Je zegt dus Jim, geen Djim. In het echt is hij langer dan hij op televisie of een filmdoek lijkt. Ja, het programma Idols was een enorme hype destijds.
Ziehier een top drie van de meestgestelde vragen of opmerkingen die Jim Bakkum al bijna twintig jaar krijgt. En waarvan ik er meteen twee – dat van Djim wist ik – argeloos uit mijn mouw schud tijdens onze eerste kennismakingsminuten. Het maakt hem niet uit, hij is het gewend. Dus legt hij eerst zijn telefoon en autosleutels neer op het bureau van de vergaderzaal van zijn kantoor waar dit gesprek plaatsvindt en gaat rustig thee halen (“Wil jij ook wat?”). Hij blijft iets langer weg omdat er een kledingzak wordt afgeleverd waarin een smoking zit – vanavond is hij aanwezig bij het Televizier Gala. De smokingbezorger wil nog even zijn naam horen en een handtekening voor ontvangst. De man herkent hem overduidelijk totaal niet. Jim: “Ik heet Jim Bakkum. Waar moet ik mijn handtekening zetten?”
Het zijn drukke tijden voor je. Er was de première van de film Liefde zonder grenzen, je schreef je autobiografie, je gaat bijna op tournee met een nieuwe theatershow en je runt met je vrouw Bettina een gezin met drie kinderen. Waar haal je de tijd en energie vandaan?
“Ik leef per dag en soms per week, daar komt het op neer. Ik heb sinds kort geen management meer, ik doe al mijn zaken zelf. Sinds ik dat doe, heb ik veel meer controle en overzicht. Er zat steeds een brug tussen mij en de vragen die ik kreeg. Nu ik mijn eigen agenda beheer, voel ik veel meer vrijheid.”
Had je die eerder niet?
“Ik had altijd lijstjes met losse eindjes, moest vaker achter dingen aan gaan. Nu weet ik alles en dat werkt goed. Ik vind het ook leerzaam. Op mijn vijftiende kreeg ik een management, een platenmaatschappij en tourmanager in de schoot geworpen. Nu onderhandel ik zelf en verdiep me in contracten. Dat idee van: jij bent de artiest, ga maar rustig zitten wij regelen het wel, wilde ik niet meer. Ik ben wie ik ben, ik hoef niet gerepresenteerd te worden door een management of een talentenbureau.”
Heb je iets in te halen van die jaren?
“Ik wil meer zelf gaan ontwikkelen, gaan schrijven en bedenken. De afgelopen jaren was ik vooral een poppetje dat van film naar film ging. Als ik meer input wilde geven in het personage of het script kon dat vaak niet. Ik ben daar wel een beetje klaar mee, en eraan toe om meer zelf te gaan maken.”
Is er iemand die je wat dat betreft om raad vraagt, die jou adviezen geeft?
“Bettina. Ik vroeg haar altijd al veel, zij kent het vak natuurlijk ook. Bettina kijkt naar de langere termijn en vraagt zich af wat het oplevert wat ik doe. Muziek vind ik bijvoorbeeld heel leuk om te doen, maar mijn hypotheek betaal ik er niet van. Want feesten en partijen afgaan zoals vroeger doe ik niet meer.”
Terwijl alles voor jou met muziek begon. Als kind zat je in een band met je broer Danny, je deed mee aan Idols…
“Ik zing nog steeds, ik ga dit najaar ook weer het theater in. Maar ik vind de muziekwereld niet zo leuk. Die constante druk van een hit moeten scoren, de charts moeten halen, dat wil ik niet. Ik begon ooit op nummer één, had gouden en platina platen. Maar mijn tweede album kwam binnen op nummer twintig in de albumcharts. Een beginnend artiest zou door het dak gaan van zoiets, voor mijn label was het een teleurstelling. Na dit album werden er nog twee singletjes uitgebracht en werd ik gedropt. Wat prima was, trouwens.”
Je was toen zestien, dat moet toch ook heftig geweest zijn?
“Er brak een periode aan waarin ik veel op de bank lag. Met heel lelijk geblondeerd haar, soms was het enige wat ik deed op mijn Uggs ons hondje uitlaten. Ik had geen discipline voor een dagritme en had mijn havo niet afgemaakt vanwege Idols. Ik kwam als vijftienjarige in een enorme hype terecht, en net toen ik aan die hype gewend was, hield ie langzaamaan weer op. Dat deed iets met me.”
Wie was er toen voor jou om raad aan te vragen?
‘Dat idee van: jij bent de artiest, ga maar rustig zitten WIJ REGELEN HET WEL, WILDE IK NIET MEER’
“Ik had mijn management nog voor de optredens en ik had mijn vader. Hij had zijn werk als timmerman opgezegd om mij naar alle optredens te begeleiden en was bij mij in dienst. Toch was ik zoekende, ik ben zelfs nog bij een modellenbureau gaan praten. Nu denk ik: wat dácht ik? Achteraf zie ik het als een mooie tijd, die ik pas kon verwerken door mijn boek. Lange tijd had ik daar de vaardigheden niet voor.” Waar kwam je achter?
“Ik was een jongen uit een klein dorp die zichzelf altijd al anders voelde, die wat laconiek aan een talentenjacht meedeed en in één klap zijn eigen leven en dat van zijn familie zag veranderen op de heftigste manier die je maar kunt bedenken. Iedereen wilde iets en intussen wist ik van niets: in hippe clubs waar allemaal liflafjes werden geserveerd, bestelde ik het liefst een mandje stokbrood met kruidenboter.Net zoals we thuis deden als we uiteten gingen, nu durfde ik dat niet. Thuis belden er de hele dag door drommen mensen aan, maar ik voelde me totaal geen tieneridool. Eigenlijk voelde ik me nog steeds net zo anders als daarvoor.”
Wat was er dan zo anders aan jou?
“In het dorp waar ik opgroeide, was het niet gebruikelijk om expressief te zijn of van entertainment te houden. Ik was de enige die zong, de eerste en laatste keer dat ik scoorde met voetbal was in eigen doel, van motorcross hield ik niet. Gepest werd ik gelukkig niet, maar ‘homo’ was wel een scheldwoord. Ik begreep niet waarom dat zo erg was, maar mijn vader rende woedend achter de jongetjes aan die dat naar me riepen op de kermis.”
‘MUZIEK VIND IK HEEL ERG LEUK, maar mijn hypotheek betaal ik er niet van’
Ach, de beste man.
“Ja, mooi hè? Zeker nu ik zelf kinderen heb, begrijp ik hem zo goed.”
Sinds twee jaar is hij het twintigergevoel kwijt. “Ik was altijd ‘dat jochie’, maar tegenwoordig word ik door jonge mensen om advies gevraagd, dat vind ik heel mooi. Leeftijd is belangrijk voor me, vooral nu ik merk dat ik een man ben geworden. Dat vind ik ook wel spannend, hoor. Ik ben zo jong begonnen dat ik me weleens afvraag of mensen me nog wel willen zien als ik oud ben, of grijs.” Dan: “Nou ja, daar moet ik me natuurlijk helemaal niet mee bezighouden.” Toch: de tikkende tijd was wel een van de redenen om een autobiografie te schrijven. “Ik werd benaderd door de uitgeverij en twijfelde wel, zo van: nu al? Maar die Idols-tijd is precies lang genoeg geleden voor mijn generatie om het zich én nog te herinneren én erop terug te blikken. Al is er inmiddels ook een groep die me van heel andere dingen kent: Instagram, mijn gezin, de films. In de Albert Heijn vroeg laatst een jongetje ‘of ik soms die stripper was’, vanwege mijn rol in Onze jongens. Die had echt geen idee wat Idols was, joh. Daarom gaat mijn boek ook deels over wat er daarna gebeurde; over hoe dat pummeltje van toen zonder diploma uiteindelijk toch een mooi leven vond.”
Zit het je eigenlijk dwars dat je geen diploma’s hebt?
“Helemaal niet. Ik weet niet hoe het is om examen te doen of met studenten in een krot van een huis te leven; mijn opleiding is mijn leven zelf. Daarin zat lang niet iedereen op me te wachten. Op mijn zestiende speelde ik in Baantjer met Gerard Cox, die vroeg: ‘Deed jij niet mee aan dat talentenjachtje?’ Natuurlijk was dat intimiderend. Ik zal niet zeggen dat die mensen op me neerkeken, maar ik voelde wel spanning. Die ik trouwens ook snap, want in de films waarin ik tegenwoordig zit, worden ook influencers gestopt van wie ik soms denk: kunnen we daar niet gewoon iemand voor vragen die dit al kán? Dubbel natuurlijk, want zelf ben ik ook zo begonnen.”
Je zei net dat je die tijd nog moest verwerken, maar wat daarvan precies?
“Ik had dat vooral bij foto’s. Omdat ik daarop zag hoe jong ik nog was, een kínd, dat best heftige dingen meemaakte.
Pas toen ik me dat realiseerde, kon ik die periode eindelijk afsluiten.”
Op welk punt in je leven sta je nu?
“Een kantelpunt. Ik heb veel leuke en mooie dingen gedaan, nu is het tijd dat ik bewustere keuzes ga maken. Ik kan niet tot mijn zeventigste dat poppetje op de set blijven. Ik ben nu eenmaal een vrij commerciële naam, de romcoms die ik heb gedaan hoeven niet weg en ik hoef ook niet ineens in arthousefilms te spelen. Maar ik wil meer betrokken zijn, er honderd procent achter kunnen staan. Ik zie mezelf nu te vaak in films terug waarvan ik achteraf denk: ja leuk, maar ik had het nét even anders gedaan.”
‘Ik zie mezelf nu te vaak in films terug waarbij ik denk: JA LEUK, MAAR IK HAD HET NÉT EVEN ANDERS GEDAAN’
Wat hij vrij zeker weet: zijn kinderen kwamen de afgelopen jaren ondanks alle drukte niet tekort. En al gaan hij en zijn vrouw binnenkort los van elkaar op tournee – hij met theatertournee Sinatra – Under his skin – ze hebben heel fijne oppassen. Verder is hun gezin lekker chaotisch, niet gestroomlijnd en zijn er dus ook momenten waarop hun zoon spaghetti met zijn handen eet en ze dat even zo laten. “We zijn zo trots op ze, ze zijn zó lief. Als ze iemand horen schelden, kijken ze schuldbewust naar ons alsof ze het zelf zeiden. Tegelijkertijd vind ik ons ook weer een ‘ander’ gezin dan de gezinnen die ik op het schoolplein zie. Sta ik daar weer met geblondeerd haar tussen die gewatteerde jasjes die je in het Gooi veel ziet. Heel leuke mensen hoor, maar je merkt gewoon dat Bettina en ik expressiever zijn, toch wel echt ‘artiesten’. En dan ben ik nog braaf, kun je nagaan.”
Ik zie dat je blauwe nagellak op hebt.
“Dat vind ik cool. Mijn dochter Posy deed het laatst bij me op en ik vond het eigenlijk heel leuk staan. Tegenwoordig zie je dat steeds meer mannen doen en ik vind: iedereen moet lekker doen waar hij of zij zin in heeft. Dat wil trouwens niet zeggen dat ik dagelijks met nagellak loop. Dit was voor de première van Liefde zonder grenzen. Ik hou van anders zijn, dat moedig ik ook aan bij mijn kinderen. Als dat niet zo is, ook goed. Laatst wilden ze roze haar: gaan we doen.”
Deed je daarom ook mee aan het dragqueens-programma Make up your mind, dat afgelopen jaar een enorme hit was?
“Het leven is zo mooi en breed, er zijn zo veel manieren om het te leven. Ik heb dat lang niet op die manier geuit, misschien ook wel omdat ik altijd als de ‘knappe hunk’ werd gecast. Maar nu wil ik meer betekenis geven aan dat plaatje van dat sixpack. Ik maak me dus sterk voor de LHBTIQ+ community, maar ook voor kinderen, dat zit heel diep in mij. Tijdens de eerste lockdown kwam ik in contact met het jongetje Jayme, die aan een zeldzame spierziekte lijdt. Hij had een duur medicijn nodig waarvoor ik een inzamelingsactie ben gestart. Dat werd zó goed opgepakt, we kregen zo veel hulp, iedereen ging voor Jayme. Van alles wat ik ooit deed, ben ik daar nog wel het meest trots op.”
Zijn boek ligt begin november in de winkel, de lancering vindt plaats in Hotel Krasnapolsky. Daar zwaaide hij ooit, in de finaleweek van Idols, met Jamai vanaf het balkon een uitzinnige menigte op de Dam toe. Hij houdt de lancering klein, zal misschien twee liedjes zingen uit die tijd en het eerste exemplaar uitreiken aan ‘heel bijzondere gasten.’
Laat me raden: onder wie Jamai?
“Nee. Maar ik heb ze nog niet gevraagd, dus ik ga het niet zeggen.”
Ik zeg niets.
“Meestal worden voor dit soort dingen BN’ers gevraagd, maar ik heb besloten om mijn ouders en broer te vragen. Ze háten aandacht en publiciteit, maar ik ga het toch doen. Want door mij veranderde destijds hun hele leven. Dat was geen offer en misschien ook wel een luxeprobleem, maar het ging wel ineens constant over mij, met alles en iedereen die daarbij wilde horen. Dat was daarvoor helemaal niet zo en het heeft veel overhoopgegooid in ons gezin. Toen ik me dat realiseerde, emotioneerde me dat heel erg. Want uiteindelijk heb ik alles aan mijn familie te danken. Zonder hen was ik nooit geworden wie ik nu ben.”
fotografie Bart Honingh | styling Tricja Styling | haar & make-up Astrid Mookhoek | assistent styling Tanja van Roemburg | kleding Samsøe Samsøe (trui),Mads Nørgaard (jeans, witte broek), Anerkjendt (vest, T-shirt, broek), Mazzeltov via Omoda (zwarte schoenen), Scotch & Soda (grijze trui, witte schoenen), Maison Kitsune (T-shirt)met dank aan @gooischemannen
