‘Het liefst ontdek ik elke dag een nieuwe keuken’

Waarom moeilijk doen als het makkelijk (én lekker) kan? Dat is het motto van de Belgisch-Italiaanse Lorentia Veppi. Naast auteur van de boeken Ongefilterd Moederschap en De tafel van Lorentia is ze podcast-host, content creator, moeder en leerkracht. En ze combineert het allemaal met haar liefde voor koken.

LOTTE VAN ZIJL

Een boterham met hagelslag? Nee, Lorentia snakte op jonge leeftijd al naar schimmelkazen en mosselen. Van wie ze dat heeft, is haar een raadsel. Haar Italiaanse vader en Belgische moeder staan zelf niet per se graag in de keuken. ‘Mijn moeder zette vaak dezelfde dingen op tafel, maar kookte wel elke dag vers. Dat was een behoorlijke taak, want regelmatig zaten haar drie dochters én hun liefjes aan tafel. Ook mijn opa woonde bij ons in, dus het was vaak een drukke boel thuis. Het hielp ook niet mee, dat als ze pannenkoeken bakte, ik er niet drie, maar elf at’, vertelt ze lachend. ‘“Nou heb ik een uur in de keuken gestaan en binnen tien minuten is het op”, hoorde ik mijn moeder soms verzuchten als de borden in no time leeg waren. Die woorden zullen nooit uit mijn mond komen. Koken is voor mij ontspanning’, aldus Lorentia.

Als we iets verder graven in de familiegeschiedenis, komen we bij haar opa uit. ‘Hij had ook een grote liefde voor eten. Dan gingen we samen uit eten of naar de kaaswinkel om sterke kazen te proeven, in plaats van naar een pretpark, want daar werd ik niet gelukkig van. Het klinkt misschien vreemd, maar ik ging als tiener niet graag op stap. Zolang ik met eten in de weer was, was het goed.’

De smaakvolle, gevulde aubergine van haar moeder maakte haar vervolgens nieuwsgierig naar meer. ‘Ik zei: “Maak het eens met mij, want dan kan ik het ook leren.” Van lieverlee groeide mijn passie voor koken en bakken’, aldus Lorentia.

Multicultureel

‘Het komt vast niet als een verrassing dat ik ben geëindigd met een Italiaanse chef-kok. Hij dacht: fijn, een vriendin die graag eet’, lacht ze. ‘Maar denk niet dat er hele dagen voor mij werd gekookt, hoor. Sterker nog: hij werkte in die tijd achttien uur per dag en ik had als leerkracht zeeën van tijd. Daarom stond ik meestal achter de pannen. Als we allebei vrij waren, bezochten we Michelinrestaurants. Eten is onze gezamenlijke passie. Onze relatie heeft mijn culinaire wereld verbreed. Ook van mijn schoonvader leerde ik veel. Hij maakte graag Italiaanse recepten, zoals parmigiana met gefrituurde bloemkool en everzwijnragù. Die komen ook terug in mijn kookboek De tafel van Lorentia’, vertelt ze.

‘Ik heb geprobeerd om alle recepten te koppelen aan verhalen en herinneringen. Zo komt de gevulde aubergine van mijn moeder erin terug, maar ook de chocoladekoekjestaart die een vriendin van mijn moeder altijd maakte voor haar verjaardag. Hoe meer chocolade, hoe beter.’

Waar Lorentia zichzelf de basis van de Italiaanse keuken aanleerde, zoals kennis over de verschillende soorten pasta, tilden haar schoonouders en Italiaanse vrienden haar kookkunsten naar een hoger niveau. ‘Vroeger at ik haast alleen maar de Belgische keuken, zoals stoofvleesgerechten, maar nu staat er meestal een Italiaanse klassieker op tafel. Al hou ik ook enorm van köfte uit de Turkse keuken en tzatziki uit Griekenland. Het liefst ontdek ik elke dag iets nieuws. In de multiculturele stad Genk, waar ik woon, zijn er gelukkig veel opties. Weet je wat ik nooit zal begrijpen? Mensen die bijvoorbeeld in Marokko in een Grieks restaurant gaan eten. Cultuur draait voor mij om het proeven van lokaal eten.’

Ballen in de lucht

Lorentia staat altijd áán; of het nou ADHD is of niet. ‘Het is nooit vastgesteld, maar ik kan niet stilzitten. Ik krijg de zenuwen als ik te lang op de bank zit, dus dan ga ik maar brownies bakken of huiswerk van mijn leerlingen nakijken. Tot grote ergernis van mijn vriend, trouwens.’

Maar: bezig zijn als content creator, leerkracht, moeder én auteur van een kookboek, hoe doe je dat? ‘Als ik ergens plezier uithaal, ga ik er honderd procent voor. En als iets me irriteert, kap ik ermee. Het content creator-stuk is gewoon het delen van mijn dagelijkse leven. Daar hoef ik niet over na te denken. Ik post sinds 2019 op @Lorentiastable, maar niet met de gedachte om er mijn werk van te maken. Het is uitgegroeid van privé-account tot foodie-account’, legt Lorentia uit. Een eigen kookboek was een ver-van-mijn-bedshow. ‘Elke foodie denkt vast weleens na over een eigen kookboek. Steeds als ik boeken van anderen in de winkel zag, begon er iets te kriebelen. Het voelt als een droom dat De tafel van Lorentia nu gewoon te koop is.’

‘WEET JE WAT IK NOOIT ZAL BEGRIJPEN? MENSEN DIE IN MAROKKO IN EEN GRIEKS RESTAURANT ETEN’

Aan de kook

Al kwam het boek er niet vanzelf. Lorentia: ‘Ik ben iemand die de koelkast opentrekt en op gevoel kookt. Ja, ik heb een aantal recepten die ik vaak maak. Maar vraag me niet naar de hoeveelheden. En dat is voor een kookboek natuurlijk wel belangrijk. Hoeveel tomaten? Hoeveel milliliter melk? Daar lag de grootste uitdaging. Door mijn drukke schema heb ik ’s avonds - hoeveel ik ook hou van koken - geen zin om uren in de keuken te staan. Daarom heb ik het boek verdeeld in ‘Luiewijvenrecepten’ en ‘Uitslovers in het weekend’. Voor de luie varianten laat ik het snijden van groenten en kruiden achterwege. Dan staat binnen tien minuten een pasta met mascarpone, spek en tomaten op tafel. In de weekenden zijn de gerechten meer homemade, zoals huisgemaakte gnocchi: aardappelen schillen, koken, pureren, in de machine gooien, mengen, uitrollen, snijden en klaar. Het allerbelangrijkste is om te genieten in de keuken, zie het niet als een stressmoment en voel je niet verplicht om alles from scratch te maken. Denk aan bladerdeeg. Waarom zou je dat in godsnaam zelf maken? Of tacokruiden. Die smaken voor een Mexicaan waarschijnlijk nergens naar, maar ik vind het superlekker.’

‘WE GINGEN STERKE KAZEN PROEVEN OF UIT ETEN, IN PLAATS VAN NAAR EEN PRETPARK’

‘HOE MEER CHOCOLADE, HOE BETER’

Viva Italia

Waar Lorentia in een traditioneel gezin opgroeide, bracht haar vriend een Italiaanse wervelwind met zich mee. ‘Bij mij thuis kon niet iedereen zomaar op de bonnefooi binnen wandelen. Maar de gastvrijheid van mijn schoonfamilie zetten mijn vriend en ik voort. Daarom komt nu iedereen op zondag in ons huis samen. We houden ervan om familiefeestjes te organiseren. “Eet je ook even een bord pasta mee?” is eerder regel dan uitzondering’, aldus Lorentia.

‘We verblijven elk jaar een paar maanden met de hele familie in Calabria, Italië. Alle ingrediënten komen daar uit eigen moestuin. Alleen al de geur van de foodmarkten maakt me gelukkig en doet me watertanden. En kunnen we het even over het fruit hebben? Ik noem het snoep van de natuur. Maar de smaken daar en hier zijn totaal niet met elkaar te vergelijken. Op vakantie denken mijn vriend en ik alleen maar aan eten. Winkelen of monumenten bekijken? Daar pas ik voor. Maar waar we ’s ochtends, ’s middags en ’s avonds gaan eten, dát is belangrijk. In de zuiderlanden proef je meer culinaire liefde.’

Maar ook in België vermaakt Lorentia zich in de keuken. ‘Vooral met kerst. Dat mag het van mij elke dag zijn: lachen, eten, een kop koffie, een stuk cake. Daar word ik echt heel gelukkig van.’

RECEPT

Gevulde paprika’s met gehakt, linzen en bloemkoolrijst

INGREDIËNTEN

• 6-8 rode paprika’s
• 100 g geraspte mozzarella
• 1 ui
• 2 teentjes knoflook
• 750 ml tomatensaus
• peper en zout

Vulling

• 500 g gehakt
• 3 el groentebouillonpoeder
• 500 g bloemkoolrijst
• 1 blik linzen
• 200 ml tomatensaus
• peper en zout

BEREIDING

• Verwarm de oven voor op 180 °C. Snijd de bovenkant van de paprika’s af en verwijder de zaadlijsten en zaadjes. Bewaar de bovenkanten als decoratieve ‘dekseltjes’. Zet de paprika’s in een ovenschaal.

Vind je dit interessant?

Ontdek nu alle Nederlandse top titels in één app!

Bestel nu

• Verhit een beetje olie in een pan op een middelhoog vuur. Voeg de fijngesneden ui toe en bak deze tot hij zacht en glazig is. Voeg de knoflook toe en bak deze een minuut mee tot hij geurig is. Voeg de tomatensaus, zout en peper toe en laat het geheel 10 minuten zachtjes pruttelen. Proef de saus en breng eventueel verder op smaak. Zet de saus opzij.

• Verhit een grote koekenpan of wok op een middelhoog vuur en bak het gehakt rul. Breng op smaak met zout, peper en groentebouillonpoeder. Voeg de bloemkoolrijst toe en bak deze enkele minuten mee tot hij zacht begint te worden, maar nog niet volledig gaar is. Voeg het blik linzen en de tomatensaus toe aan het gehaktmengsel. Roer goed door en laat het geheel 5-7 minuten sudderen, zodat de smaken goed samenkomen. Proef en breng indien nodig extra op smaak.

• Vul de paprika’s royaal met het gehaktmengsel en druk de vulling stevig aan. Zorg dat de paprika’s goed gevuld zijn, zodat ze niet inzakken tijdens het bakken. Giet een bodem bouillon in de ovenschaal, zodat de paprika’s goed kunnen garen in de oven. Bestrooi de gevulde paprika’s met geraspte mozzarella en leg de bovenkanten van de paprika’s er eventueel losjes op.

• Dek de ovenschaal af met aluminiumfolie en bak de paprika’s gedurende 30 minuten in de voorverwarmde oven. Verwijder na 30 minuten de folie en bak de paprika’s nog eens 10-15 minuten, zodat de kaas mooi goudbruin en gesmolten is. Serveer de gevulde paprika’s direct, met een flinke lepel van de warme tomatensaus. Garneer eventueel met wat fijngehakte verse kruiden, zoals peterselie of basilicum.