met lede ogen aan. ”Toen we het pension gingen renoveren, had ik echt het idee van: goh, weer werklui over de vloer. En de week daarna wéér allemaal mensen over de vloer. Toen dacht ik: daar gaat die teller weer! Op een gegeven moment moest dat huis aan de achterkant worden afgebroken, de tuin kwam nog, de badkamers… Het liep maar op en op. Toen zei ik: ‘Laat mij eens zien voor hoeveel geld we al verbouwd hebben.’ Ik schrok me wild!” Erica bevestigt het in het boek, geschreven door Jan Dijkgraaf: ”Ik ook.” De familie staat bekend om hun passie voor het opknappen van huizen, maar dit keer leek de realiteit hen in te halen. Martien realiseerde zich dat er een grens was. ”Je kunt in zo'n pension wel alles mooier, mooier en nog mooier maken, maar op een gegeven moment is de rek eruit. Want dan krijg je de investering er nooit meer uit bij de verkoop.”
De financiële trechter
Toch blijft Martien trouw aan zijn filosofie. Liever een prachtig huis dan maximale winst. ”We hebben het gewoon honderd procent mooi gemaakt en helemaal naar ons zin. Dan kan het best dat je er later bij de verkoop iets bij inschiet. Maar dat doe ik liever dan dat je alleen maar winst wilt maken. Dat mooi maken is juist wat wij zo leuk vinden.” Het is een patroon dat de familie maar al te goed kent: geld moet rollen. ”Wij stoppen ons geld het liefst in stenen”, legt Erica, de nuchtere boekhouder van de familie, uit. Martien vult direct aan: ”Altijd zo geweest.” Het is een levensstijl die ze al hadden voordat de camera's begonnen te draaien. ”We wilden al heel ons leven steeds naar een mooier huis en dan zonder al te hoge lasten. Wat dat betreft heeft de serie het wel makkelijker gemaakt, maar we konden het altijd wel betalen. Want we hadden succesvolle zaken. Als de serie er niet was gekomen, waren we gewoon daarmee doorgegaan. Hard werken. Want als je hard werkt, komt er geld binnen”, aldus Martien. Toch geeft Erica toe dat het verleden niet altijd zonder stress was. ”Vroeger had ik daar wel stress van. Bij het eerste chateau had ik heel veel stress over geld. Want dan heb je in Nederland alles achtergelaten en moet je daar verbouwen en dan moet je open. Dan moet alles helemaal goed zijn.” Ze beschrijft de financiële cyclus van de familie in het boek ‘Au Revoir’ als een soort trechter. ”Eerst zit je ruim, dan zit je een tijdje klem, dan val je naar beneden en dan wordt iedereen betaald en is alles weer opgelost. Dat was bij ons bij de overdracht van het huis aan het Westeinde. Toen kwam er weer geld los en was er weer rust.”
