Aan het eind van het interview vertelt ze dat ze sinds een paar weken golft. Als kind heeft ze wat lessen gehad, ze vond er toen niks aan, maar nu, na een jaar soul searching brengt het haar de rust die ze nodig heeft. Daarmee bedoelt ze niet dat golfen gezapig is – “Het is echt meer dan een beetje rondlopen en een balletje slaan” – maar dat sporten ‘haar’ tijd is. En als er iets is wat ze het afgelopen jaar heeft geleerd, is dat tijd voor jezelf nemen belangrijk is. “Voor mij is sporten een mega uitlaatklep, maar ik kan er ook in doorslaan. Ik heb een periode gehad dat ik bijna verslaafd was aan het trainen en me niet chill voelde als ik niet had gesport. Dat was niet gezond. Ik heb ook daarin balans weten te vinden. Ik sport nu een paar keer per week, waaronder golfen. Na een paar uur golfen is mijn hoofd helemaal leeg.”
‘NOOIT NAM IK EVEN DE TIJD OM MEZELF AF TE VRAGEN OF dat wat ik aan het doen was me nog gelukkig maakte’
Vorig jaar heb je een pauze genomen van je YouTube-kanaal en zei je in een emotionele vlog dat het je te veel was geworden. Heb je de rust gevonden die je nodig had?
“Ja, absoluut. Ik merkte dat ik vorig jaar, en of dat nu komt door mijn leeftijd, door corona, door de levensfase waarin ik zit of een combinatie van die drie, niet lekker in mijn vel zat. Ik had weinig energie, een kort lontje en zat, terugkijkend, tegen een burn-out aan. Ik was gewoon niet blij en dat ken ik helemaal niet van mezelf. De afgelopen jaren ben ik maar door blijven gaan. Ik startte mijn eigen YouTube-kanaal, werd moeder, startte mijn eigen bedrijf en werkte voor televisieprogramma’s zoals Vier handen op één buik. Nooit nam ik even de tijd om te reflecteren of mezelf af te vragen of dat wat ik aan het doen was me nog gelukkig maakte. Moeder worden ging bij mij niet vanzelf. Nadat ik was gestopt met de pil, werd ontdekt dat mijn eicellen niet goed rijpen en ik geen eisprong had. Om zwanger te worden moest ik een hormoonbehandeling ondergaan. Het leven van mij en mijn vriend Martijn stond lang in het teken van injecteren en ziekenhuisbezoeken, teleurstelling, verdriet en hoop. Ik vond het lastig om positief te blijven, maar werd gelukkig na tweeënhalf jaar zwanger. Het afgelopen coronajaar was gewoon ruk voor iedereen. Ik moest mijn nail art conceptsalon Lakwerk sluiten en zag mijn bedrijf min of meer langzaam omvallen. De salon, die ik met zakenpartner Jessica Scholten heb, is onder meer een werkplek voor freelance nagel-stylisten. Die hadden ineens geen plek meer om te werken. De mensen die vast voor ons werken hebben we doorbetaald. We vonden dat we dat risico moesten dragen, maar maakten ons daarmee wel kwetsbaar. Gelukkig is de salon weer open. Zakelijk gezien was het dus een jaar van uitersten, persoonlijk was het een goed jaar. Ik realiseer me dat ik dat kan zeggen omdat ik niet ziek ben geweest en geen dierbaren heb verloren. In de rust die ontstond doordat mijn werk voor een groot deel wegviel, was er eindelijk tijd voor mezelf. Die pauzeknop was heel welkom.”
Wat ben je gaan doen?
“Ik ben niet één therapie gaan volgen, maar vijf. Zoals ik mezelf met veel enthousiasme in alles stort, heb ik dat nu ook gedaan. Want ik wilde, als ik toch bezig was, alles aanpakken. Dus niet alleen het persoonlijke deel, maar ook het zakelijke en relationele. Het staat namelijk allemaal in verbinding met elkaar.”
Wat is de grootste les die je daarmee hebt geleerd?
“Mijn valkuil is dat ik veel dingen leuk vind en daarom ook veel dingen doe. Ik vind het moeilijk om ‘nee’ te zeggen. Een van mijn coaches zei dat ik aan het jongleren was met heel veel ballen en al die ballen waren van glas. Voor mijn gevoel kon ik er daarom niet een laten vallen. Dat houd je maar zo lang vol, natuurlijk. Ik was zelf niet eens een van die ballen, ik was helemaal niet met mezelf bezig. Een van mijn therapeuten leerde me dat ik die ballen als stuiterballen moet zien en dat ik er af en toe best een paar kan laten stuiteren om mezelf wat ademruimte te geven.”
‘HET LEVEN VAN MARTIJN EN MIJ STOND LANG IN HET TEKEN van injecteren en ziekenhuis-bezoeken, teleurstelling, verdriet en hoop’
Welke ballen laat je dan los?
“Dat wisselt en dat is ook het fijne eraan. Er is bijvoorbeeld een moment geweest waarop ik van bepaalde vrienden even een stuiterbal heb gemaakt. Ik had toen gewoon geen ruimte voor hen. Als iemand me uitnodigde voor een etentje, zei ik altijd: natuurlijk ben ik erbij. Ik dacht er helemaal niet over na of ik wel zin had. Ik deed het, omdat ik dacht dat het van mij werd verwacht. Nu benader ik het anders. Als iemand nu iets vraagt, denk ik: oké, hoe zit ik hierin? Heb ik hier behoefte aan? Dat nadenken over mijn eigen behoeftes deed ik nooit, want dat voelde egoïstisch. De les die ik het afgelopen jaar heb geleerd is dat dat niet egoïstisch is en dat ik mag kijken naar wat ik zelf nodig heb en niet naar wat de ander nodig heeft.”
Je bent, kortom, geen pleaser meer?
“Ik val nog weleens terug in mijn oude patroon. Het verschil is dat ik het herken en kan bijsturen als dat nodig is. Maar dat pleasen is wel een ding. Ik was vroeger pas blij als iedereen blij was en ik vergat mezelf daarin. Het helpt niet, ook niet in relaties, bijvoorbeeld met je partner of op je werk, als je je grenzen niet aangeeft. Ik werd er snappy van en zo wilde ik niet zijn. Ik vond het ook geen goed voorbeeld voor mijn dochter Scottie. Ik wil haar juist op een open, speelse manier opvoeden en dingen leren. Maar in plaats van echt helemaal in het moment met haar te zijn, raakte ik snel geïrriteerd en had ik weinig geduld. Het ergste vond ik dat ik merkte dat ik veel met mijn telefoon bezig was als ik met haar was. Zo ver gaat dat please-gedrag. Want ik wilde dan toch even snel een mail sturen, of een appje lezen.”
Heb je een idee waar dat please-gedrag vandaan komt?
“Mijn ouders zijn gescheiden toen ik twaalf jaar was en naar de brugklas ging. Op een moment dat alles al anders werd, veranderde thuis ook alles. Mijn reactie daarop was dat ik iedereen tevreden wilde houden. Ik zocht op een bepaalde manier veiligheid en door mezelf als het ware weg te cijferen, was er geen gedoe thuis. Terwijl ik er niet rouwig om was dat mijn ouders uit elkaar gingen.”
Omdat het duidelijk voor je was dat ze niet meer bij elkaar pasten?
“Ja. Mijn vader zat destijds best wel met zichzelf in de knoop, en dat voelden wij als gezin natuurlijk ook. Mijn ouders hebben nooit echt ruziegemaakt waar mijn broertje en ik bij waren, of slecht gesproken over elkaar. Maar natuurlijk voelde ik die spanning tussen hen en was het thuis vaak op eieren lopen. Als kind, en ik denk dat veel kinderen dit doen als hun ouders gaan scheiden, voelde ik me verantwoordelijk. Dat de sfeer in huis goed was, dat het goed ging met mijn ouders, dat we toch, ondanks die scheiding, een gezin bleven.”
Wat was er met je vader aan de hand?
“Ik wil niet in details treden, dat vind ik privé, maar laten we zeggen dat hij met persoonlijke dingen aan het struggelen was. Daardoor kon hij niet de vader zijn die ik als kind had gewild. Mijn vader ging weg, letterlijk, hij verhuisde naar Frankrijk, en ik heb er toen ik jong was best aan moeten trekken om in contact met hem te blijven. Misschien dat ik daarom zo bewust het afgelopen jaar met mezelf bezig ben geweest. Ik wil de moeder zijn die er voor haar kind is. De band met mijn vader is nu goed. Laatst belden we en zei hij dat hij in zijn leven keuzes had gemaakt waar hij spijt van heeft. Het raakte me, want het was voor het eerst dat ik hem dat had horen zeggen. Hij is nu eindelijk op een punt dat hij er ook op een andere manier naar kan kijken en dat het goed is dat hij voelt dat hij dingen niet goed heeft gedaan. Dan vind ik het ook weer zielig dat hij daarmee moet dealen, gek hè?”
Je denkt niet: het is iets te laat?
“Nee. Voor inzicht is het nooit te laat, toch? Mijn vader is 68 en het is mooi als je op die leeftijd nog kunt denken: ik had dingen anders moeten doen. Als onze band daarmee een nieuwe laag krijgt, is dat alleen maar goed.”
Ben jij dingen bewust anders gaan doen met jouw dochter?
“Mijn ouders waren best streng. Ik at vroeger bijvoorbeeld heel slecht en moest dan aan tafel blijven zitten terwijl iedereen allang weg was. Zat ik daar met zo’n grote grijze bal in mijn mond. Maar ze wilden per se dat ik mijn bord leeg zou eten. Mijn moeder zegt dat ze dat niet handig hebben aangepakt, maar ik at zo weinig dat ze zich echt zorgen hebben gemaakt. Het werd soms een hele show aan tafel met trucjes en spelletjes om mij te laten eten. Dat heb ik met Scottie helemaal losgelaten, want als een kind honger heeft, eet het echt wel. En, heel grappig, Scott is een makkelijke eter en lust alles. Verder heb ik niet echt een opvoedtactiek of -manier. De ene dag denk ik dat ik het allemaal onder controle heb en de andere dag heb ik zoiets van: hoe werkt dit? En doe ik ook maar wat. Ik voed haar vooral op mijn gevoel op. Ik kijk wat ze nodig heeft en anticipeer daarop. Het klinkt misschien gek, maar Scott en ik waren vanaf het eerste moment heel goed op elkaar ingespeeld. Ik kon, en kan, haar heel goed lezen. Als ze als baby huilde, wist ik heel goed waarom. Ik heb me nooit gefrustreerd gevoeld omdat ik haar niet begrijp. Ze is zo’n heerlijk lief en leuk kind. Het is ook mooi om haar te zien opgroeien. In maart wordt ze vier en gaat ze naar de basisschool. Daar kijkt zij naar uit, maar ik ook. Weer een nieuwe fase die we samen instappen.”
Zou je een tweede kind willen?
“Dat zou ik graag willen, maar het is goed dat ook daarin rust is. Een fertiliteitstraject van tweeënhalf jaar gaat je niet in de koude kleren zitten, ook relatie-technisch gezien niet. Het was voor ons behoorlijk pittig. Ik had ook een heftige bevalling, Scottie had de navelstreng om haar nek en werd meteen na de bevalling bij me weggehaald omdat ze moest worden gereanimeerd. En toch, hoe heftig het allemaal ook was, die avond zei ik tegen Martijn dat ik het zo weer zou doen. Ik weet niet waarom, maar ik vind bevallen iets heel erg moois. Ik ben verslaafd aan programma’s als One born every minute. Bevallen is een van de weinige momenten waarop je lijf het eigenlijk overneemt en je dus maar hebt mee te gaan met wat er op dat moment gebeurt. Ik wilde vroeger ook verloskundige worden. Dat zou ik nog steeds wel willen, eigenlijk.”
Je bent open over de hormoonbehandeling die je moest ondergaan, maar stuitte ook op de taboesfeer die eromheen hangt.
“Het is niet alleen een taboe, er is ook gewoon weinig informatie. Toen ik mijn YouTube-kanaal startte en het over ons traject had, hoorde ik van veel meer mensen dat ze dat ook hadden gedaan. Waarom zijn we daar niet open over? Nu lopen er een hoop vrouwen rond die daardoor het gevoel hebben dat ze falen en hun lijf niet meer vertrouwen. Ik heb me ook erg eenzaam gevoeld tijdens dat traject en dat wens ik niemand toe. Vrouwen kunnen best hard zijn naar elkaar, maar ik denk dat je verder komt als je elkaar steunt. Het maakt niet uit wat jouw verhaal is, als het gaat om zwanger raken, is er niet dé manier. Veel stellen hebben er hulp bij nodig en daar is niks mis mee. Laten we elkaar vooral in onze kracht zetten in plaats van te beoordelen en af te vallen.”
Je zei dat het relatie-technisch impact heeft gehad, hoe was dat voor jullie?
‘IK KON, EN KAN, SCOTTIE HEEL GOED LEZEN, heb me nooit gefrustreerd gevoeld omdat ik haar niet begrijp’
“Om zwanger te worden, werd ons leven geleid door injecties en schema’s. En hoewel we elkaar heel goed konden troosten en opvangen, hadden we toch ieder op onze eigen manier verdriet gehad en dat moeten verwerken. Ik heb me ook wel schuldig gevoeld dat het probleem bij mij lag, mijn lichaam werkte niet, dus daarom zaten we nu in deze situatie. Maar Martijn heeft daar nooit iets over gezegd. Die had zoiets van: dit gaan we samen doen. In die eerste paar jaar met zo’n kleintje en drukke banen, Martijn heeft een eigen bedrijf in de IT, ligt het gevaar op de loer dat je elkaar uit het oog verliest. Je moet dan echt wel je best doen om elkaar te blijven vinden en leuk te blijven vinden. Het is belangrijk om met elkaar te blijven praten, steeds te toetsen: wat zijn jouw behoeftes en verlangens en wat zijn die van mij? Als je dat niet doet, kan er een steeds grotere gap ontstaan en wordt het moeilijker die te overbruggen. Het afgelopen jaar zijn we heel bewust samen dingen gaan ondernemen. Ik werd daar blij van. Het is ook fijn om elke keer te denken: wat ben je toch een heerlijke man.”
Wat is er leuk aan Martijn?
“Hij is heel lief, dat vind ik het allerbelangrijkste. We leerden elkaar kennen op een feest op Ibiza, en ik viel op hem omdat hij zo’n selfmade man is. Hij heeft een succesvol bedrijf en dat helemaal zelf opgebouwd en groot gemaakt. Ik was in vorige relaties altijd degene die de kar trok. Ik werk al vanaf mijn elfde en was jong zelfstandig. Dus ik was altijd degene die zei: kom maar bij mij wonen, dan zorg ik wel voor alles. Martijn en ik hebben vanaf het begin een gelijkwaardige relatie gehad. Dat maakte het voor mij heel anders. Het is fijn om te weten dat er iemand is op wie ik kan leunen en die me opvangt als dat nodig is.”
fotografie Yara Brouwer | styling Famke Mesman | haar en make-up Astrid Mookhoek | m.m.v. Landgoed Energy Up, Zara (kaftan, witte blouse, gehaakte top en jeansrok), Levi’s (jeansshort), Tom Ford(zonnebril), Toral (laarzen), Maje (zwarte jurk), Bronte (hoed bij zwarte jurk), Urban Outfitters (korte top en broek), Old Habits Die Hard (hoed), Alter Ego (jas), By1oak (kettingen), Ganni (zwarte laarzen), de Bijenkorf
