Dinsdagochtend 15 april 2025. Schiphol ligt er grijs en nat bij. Op een afgelegen platform taxiet een chartervlucht van justitie uit Willemstad langzaam naar zijn standplaats. Er is geen publiek en geen pers, alleen een beveiligde overplaatsing die onder strikte geheimhouding verloopt. Een trap wordt aangeschoven. Dan verschijnt hij: Raily B., 39 jaar, hoofd gebogen, geboeid aan handen en voeten, een blinddoek over zijn ogen. Twee marechaussees begeleiden hem de trap af. Binnen een minuut zit hij in de bus, gordel om, op weg naar Vught.
Zijn aankomst vormt het einde van een langdurige operatie tussen de Curaçaose en Nederlandse autoriteiten. De overplaatsing is wekenlang voorbereid: vluchtplan, route, beveiliging, communicatie, alles ligt vast. Niet omdat B. nou zo’n beruchte naam is, maar omdat justitie hem ziet als iemand die zelfs vanuit detentie zijn duistere zaakjes kan voortzetten. Volgens het Openbaar Ministerie speelde hij een cruciale rol in de organisatie achter de moord op Peter R. de Vries.
Vanuit de Koraal Specht-gevangenis op Curaçao zou hij betalingen hebben geregeld, opdrachten hebben doorgegeven en logistiek hebben aangestuurd. Hij hield contact via tussenpersonen en gebruikte schuilnamen om zijn rol te maskeren. Tijdens zijn aanhouding probeerde hij een telefoon door de wc te spoelen, maar rechercheurs konden het toestel veiligstellen. Wat daarop staat, kan volgens het OM de sleutel zijn tot de aansturing van de moord. Zijn overplaatsing naar Nederland is een logische stap in het omvangrijke en geruchtmakende proces. In de Extra Beveiligde Inrichting (EBI) in Vught geldt een regime dat communicatie met de buitenwereld vrijwel onmogelijk maakt. Geen telefoons, geen brieven zonder controle, elk bezoek achter glas. Na eerdere incidenten met Ridouan Taghi wil justitie geen enkel risico meer nemen dat een verdachte vanuit detentie opdrachten kan geven. Echt een plek dus voor Raily B., de nieuwe verdachte in het onderzoek naar de moord op De Vries.
IN GEVANGENISSEN OP DE ANTILLEN CIRCULEREN TELEFOONS EN SIMKAARTEN ALSOF HET PAKJES SIGARETTEN ZIJN
Giftige omgeving
Wie deze Antilliaan is, weten de meeste Nederlanders pas sinds zijn naam opduikt in het dossier-De Vries. Op Curaçao is B. al jaren bekend. Daar noemt men hem een regelaar, iemand die zaken oplost voor anderen. Geen man die zelf een wapen trekt, maar wel degene die zorgt dat het wapen er is, dat de auto start, dat de telefoon werkt en dat het geld op tijd wordt overgemaakt. In politiedossiers wordt hij omschreven als ‘de man van de logistiek’, een term die vriendelijker klinkt dan hij is en weinig te maken heeft met magazijnstellingen en planborden. Raily B. groeide op in Koraal Specht, een wijk in Willemstad ver van de resorts en de veelkleurige boulevard waar de cruiseschepen aanmeren. De straten zijn armoedig en stoffig, het asfalt vertoont scheuren, huizen staan dicht op elkaar en zijn gehorig. Uit open ramen klinkt muziek, uit kleine keukens waaien etensgeuren, maar echt gezellig wil het zelden worden in Koraal Specht. Alleenstaande moeders proberen hun zonen in toom te houden, maar keuren wapenbezit soms oogluikend goed, want ‘een man moet zich kunnen verdedigen’.
Werkloosheid en armoede troef dus, daar in de tropen, met het sluipende geweld van bendes die jonge mannen in hun greep krijgen als bijna vanzelfsprekende uitkomst.
In die giftige omgeving ontstond begin jaren 2000 de bende No Limit Soldiers, genoemd naar een Amerikaanse platenmaatschappij. Wat begon als een groep jongens die bescheiden hoeveelheden cocaine verhandelde, groeide uit tot een gewelddadige organisatie met internationale allure en tentakels.
Vanachter de tralies
Raily B. werd er een vaste kracht. Eerst chauffeur, later organisator. Hij kende de routes, wist wie om te kopen was en wie te vertrouwen viel. Zijn naam duikt voor het eerst op in 2014, bij een van de meest beruchte aanslagen uit de Curaçaose geschiedenis: de schietpartij op luchthaven Hato. Op 15 juli 2014 rijden twee auto’s met getinte ramen naar de aankomsthal. Binnen staan families te wachten, kinderen met ballonnen. Plotseling klinkt het ratelen van automatische wapens. Twee mannen van de rivaliserende bende Buena Vista City worden dodelijk geraakt; zeven omstanders raken gewond. In de chaos probeert een vrouw haar kind onder een bagagekar vandaan te trekken. Binnen een minuut is het voorbij.
Justitie ontdekt later dat een corrupte politieman de reisgegevens van het doelwit had gelekt naar No Limit Soldiers. Dankzij die informatie wisten de daders precies waar ze moesten zijn. B. was volgens het dossier de bestuurder van een van de vluchtauto’s, de man die ervoor zorgde dat de schutters op tijd konden vertrekken. Voor die rol kreeg hij 20 jaar cel; de schutters levenslang.
Na die veroordeling lijkt hij van de radar verdwenen, maar in werkelijkheid blijft hij actief. In gevangenissen op de Antillen circuleren telefoons en simkaarten alsof het pakjes sigaretten zijn.
Vanuit zijn cel onderhoudt B. contact met de buitenwereld en geeft hij instructies over betalingen en andere praktische zaken. In meerdere onderzoeken duiken berichten op die aan hem worden toegeschreven: korte zinnen, vaste nummers, kleine bedragen. De man die ooit auto’s regelde voor moordcommando’s, blijft kennelijk dezelfde rol spelen, maar nu vanachter tralies.
Wanneer in juli 2021 Peter R. de Vries wordt neergeschoten in Amsterdam, wordt gaandeweg een bekend patroon zichtbaar. Eerst worden schutter Delano G. (21) en chauffeur Kamil E. (35) opgepakt. Later wordt de Poolse tussenpersoon Krystian M. aangehouden voor het doorsluizen van geld.
Toch voelt het onderzoek onaf. Er moet iemand zijn die de lijnen trekt, die de uitvoerders koppelt aan financiers, die praktische obstakels wegneemt. Achter de moord op De Vries zit een organisatie, daarover is bij de recherche geen enkele twijfel.
In berichten die op telefoons van verdachten worden gevonden, valt steeds één naam op: ‘Baart’. De toon is zakelijk. “Auto geregeld.” “Jongens hebben geld nodig.” “Bel als klaar.” Volgens het OM is Baart niemand anders dan Raily B.; dezelfde stijl, dezelfde structuur, dezelfde contactmomenten. Rechercheurs leggen de puzzel en zien hem opdoemen als de onzichtbare coördinator.
Slome indruk
Het Openbaar Ministerie stelt dat B. gebruikmaakte van een netwerk van vijf tussenpersonen – drie vrouwen en twee mannen – om betalingen en logistiek te regelen. Via dat netwerk zou hij onder meer hebben laten zorgen dat een weggesleepte Peugeot, vermoedelijk gebruikt bij observaties rond de RTL-studio, werd vrijgekocht. Ook zou hij geld hebben overgemaakt voor hotelkamers van de voorverkenners, die dagenlang in de buurt van het Leidseplein verbleven. Enkele uren voor de aanslag meldde hij dat ‘de jongens nog benzinegeld nodig hebben om naar Amsterdam te kunnen rijden’. Op de dag van de aanslag filmen twee mannen uit de observatiegroep de neergeschoten De Vries op straat. De beelden verschijnen binnen enkele minuten op sociale media.
Volgens justitie was ook dat geen spontane actie, maar een geplande stap, bedoeld om de impact van de moord te vergroten. B. zou van die regie op de hoogte zijn geweest of zelfs opdracht hebben gegeven. De mannen die filmden zijn later geïdentificeerd en maakten volgens het OM deel uit van dezelfde logistieke cel die B. aanstuurde. Hun telefoons werden kort na de aanslag uitgeschakeld en teruggevonden met sporen van dataverwijdering, althans, de pogingen daartoe.
Raily B. zelf zegt niets. Tijdens zijn eerste verhoor in juli beriep hij zich op zijn zwijgrecht, en ook bij de inleidende zitting op 30 september in Amsterdam bleef hij stil. Op vragen van de rechtbank of hij later alsnog wil verklaren, antwoordde hij slechts: “Ik weet het niet.” De zaal bleef even stil. Hij keek strak voor zich uit, handen gevouwen op tafel, en zei verder niets. Volgens rechtbankjournalisten maakt B. een ‘slome en afwezige indruk’.
Sloom of niet; het OM verdenkt de Antilliaan van een leidinggevende rol in de Antilliaanse tak van de criminele organisatie achter de moord en stelt onomwonden dat hij die groep aanstuurde vanuit zijn cel op Curaçao. De verdachten zouden de moord hebben voorbereid, De Vries na de aanslag hebben gefilmd en de beelden via sociale media razendsnel hebben verspreid.
B.’s advocaat noemt de verdenkingen speculatief en de rol van zijn cliënt beperkt. Volgens hem heeft het OM losse feiten en toevallige contacten samengevoegd tot een verzonnen constructie. “Er is geen bewijs dat mijn cliënt iemand heeft aangestuurd,” zegt hij. “Er zijn alleen berichten die op één hoop zijn gegooid.”
Raily B.’s zaak loopt apart van die tegen de negen mannen die eerder zijn veroordeeld voor de moord op Peter R. de Vries. Dat hoger beroep dient inmiddels bij het gerechtshof Amsterdam. Daar gaat het opnieuw over de rol van de observatieploeg, de betalingen aan verkenners en de verspreiding van de video. Justitie ziet in B. de ontbrekende schakel: de man die de Antilliaanse tak van het netwerk verbond met de Nederlandse uitvoerders.
DE TELEFOON DIE RAILY B. DOOR DE WC PROBEERDE TE SPOELEN, IS MOGELIJK DE SLEUTEL TOT DE AANSTURING VAN DE MOORD OP PETER R. DE VRIES
Caribische zon
Intussen zit Raily B. in de Extra Beveiligde Inrichting in Vught. Bezoek vindt plaats achter glas, gesprekken via een microfoon, post wordt gelezen. Het leven is er teruggebracht tot routine: opstaan, luchten, eten, cel. Of het OM hem werkelijk kan verbinden aan de moord op De Vries, moet de komende maanden blijken. Voor justitie is hij de spil tussen twee werelden; voor de verdediging slechts een naam die te vaak opduikt in verkeerde telefoons. Wat vaststaat: zijn wereld is klein geworden. Een paar vierkante meter beton, een tafel, een bed, een raam met tralies. Op Curaçao zeggen ze dat iemand die zo ver van huis belandt nooit meer echt terugkomt. De kans dat Raily B. nog ooit ongestoord van de Caribische zon zal genieten, is kleiner dan dat het daar ooit zal sneeuwen.
De moord op Peter R. de Vries
Dinsdag 6 juli 2021.
In de Lange Leidsedwarsstraat, hartje Amsterdam, loopt Peter R. de Vries na een uitzending van RTL Boulevard richting de parkeergarage waar zijn auto staat. Hij groet nog een bekende en steekt de straat over. Een paar straten verderop staat een zilverkleurige Renault Kadjar geparkeerd – de vluchtauto van twee mannen die hun huiswerk hebben gedaan. Ze hebben dagenlang de route verkend, camerabeelden bekeken, ingangen en uitgangen genoteerd. Ze weten precies wanneer de uitzending eindigt en waar De Vries zijn auto heeft neergezet. Om 19.28 uur loopt De Vries een smalle doorgang in. Een man komt hem tegemoet, trekt een pistool en schiet vijf keer van dichtbij. De kogels treffen hem in hoofd en borst. De Vries zakt in elkaar op straat. Omstanders schreeuwen, rennen weg of schieten te hulp. Binnen enkele minuten arriveert een ambulance. De misdaadjournalist wordt in kritieke toestand naar het VU Medisch Centrum gebracht. Negen dagen later overlijdt hij aan zijn verwondingen.
De daders slaan op de vlucht via de A10. Wat ze niet weten: kentekencamera’s hebben hun Renault Kadjar al geregistreerd. Nog geen uur later wordt de auto bij Leidschendam op de A4 klemgereden door zwaarbewapende eenheden. In de wagen zitten de 21-jarige schutter Delano G. en de 35-jarige chauffeur Kamil E. Het wapen ligt verstopt in een tasje op de achterbank. Die avond kijkt Nederland ademloos mee. De beelden van een zwaargewonde Peter R. de Vries op straat gaan het land rond. Politici spreken van een aanslag op de rechtsstaat; collegajournalisten van een aanval op de persvrijheid. De beelden gaan binnen minuten viraal in heel Nederland.
Wie is wie?
De rechtszaak over de moord op Peter R. de Vries is een mozaïek van uitvoerders, logistieke helpers en aansturende figuren. In het Justitieel Complex Schiphol behandelt het gerechtshof Amsterdam sinds september 2025 het hoger beroep tegen negen verdachten. Het hof probeert vooral de laag boven de schutters te doorgronden. Dit zijn de belangrijkste namen uit het dossier:
1 Delano G. (1999)
Wordt gezien als de schutter. Hij liep op 6 juli 2021 door de Lange Leidsedwarsstraat, haalde het wapen tevoorschijn en schoot De Vries neer. In eerste aanleg kreeg hij 28 jaar celstraf. Justitie beschouwt hem als de directe uitvoerder, het gezicht van de aanslag.
2 Krystian M. (1995)
Door het OM omschreven als de ‘makelaar’ die de moord regelde, geld doorsluisde en uitvoerders aanstuurde. Hij zou de verbindende schakel zijn geweest tussen opdrachtgever en uitvoerders. Kreeg 26 jaar en 1 maand cel.
3 Kamil E. (1986)
Volgens het Openbaar Ministerie bestuurde hij de vluchtauto waarin Delano G. na de aanslag wegvluchtte. Ook hij kreeg 28 jaar cel. In hoger beroep verklaarde hij echter dat híj oorspronkelijk was aangezocht om De Vries te vermoorden. Hij zou voor die opdracht 80.000 euro krijgen, maar zei dat hij het niet kon en de taak aan Delano G. overdroeg. Het OM noemt die verklaring ‘strategisch’ en houdt hem verantwoordelijk als medepleger.
4 Konrad W. (1992)
Verdachte van betrokkenheid bij de voorbereiding en logistiek. Zijn naam komt in de stukken voor bij het regelen van voertuigen en onderkomens.
5 Christopher W. (1995)
Wordt genoemd als iemand die contact onderhield met andere betrokkenen. Volgens justitie speelde hij een rol in de randlogistiek van de operatie.
6 Erickson O. (1994)
Verdacht van ondersteunende taken rond de uitvoering, zoals het regelen van routes en opvang.
7 Gerower M. (1996)
Zou hebben geholpen bij verkenningen en het doorgeven van informatie. Wordt ook in verband gebracht met het filmen van De Vries na de aanslag.
8 Ludgardo S. (1988)
Zou volgens het OM hotelovernachtingen en andere praktische zaken voor de ploeg hebben geregeld.
Divainy K. (1993)
Eveneens verdachte van faciliterende handelingen, zoals betalingen en voertuigen.
Al deze verdachten hebben beroep ingesteld tegen hun eerdere veroordelingen.
Het hof behandelt dit najaar de zaak in meerdere zittingsblokken. Een anonieme getuige, aangeduid als 5089, verklaarde eerder over een persoon die hij ‘oom’ noemt — vermoedelijk een opdrachtgever hoger in de hiërarchie. Justitie hoopt via dit hoger beroep eindelijk het echelon boven de schutters in beeld te krijgen. Voor Raily B. loopt een aparte zaak. Volgens het OM geldt hij als de man die de brug vormde tussen Curaçao en Nederland, een spilfiguur die vanuit detentie de lijnen openhield.
Van buurthuisbende tot geweldsdivisie
No Limit Soldiers ontstaat begin jaren 2000 in Koraal Specht, een dichtbebouwde wijk in Willemstad. De naam is geleend van een Amerikaanse platenmaatschappij, maar achter de façade van muziek en bravoure groeit een harde werkelijkheid. Wat begint als een groep jongeren die kleine diefstallen pleegt en drugs doorverkoopt, ontwikkelt zich tot een organisatie die cocaïne naar Nederland smokkelt. Luchthavenpersoneel wordt omgekocht, blokken coke verdwijnen in vliegtuigvleugels of dubbele bodems van bagage. Voor wie meedoet ligt geld klaar, voor wie dwarsligt dreiging.
Vanaf 2012 wordt het geweld openlijker en georganiseerder. De rivaliteit met Buena Vista City mondt uit in een serie liquidaties. Een van de beruchtste: 15 juli 2014, luchthaven Hato. Twee leden van Buena Vista City worden bij de aankomsthal onder vuur genomen; zeven omstanders raken gewond. Raily B. zit in een van de vluchtauto’s en krijgt 20 jaar cel; de schutters levenslang.
NLS beperkt zich niet tot eigen vetes. De groep verhuurt geweld aan wie maar wil betalen. In 2013 wordt op Curaçao politicus Helmin Wiels doodgeschoten; ingehuurde NLS-leden spelen een rol. In de Nederlandse liquidatiezaak Eris duiken opnieuw NLS-figuren op, onder wie Urvin W. (‘Nuto’) en Elvis K. (‘Monster’). Een deel van dat netwerk pleegde ook aanslagen in Nederland, waaronder een mislukte raketwerper-aanval in Doorn. Door deze incidenten groeit het beeld van NLS als een organisatie die zich gedraagt als een uitzendbureau voor geweld – inzetbaar voor wie betaalt. Leden pendelen tussen Curaçao en Nederland; sommigen zitten inmiddels vast in de EBI Vught. Ook Raily B., die volgens het OM vanuit zijn cel betalingen regelde rond de moord op Peter R. de Vries, is daar nu ondergebracht.
Het verhaal van No Limit Soldiers vormt zo het decor waartegen B.’s rol zichtbaar wordt: een jongen uit een wijk met weinig kansen, terechtgekomen in een bende die van straathandel doorstoot naar internationale smokkel en huurmoorden. Een organisatie die geen grenzen kende – tot justitie die in Vught trok.
De schaduw van Taghi
Bij vrijwel elke grote liquidatiezaak in Nederland valt vroeg of laat dezelfde naam: Ridouan Taghi. Zijn proces mag dan voorbij zijn, zijn afschrikwekkende werkwijze is niet meer weg te denken uit de georganiseerde misdaad. Kleine teams, losse cellen, iedereen heeft één taak en kent alleen zijn directe contact. Valt er iemand uit, dan neemt een ander het over.
Ook bij de moord op Peter R. de Vries ziet justitie die structuur terug. De uitvoerders zijn opgepakt, de helpers veroordeeld, maar de laag daarboven blijft buiten beeld. Er zijn telefoons, geldstromen en schuilnamen, maar geen stem die het bevel geeft. De opdrachtgever lijkt verdwenen. Dat roept een simpele vraag op: hoe kan dat?
Hoe kan het onderzoek naar een aanslag midden in Amsterdam, met tientallen camera’s en honderden sporen, nog steeds geen opdrachtgever hebben opgeleverd? Volgens onderzoekers ligt het aan de manier van communiceren. De top van zulke netwerken mijdt apps als Telegram en Signal als de pest zodra het echt ergens over gaat. De afspraken worden mondeling gemaakt, tijdens korte ontmoetingen, op plekken zonder camera’s of bereik. Een handgebaar, een zin, soms alleen een blik.
Voor rechercheurs maakt dat het bijna onmogelijk om de lijnen omhoog te volgen. Geen berichten, geen opnames, alleen vermoedens en verbanden. Raily B. past in dat plaatje. Hij zegt niets, schrijft niets, maar is volgens het OM wel iemand met een sleutelrol. Iemand die volgens justitie dezelfde principes toepast: zoveel mogelijk weten, zo weinig mogelijk delen. En zolang de opdrachtgever niet in beeld komt, blijft dat de zwakke plek in elk groot onderzoek: de top blijft buiten schot, het voetvolk betaalt de prijs.
