blouse met glans (Dutchess).
gestreepte blouse (Forte forte), jeans (Agolde), slingbacks (Sacha).
Een tussenjaar, dat is wat ze zichzelf beloofde toen Koffietijd in 2023 stopte. Er was geen vastomlijnd plan. Ze had bedacht dat ze veel thuis zou zijn, tijd zou gaan doorbrengen met familie en vrienden en haar hobby’s nieuw leven zou inblazen. Maar het liep allemaal anders. Neem schilderen. Ze had er echt zin in om dat weer op te pakken, dus kwamen er doeken, kwasten en verf in huis. Alleen bleef het daar vervolgens bij. “Ik heb, zo ontdekte ik, een schop onder mijn kont nodig. Mijn moeder is nu een cursus aan het plannen, zodat we die samen kunnen gaan doen.” Wat ook onverwacht kwam, is dat haar twee dochters de deur uit gingen. “Puck, mijn oudste dochter, was die zomer weer thuis komen wonen, omdat ze op zoek was naar een nieuwe kamer. Dus maandenlang waren we weer dat gezin, wat ik heerlijk vond. In september vond ze een nieuwe kamer. Een paar weken later vond Rebbel, mijn jongste dochter, óók een nieuwe kamer. Dat stond niet in mijn plan. Het begin van mijn tussenjaar begon dus met een kneiter van een legenestsyndroom. Het zijn zulke leuke meiden, ze geven kleur aan ons leven. Natuurlijk is het goed dat ze hun eigen leven hebben, dat is wat je ook wil als ouder, dat ze zelfstandig en vol zelfvertrouwen het nest verlaten. Maar ik vond het voor mezelf gewoon niet leuk. Het is een heel andere fase waarin ik terechtkwam, een fase waarin ik mezelf opnieuw moest uitvinden. Ook met Bob, mijn man. Als er geen kinderen meer in huis zijn, is in het begin toch een beetje van: hoe gaan wij het nu samen doen?”
En hoe zijn jullie het samen gaan doen?
“Het was niet zo dat we elkaar aankeken en dachten: o, jij bent er ook nog. Dat hoor je ook weleens, dat stellen helemaal uit elkaar zijn gegroeid. Het was altijd al goed en fijn tussen ons. Maar kinderen zorgen voor chaos, ontregelen de boel en geven veel gezelligheid. Daar gedijen Bob en ik goed bij, maar tijd voor elkaar schiet er dan weleens bij in. Nu is er ineens rust, om bijvoorbeeld uren met onze hond Sjaak te wandelen. Of om ongestoord met elkaar te praten. Nu pas merk ik hoe fijn het is om daar ook echt de tijd voor te hebben. En ook fijn: de tuin ziet er fantastisch uit. Ik ben dol op tuinieren, dus ik ben flink in aarde gaan ploeteren.”
Wat was de reden van je tussenjaar?
“Ik vond het moeilijk om in te schatten hoe het zou zijn na Koffietijd. Het was voor mij een van de leukste programma’s om te maken. Iedereen voelde zich er thuis, niet alleen ons team, maar ook de gasten in de studio en de kijkers. Ik wist dat ik het enorm zou gaan missen, dus dat wat ik er meteen na zou gaan doen, zou ik langs die meetlat leggen. Ik wist ook niet zo goed wat ik wilde. Het televisielandschap verandert, ik ben 52, wat past bij mij? Toen ik daar geen antwoord op kon geven, leek een tussenjaar mij eigenlijk heel logisch. Een soort reset in mijn leven: wat heb ik gedaan en wat wil ik nog doen?”
Je tussenjaar is bijna afgelopen. Heb je een antwoord gekregen op die vraag?
“Nee. En als je mij dat een paar maanden geleden had gevraagd, was ik daar misschien heel paniekerig over geweest, maar nu denk ik: het komt wel goed. Het grappige is dat ik altijd dacht dat ik heel ondernemend ben, maar ik heb gemerkt dat ik eigenlijk een beetje moet worden aangeduwd. En even helemaal niks vond ik heerlijk. Sinds mijn vijftiende heb ik altijd gewerkt. Ik begon met schoonmaken in het bedrijf waar mijn vader werkte, werd daarna model en kwam toen bij de televisie terecht. Het was de bedoeling om dit jaar geen klus aan te nemen, maar sommige dingen waren te leuk om te laten schieten. En daardoor weet ik ook weer dat ik geen solist ben, maar graag samenwerk.”
Denim jumpsuit (Iro), metallic muiltjes (Asos design).
Knoopblouse (Deb x Est’Seven).
‘Het begin van mijn tussenjaar begon met een kneiter van een legenestsyndroom’
Een van de dingen die op je pad kwam is columns schrijven voor margriet.nl. Daar heb je ‘ja’ tegen gezegd.
“Het is een unieke kans om dat te mogen doen, dus over die ‘ja’ heb ik niet lang hoeven nadenken. Ik vind mezelf geen schrijver, maar ik ben dol op lezen en teksten uitpluizen. Columns schrijven zorgde er ook voor dat ik uit mijn tussenjaarbubbel moest stappen. Dat jaar maakte mij ook wel gemakzuchtig. Ik had genoeg tijd, dus alles kon ik ook morgen, overmorgen of volgende week doen. Maar nu was er een deadline, uitstellen tot morgen was geen optie meer. Ik vond de eerste column overigens ontzettend lastig om te schrijven. Met die eerste voelde het alsof ik de toon moest zetten voor wat daarna zou komen. Ik heb het tot het uiterste uitgesteld en ben toen onder druk gaan schrijven. Dat heb ik misschien wel overgehouden aan livetelevisie maken; dat ik onder druk heel goed kan presteren.”
Heeft Bob meegelezen?
“Ja. Hij vond het leuk en zei: ‘Dit is gewoon wie jij bent.’ Een beter compliment had ik niet kunnen krijgen. En Bob is heel eerlijk, dus als hij het niks had gevonden, had hij het ook gezegd.”
Jullie zijn 21 jaar samen. Hoe hebben jullie elkaar ontmoet?
“We hebben elkaar op een fashion event op het strand voor het eerst echt ontmoet. Ik wist wel van zijn bestaan en hij van het mijne, maar tot een gesprek was het nog niet gekomen. Bij dat event moest ik de boel aan elkaar praten en nadat het was afgelopen, begon het heel hard te regenen. Normaal zou ik meteen zijn weggegaan, maar nu wachtte ik totdat het droog was. Nou ja, toen kwam Bob naast me staan en raakten we aan de praat en zijn eigenlijk nooit meer gestopt met praten. Bob is heel positief en energiek, met hem is alles leuker. Na vijf maanden was ik zwanger van Puck. Dat voelde heel goed, want met Bob klopte het. Twee jaar geleden werd ik vijftig en had hij een briljant cadeau voor mij: zichzelf. Hij is door zijn knieën gegaan, heel romantisch in de tuin met allemaal kaarsen en lampjes. Vivo per lei van Andrea Bocelli stond op, wat Ik leef voor haar betekent. Ik had eerst niet door wat er allemaal gebeurde, want Bob kwam niet meer uit zijn woorden. Die stond te snotteren en stotteren. Pas toen hij op zijn knieën zat, snapte ik wat hij aan het doen was. Een halfjaar later zijn we getrouwd. Met een groot feest in de tuin met al onze dierbaren erbij en onze dochters en hun vriendinnen als bruidsmeisjes.”
Je vader is overleden toen je 31 was. Mis je hem op zo’n moment?
“Het is natuurlijk jammer dat hij er niet bij was. Ik denk dat hij het mooi had gevonden. Gelukkig heeft hij Bob nog gekend en Puck nog vastgehad, dat vind ik een fijne gedachte. Dat hij weet dat ik een lieve man heb en moeder ben geworden. Hij was 55 toen hij stierf. Hij had een hersentumor en daardoor veranderde ook zijn karakter. Mijn moeder is lang zijn mantelzorger geweest, tweeënhalf jaar. Eerst dachten ze dat hij een herseninfarct had gehad, dus het duurde ook een tijd voordat ze doorhadden dat het een tumor was. Voor mijn moeder was het zwaar. Zijn spraak werd ook aangetast, waardoor hij soms een onverstaanbaar brabbeltaaltje sprak. En hij kon dingen die voor ons vanzelfsprekend waren niet meer doen. Opzij gaan op de trap bijvoorbeeld. Als hij omhoog liep en mijn moeder naar beneden, dan denderde hij gewoon over haar heen. Als hij dat besefte, was hij ontzettend verdrietig. In het begin had ik niet door hoe erg het was. Totdat we een keer met Puck op bezoek waren bij mijn ouders en ik die kleine baby in zijn armen legde. Waarop mijn moeder Puck met een smoes snel van mijn vader overnam. Hij was de allerliefste man, maar had door die tumor onvoorspelbaar gedrag. Toen realiseerde ik me dat er meer aan de hand was. Mijn moeder had dat toch een beetje bij ons weggehouden. Het was hartverscheurend om te zien dat twee mensen die zo van elkaar houden op het einde van zijn leven vreemden voor elkaar werden.”
Schets het gezin eens waarin je bent opgegroeid.
“Een normaal gezin, met twee ouders en een leuke zus met wie ik altijd buitenspeelde. Mijn moeder is heel creatief en was altijd aan het knutselen. Mijn vader ook, maar dan op het gebied van techniek. Hij was computerprogrammeur bij Victoria Vesta en maakte computerprogramma’s. Thuis had hij een hobbykamer waar allemaal computers stonden en zo’n 27MC bakkie, een soort radio waarmee je kon ontvangen en uitzenden. Daar snapten wij helemaal niks van. Hij was een lieve en betrokken vader, maar niet een heel grote prater. Mijn moeder was meer van het gevoel. Die hoefde mij maar aan te kijken en ze wist hoe het zat. Nog steeds overigens. Als ik niet lekker in mijn vel zit, hoef ik me niet groot te houden voor haar. Daar prikt ze zo doorheen. Toen mijn vader overleed, was ik ontzettend verdrietig, maar ik stond op een bepaalde manier ook in de overleefstand. Ik had net Bob leren kennen, was moeder geworden en ging programma’s presenteren. Pas veel later kon ik bij mijn emoties. Een paar jaar na zijn dood liep ik op straat en zag ik iemand die dezelfde manier van lopen en mimiek had als mijn vader. Ik schoot helemaal vol. Toen pas besefte ik hoeveel ik hem miste. Ik vond het net na zijn dood vooral heel naar voor mijn moeder.”
Waarom was dat?
“Twee jaar lang heeft ze het heel zwaar gehad. Ze ging koffiedrinkend en sigaretten rokend door het leven. Ze was heel mager en ik heb me ook wel zorgen om haar gemaakt. Ze was 56 toen hij overleed, ik ben nu bijna net zo oud. De gedachte dat Bob er niet meer zou zijn, vind ik vreselijk. We hebben al van meerdere jonge vrienden afscheid moeten nemen. Dan voelt het leven zwaar en oneerlijk. Het opent ook je ogen; dat het leven in het hier en nu is en dat je het met beide handen moet aanpakken, want voor je het weet is het jouw tijd om te gaan. Het is dan ook mooi om te zien dat mijn moeder haar leven weer heeft opgebouwd. Ze stopte met roken, ging weer schilderen en allerlei cursussen volgen en kwam weer onder de mensen. En ze ging reizen. Ik vond dat te gek om te zien, want mijn vader hield daar helemaal niet van. We gingen wel altijd op zomervakantie, en dan ging zijn bakkie altijd mee. Was het bloedheet, zat hij binnen met dat ding. En nog voordat de vakantie om was, had hij heimwee naar zijn hobbykamer en gingen we standaard een dag eerder naar huis. Ik denk niet dat ik ben veranderd door de dood van mijn vader. Dat zou hij ook niet hebben gewild, hij vond het juist altijd grappig dat ik zo vrij in het leven sta.”
‘Bob en ik raakten aan de praat en zijn eigenlijk nooit meer gestopt met praten. Hij is heel positief en energiek, met hem is alles leuker’
Vivian in het kort
Na de middelbare school doet Vivian een opleiding reclame en presentatietechnieken en gaat ze als model werken. In 1999 is ze voor het eerst op televisie te zien, als omroepster bij Veronica. Twee jaar later gaat ze ook programma’s presenteren. Ze is te zien in programma’s als Yacht Vision, 4 in het land, 5 Uur Live en vanaf 2011 in Koffietijd, waar ze zowel verslaggever is als presenteert. Als Koffietijd in 2023 stopt, neemt ze een sabbatical. Vivian is ambassadeur van het Nationaal Ouderenfonds. Sinds 24 mei is ze columnist voor margriet.nl en op 16 oktober presenteert zij Margriet Live: een bruisende theatershow over gelukkig en gezond ouder worden (zie ook margriet.nl/live).
