“Geef me even een billendoekje”, roept Tatiana vanaf de bank naar haar moeder Jolanda. Ze probeert met een hand de poepluier van Faith te verschonen, terwijl Charity op de tafel klimt en Hope aan de staart van de kat trekt en er met de tas van de interviewer vandoor gaat. De tv staat aan en de honden beginnen te blaffen omdat de postbode met een pakketje voor de deur staat.
“De meisjes zijn nogal overprikkeld”, verzucht Tatiana, als ze even later met een blikje drinken op de bank ploft. Vanmorgen stond het fototeam van Libelle op de stoep en het was een drukke dag. “Op een normale dag, als ik alleen met ze ben, zijn ze gelukkig een stuk rustiger. Al hebben ze nu natuurlijk wel een uitdagende leeftijd: ze zijn in januari twee geworden. Dat is superleuk, maar ook heel heftig. Deze dametjes willen alles uitproberen”, zegt ze lachend, terwijl Faith op haar klimt. “Ga jij daar maar even in het hoekje zitten, dat is een lekker plekje.”
Oma Jolanda neemt de twee andere meisjes mee naar de serre van Tatiana’s huis in Hellevoetsluis, dat tegenwoordig dienstdoet als speelparadijs.
“Vanaf he moment dat ik die DRIE HARTJES zag, voelde ik me me hen verbonden”
Teleurstelling
Moeder worden. Tatiana wilde niets liever, maar het ging niet vanzelf. Nadat ze het samen met de vader van haar kinderen een jaar geprobeerd had via de natuurlijke weg, zochten ze hun heil in het ziekenhuis. Zeven keer werd er een bevrucht eitje teruggeplaatst, zeven keer liep het uit op een teleurstelling. “Ik haatte mijn lichaam. Waarom kan ik dit niet, vroeg ik me af. Het ging mijn leven beheersen.” Dat wilde ze niet meer. Na twee jaar lang behandelingen besluit ze nog een laatste terugplaatsing te doen, daarna zou ze het hoofdstuk afsluiten. “Op een gegeven moment moet je een grens trekken. Als het nu niet lukt, dacht ik, dan kan ik gewoon geen kinderen krijgen. Omdat er nog nooit een eitje was blijven plakken, zijn er toen twee eitjes ingebracht.”
“In het eerste jaar heb ik alles alleen gedaan”
Op een mooie zomerdag zat Tatiana met haar moeder en wat vrienden in de achtertuin, toen ze spontaan besloot een zwangerschapstest te doen. “Er lag er nog eentje op de wc, dus ik dacht: laat ik dat nu even doen. Dan weet ik dat het afgelopen is en kan ik daarna een drankje drinken.”
Moeder Jolanda, die inmiddels naast Tatiana op de bank is gaan zitten, herinnert zich het moment nog goed. “We wilden net de barbecue aansteken, toen ik Tatiana aantrof op de gang. ‘Ik ben zwanger. Nu ben ik nooit meer alleen’, zei ze vol ongeloof. Wat was ik blij! Tatiana is enig kind en ik had nooit gedacht dat ik nog oma zou worden.”
Vanaf het moment dat Tatiana die positieve zwangerschapstest in haar handen had, voelde ze sterk dat ze in verwachting was van een tweeling. “Ik wist het gewoon honderd procent zeker, had zelfs al een kledingsetje voor een tweeling gekocht”, vertelt ze. Haar gevoel klopte, maar bij de eerste echo bleek er nóg een verrassing in haar buik te zitten. “Ik zag de verloskundige schrikken. ‘Het zijn er drie, hè’, zei ik. ‘Ja, het zijn er drie’.”
“Die bolderkar, gevuld met DRIE BLONDE MEISJES, is mijn bakje vol geluk”
Hoop houden
Omdat Tatiana met haar 1.58 meter en 48 kilo tenger is en een drieling dragen sowieso risico’s met zich meebrengt, werd in het ziekenhuis geadviseerd om de tweeling weg te laten halen. Het is een optie die vaker wordt aangedragen bij drielingzwangerschappen. Tatiana wilde er niets van weten. Meteen vanaf het moment dat ze die drie hartjes zag, voelde ze zich met hen verbonden. “Dit waren mijn kinderen. We gaan met z’n allen of we gaan niet, zo stond ik erin. Ik heb daar geen moment over getwijfeld, maar ik merk dat andere drielingmoeders onzeker worden van zo’n doktersadvies. Ik krijg regelmatig berichtjes van vrouwen die niet goed weten wat ze ermee aan moeten.” Tijdens de zwangerschap eindigde de relatie met de vader van haar kinderen en komt Tatiana er alleen voor te staan. Uit respect voor hem en voor haar dochters laat ze zich niet uit over de reden van de breuk. Er was ook amper tijd om erbij stil te staan, want hoewel de zwangerschap goed verliep, kreeg ze bij de twintigwekenecho slecht nieuws. “‘Hope bleek een onvolledig hart te hebben. Ze wisten niet zeker of er iets aan gedaan kon worden of dat ze na de geboorte zou overlijden. Daar heb ik veel verdriet van gehad, maar ik heb het bewust alleen gedeeld met de mensen die dicht bij me staan. Ik wilde niet continu met mijn zorgen geconfronteerd worden, want ik vond dat ik het aan Hope verplicht was om positief te blijven.” Maar de angst dat ze haar dochter zou verliezen, was er natuurlijk wel. “Eerst dacht ik: moet ik wel drie bedjes kopen? En drie keer kleding? Maar op een gegeven moment heb ik de knop omgezet en heb ik alles gewoon besteld. Ik besloot hoop te houden. Vandaar haar naam.” Hope lijkt in de gaten te hebben dat het over haar gaat en kruipt tussen haar moeder en oma in. Tot ruim 35 weken zat ze met haar zusjes in haar moeders buik. Dat is heel lang voor een drielingzwangerschap, maar Hope moest een zo hoog mogelijk gewicht hebben om überhaupt kans te maken.
“Mijn bevalling was een horrorfilm: ineens werden er drie kleine aliens op mijn buik gelegd”
“Ik was bizar dik en de baby’s drukten tegen mijn organen, maar ik wilde ze zo lang als ik kon in mijn buik houden”, vertelt Tatiana, terwijl ze door de blonde haren van Hope woelt. Aan de bevalling, een keizersnede, denkt ze liever niet terug. “Voor sommige vrouwen is het een mooie herinnering, maar voor mij was het gewoon een horrorfilm. Ineens werden er drie kleine aliens uit mijn buik gehaald. Omdat de artsen niet wisten wie Hope was, werden ze alle drie weggebracht voor onderzoek. Ik wist niet of Hope het zou overleven en ik had zo veel bloed verloren dat ik dacht dat ik zelf dood zou gaan.”
Op de foto’s van de bevalling die Jolanda later zag, herkende ze haar eigen dochter niet. Haar gezicht was helemaal ingevallen, ze was letterlijk en figuurlijk leeg. Maar Tatiana stond op. Na drie dagen strompelde ze door de gangen van het ziekenhuis naar de verschillende afdelingen waar haar pasgeboren dochters lagen. “Ik wilde ze per se alle drie zelf de fles geven en verschonen. Dat is eigenlijk zo gebleven. In het eerste jaar heb ik alles alleen gedaan. Dat kwam voort uit een bepaalde bewijsdrang. Iedereen zei dat ik niet in mijn eentje voor drie baby’s zou kunnen zorgen. Zelfs mijn moeder dacht dat”, vertelt Tatiana. Jolanda knikt. “Ik vond dat ze er tijdens haar zwangerschap te makkelijk over dacht en was bang dat ze zichzelf tegen zou komen. ‘Je krijgt niet drie Baby Borns, maar échte baby’s’, zei ik tegen haar. Nu denk ik: waarom heb ik dat gezegd?”
“Ze dansen op tafel, slopen de boel en gaan te laat naar bed... zo gaat dat hier gewoon”
Jolanda
“Tatiana’s vader en ik zijn zo ontzettend trots op onze dochter”
V.l.n.r. Tatiana, Charity, Hope, Jolanda en Faith
“Ik wilde ze het eerste jaar per se ALLE DRIE zelf de fles geven en verschonen”
Tatiana was niet alleen moeder geworden van een drieling, maar ook van een hartpatiëntje. Een week na de geboorte werd Hope al voor de eerste keer geopereerd. Waar Tatiana tijdens haar zwangerschap haar angsten en zorgen alleen deelde met haar naasten, besloot ze nu via haar Instagrampagina verslag te doen van hoe het met haar dochter ging. “De gedachte dat ze dood zou gaan en mensen dan niet zouden weten dat ze heeft bestaan, vond ik ondraaglijk. Daarom ben ik Hope-updates gaan plaatsen. In heel Nederland staken mensen kaarsjes aan en hoopten ze met me mee.
Dat vond ik zoiets moois.” Gaandeweg deelt Tatiana ook steeds meer over haar dagelijks leven met drie kleintjes. Het échte leven, want accounts van moeders met kinderen in vlekvrije, beige kleren zijn er wel genoeg. “Ja, ze dansen hier op tafel. En ze slopen dingen. En soms gaan ze veel te laat naar bed, zo gaat dat gewoon. Ik denk dat het fijn is om dat te zien, of je nou zwanger bent van je eerste of al vijf kinderen hebt.”
“Toen Hope zo ziek was, leefden mensen in het hele land met me mee”
Alles op z’n plek
Tatiana post niet alleen om andere moeders een hart onder de riem te steken, het is ook haar uitlaatklep. “Als je kind zijn of haar eerste stapjes zet, roep je normaal gesproken je partner. Ik pak op dat soort momenten mijn telefoon en dan krijg ik honderden reacties van mensen. Zo kan ik mijn ei kwijt”, vertelt ze. Dat was ook de makers van het EO-programma Meer dan verwacht niet ontgaan. In deze serie worden vier jonge gezinnen met een drieling gevolgd, onder wie Tatiana en haar meiden. De afleveringen werden zo’n 700 duizend keer bekeken en kijkers waren enorm onder de indruk van de ontspannen wijze waarop Tatiana met haar drieling omgaat.
Inmiddels heeft Tatiana ruim 122 duizend volgers op Instagram, waardoor ze er door middel van commerciële samenwerkingen haar werk van heeft kunnen maken. Dat vindt ze niet alleen leuk, het geeft haar ook de ruimte om thuis te zijn voor haar dochters en met Hope naar het ziekenhuis te gaan. Het gaat na verschillende operaties goed met haar, maar ze blijft erg gevoelig voor infecties en wordt daarom regelmatig opgenomen. Jolanda trekt Hope tegen zich aan en kijkt naar haar dochter. “Tatiana’s vader en ik zijn zo ontzettend trots op haar, dat kan ik niet vaak genoeg zeggen. Ik probeer haar zo veel mogelijk te helpen, maar in haar beleving staat ze er vaak wel alleen voor.”
“Vind maar eens een oppas voor een drieling, dat is best moeilijk”
Tatiana knikt. “Ze helpt me heel goed, maar even kunnen douchen of in mijn eentje boodschappen kunnen doen, is eigenlijk geen tijd voor jezelf. Ik wil ook weleens uit eten, koffiedrinken bij een vriendin of gewoon in mijn eentje een rondje rijden in mijn auto. Maar het is moeilijk en duur om een oppas te vinden voor een drieling. Gewoon even Tatiana zijn, dat lukt op dit moment nog niet. Daar ben ik weleens verdrietig over.” Die tijd gaat weer komen, weet ze. Want ja, de terrible two’s zijn pittig als de meisjes een driftbui hebben, maar die is Tatiana zo weer vergeten als ze daarna spontaan een grappig dansje doen. “Ik denk dat veel mensen in mijn situatie zouden doordraaien, maar ik blijf altijd rustig. Als me vroeger werd gevraagd waar ik goed in was, had ik geen antwoord. Inmiddels weet ik dat wel: het moederschap is me op het lijf geschreven. Ik ben er trots op dat ik het allemaal red, en dat ik mijn baan heb opgegeven om te kijken wat het beste is voor mijn gezin. Langzaam maar zeker komt alles op zijn plek. Dit jaar word ik 33, met drie dochters, het is mijn geluksgetal.”
“Als de meiden GEEN SOKKEN aan willen, dan maak ik daar geen strijd van, ook niet als het koud is”
Bakje geluk
Als moeder moet je wel een dikke huid hebben, ontdekte ze. “Vrouwen leggen elkaar heel veel druk op als het om het moederschap gaat, maar je moet het gewoon op je eigen manier doen. Mijn dochters vinden het bijvoorbeeld niet fijn om sokken aan te hebben, ook niet als het koud is. Daar ga ik zeker geen strijd van maken. Als ik ze in de winter naar de opvang breng, zet ik ze gerust met blote voeten in de bolderkar.”
Die bolderkar, gevuld met drie blonde meisjes, noemt ze haar bakje vol geluk. Een gevoel dat ze het sterkst ervaart als ze ’s avonds met haar dochters op de bank zit en ze alle drie tegen haar aan in slaap vallen. “Zodra ze slapen, breng ik ze naar hun bedje.” Hope is alvast begonnen en ligt tegen haar oma aan te slapen. “Lekker dan”, zegt Tatiana lachend. “Als ze nu slaapt, is het vannacht weer feest.”
Meer Tatiana? Volg haar op Instagram via @drielingmoeder_tatiana
STYLING, HAAR EN MAKE-UP: RONALD HUISINGA, WILMA SCHOLTE. KLEDING: OT & SIEN, ZARA, LOLALIZA, LEVI
