De ontvangst is ronduit hartelijk. Tientallen bijen zoemen rond de salvia’s en de dropplanten in de tuin van prinses Margarita (52). Het moet ze vast een koninklijk gevoel geven om in een omgeving te mogen gonzen die voor een groot deel is aangelegd door een prinses.
Zelf ontvangt ze net zo hartelijk. Gulle lach op haar gezicht, sprankelende ogen, mooie blauwgestreepte maxijurk, in haar oren ragfijne gouden oorbellen in de vorm van een eikenblad. Haar eigen design, geïnspireerd op de natuur.
De dag is een mooie. Vogels kwetteren, pony’s Viggo en Hardly grazen buiten en binnen maakt de prinses een decaf, haar enige verslaving. Aan haar voeten de twee hondjes, Semmy en Lente, die ze overnam van mensen die niet meer voor ze konden zorgen.
Ze leeft niet in een paleis, maar in een stoere, monumentale woonboerderij in Wassenaar. Aanvankelijk gekocht om er met haar toenmalige echtgenoot Tjalling ten Cate in te trekken, maar dat liep anders.
Ze verbouwde de woning met duurzame materialen. Zo zijn de muren geïsoleerd met wol en gestuukt met leem, werden er groene materialen gebruikt en is de vloer van beton ‘zodat ik ook met mijn modderlaarzen naar binnen kan’.
In de vensterbanken staan vaasjes met verwelkte lathyrus. Het laatste aandenken van het afscheidsfeestje van haar jongste dochter Julia (16), die net is vertrokken naar het United World College in Wales. Daar gaat ze, net als prinses Alexia en gravin Leonore. op voor haar internationaal baccalaureaat. ‘Ik vind het stoer en knap dat ze die keuze heeft gemaakt,’ zegt haar moeder, ‘maar ik had niet gedacht dat ik er zelf zo’n pijn van zou hebben.’
Lachend: ‘Ik moest mezelf wel even streng toespreken dat ik goed voor mezelf zou blijven zorgen. Dus blijven sporten, gezond eten, even bij mezelf stilstaan om weer de balans te vinden. Het komt echt goed met mij hoor, alleen dat loslaten vond ik wel even pittig. Vooral omdat ze zo jong is.’ Margarita is vooral trots op haar dochter omdat ze al zo zelfstandig is. Ze noemt een voorbeeld. ‘Als het te lang duurt voordat de was wordt gedaan, doet ze het gewoon zelf. En Wales had Julia allang in haar hoofd. Ik dacht: dat doet ze niet, maar ja hoor, daar ging ze.’ Haar dochter Paola van dertien is nog de helft van de tijd bij haar, de andere helft bij haar vader. ‘Fijn om die dan weer extra aandacht te geven.’
‘Het komt echt goed met mij hoor, alleen DAT LOSLATEN VAN MIJN DOCHTER JULIA VOND IK WEL EVEN PITTIG’
Op je visitekaartje staat ‘Hare Koninklijke Hoogheid Margarita prinses de Bourbon de Parme’. Hoe voelt dat?
Ze lacht. ‘Wennen. Ik vond het lastig om mijn titel erop te zetten. Het komt zo anders over dan wie ik ben. Wij zijn thuis ook allemaal opgevoed met het idee dat je van zo’n titel niet te veel gebruik moet maken. Maar ja, mensen hebben er hoe dan ook een beeld bij, dus het maakt eigenlijk niet zoveel uit wat je zelf doet. Na lange discussies over de voors en tegens heb ik het er toch opgezet.’
Het staat ook in goud geschreven.
‘Haha ja, ook dat was wennen. Maar het past wel bij de sieraden die ik maak.’
Wat denken mensen bij een prinses?
‘Eerst denken ze dat je heel lang bent, en dat ben ik met mijn 1,57 meter niet. Dan denken ze dat je arrogant bent of afstandelijk. Dat ben ik ook niet. En dan denken ze dat een prinses niet hoeft te werken want ‘die heeft genoeg geld’. Leuke aannames, maar ik heb geen boom in de tuin waar geld aan groeit, met een bus eronder die het opvangt. Nee, ik moet gewoon werken voor mijn geld en ik vind dat nog leuk ook.’
Moet een prinses ook perfect zijn?
Met haar typerende zelfspot: ‘Ik lig altijd in het spectrum van óf ‘ze is verschrikkelijk dom’ óf ‘ze is verschrikkelijk intelligent’. Ik word dus overschat of onderschat. Dat laatste ging vaak als volgt: solliciteerde ik ergens, zag ik de personeelsmanager al zuchten van ‘weer zo’n over het paard getild grietje dat alles al heeft, moet ik die aannemen?’ Maar ik ben ook óverschat. Dat ze ervan uitgingen dat ik een chick was die Harvard wel zou hebben gedaan en op alles een antwoord heeft. Eh nee, dat is niet zo.’
Hoe ga je om met al die publieke meningen?
‘Het antwoord luidt dat ik maar gewoon mezelf besloot te blijven. Je doet het nooit goed en ik kan meningen toch niet veranderen. Ik ben wie ik ben. Het heeft me wel behoedzamer gemaakt. Ik zeg iets te vaak tegen mensen: wil je dit alsjeblieft voor je houden?’
Word je ook weleens gepest omdat je prinses bent?
‘Gepest is misschien te sterk, maar ik ben wel ver- en beoordeeld op mijn afkomst. Op de middelbare school lieten sommige leraren mij echt wel voelen dat ik er niet bijhoorde.’
De deurbel gaat. Een koerier levert twee schatkisten af van een meter bij vijfenvijftig centimeter. Margarita enthousiast: ‘Heb ik gekocht voor mijn dochters, om herinneringen in te bewaren. Ze houden allebei van lege kamers en toen Julia aan het opruimen was, wilde ze foto’s en souvenirs wegdoen. Toen dacht ik: dit kan toch later in je leven weer belangrijk voor je worden. Ik heb die schatkisten en mooie sloten in de vorm van een hartje gekocht. Uiteindelijk nam Julia toch nog een paar foto’s van vroeger mee.’
‘Het is grappig dat mensen bij een prinses denken dat je HEEL LANG BENT, EN ARROGANT, EN VEEL GELD HEBT’
Je ontwerpt juwelen in natuurlijke vormen en de natuur zelf is jouw grote inspiratiebron. Je moeder, prinses Irene, werd bekend omdat ze met bomen praatte. Doe jij dat ook?
‘Dat deed ze en dat doet ze. En niet alleen met bomen. Ik vind het ook heel belangrijk om open te staan voor de natuur. Wij zíj́n ook natuur en gemaakt van dezelfde bouwstenen. Ik praat met alles wat zich in de natuur beweegt. Het doet me beseffen hoe nauw alles met elkaar verbonden is. Niets maakt me gelukkiger dan in de tuin op een bankje de schaduw van een witte kerkuil voorbij zien zoeven. En ineens te ontdekken dat er een steenuil bij me woont. Dan roep ik dat hij een vrouwtje moet vinden en als er dan op een dag van die schattige kleintjes uitvliegen kan ik mijn geluk niet op.’
‘De Parme Design pleit voor een ETHISCHE EN MILIEUVRIENDELIJKE AANPAK ’
Je bent onder andere betrokken bij Trees for All.
‘Sinds april 2024 ben ik beschermvrouwe van deze stichting, die zich inzet voor een bosrijke en biodiverse wereld. Daar heb ik een verbindende rol.’
Ben je pessimistisch over het milieu?
‘Nee, dat past niet bij mij. Althans niet meer, want dertig jaar geleden, toen alle bomen nog lukraak werden gekapt, leefde ik wel met milieuangst. Maar mijn karakter gaat toch meer de richting op dat ik altijd mogelijkheden en oplossingen zie om er wat aan te doen. En ik heb geleerd om in de spiegel te kijken. Mezelf de vraag te stellen wat ik zelf kan doen om een bijdrage te leveren.’
Welke keuzes maak je bijvoorbeeld?
‘Hoe ouder ik word, hoe bewuster ik bijvoorbeeld omga met kleding. Ten eerste koop ik veel minder en denk ik na over de spullen die ik al jaren heb. Want waarom zou je kledingstukken van twintig jaar oud die nog goed zijn wegdoen? Als ik ze echt niet meer wil, geef ik ze weg aan My Lima Lima, het sociale bedrijf van mijn nicht Eloise. Ik koop nu veel meer op Vinted en ik heb ook prachtige kleding van mijn moeder. Niets leuker dan het dragen van een blauwe vintage avondjurk van Lanvin van mijn moeder met bijpassende schoenen. Heerlijk. We hebben dezelfde kledingmaat, alleen met schoenen heeft ze net een halve maat groter.’
‘Mijn moeder staat voor waarin ze gelooft, ze leerde mij dat IK MIJN IDEALEN MOET DURVEN VOLGEN’
Je moeder is vijfentachtig. Hoe is je relatie met haar?
‘Heel goed. Mijn moeder betekent veel voor mij. Enerzijds natuurlijk omdat ze mijn moeder is en ons heeft grootgebracht, anderzijds zie ik haar ook als rolmodel. Ze koos op zeker moment voor het katholieke geloof. Ze heeft fantastisch werk gedaan voor de natuur en heeft haar naam ook ingezet tegen kernwapens. Ze staat voor waarin ze gelooft, ook al wil niet iedereen dat horen. Ze leerde mij dat ik mijn idealen moet durven volgen.’
Je ouders scheidden toen je zeven jaar was. Vorig jaar gingen jij en Tjalling uit elkaar.
‘Dat was een heel pijnlijk besluit. Ik heb het met mijn ouders meegemaakt en ik weet wat een grote impact een echtscheiding heeft op een kind. Je fundament valt weg. Tjalling en ik hebben alles geprobeerd om het de goede kant op te krijgen, maar er kwam een punt waarop we samen kozen voor deze oplossing. En niets naars over hem schrijven hoor, want dat verdient hij niet. Er is nog steeds liefde. Ik gun hem meer dan ik kon bieden. Het is zonde dat wij niet meer bij elkaar pasten. Ik had graag willen meemaken dat we konden zeggen: ‘We zijn dertig jaar bij elkaar en happy.’ Maar we hebben de pijn van de scheiding met elkaar gedragen. Dat scheelt in de verwerking.’
Hoe ben je er zelf doorheen gekomen?
‘Ik heb het ervaren als een periode van rouw waarin ik opnieuw op zoek ging naar mezelf. Ik dook in de astrologie. Op de site The Pattern zocht ik naar mijn geboortehoroscoop. Een astrologische kaart die de posities van de planeten, de zon, de maan en andere hemellichamen weergeeft van het moment dat je werd geboren en uit legt wat voor complicaties die kunnen geven in je levensloop. En echt, ook gekke, stomme dingen, zoals op Google letterlijk antwoord op de vraag zoeken wat liefde is en dat dan opschrijven.’
En?
‘Zelfliefde is extreem belangrijk. Een openbaring was dat ik ontdekte dat ik mezelf best leuk vind. Ik was toch vooral bezig met wat een ander van me vindt en op zeker moment dacht ik: daar heb ik geen zin meer in. Ik stelde mezelf de vraag wat ik voor mezelf belangrijk acht en kwam er na de nodige hobbels achter dat ik mezelf dus best leuk vind. Daar zit de groei. Je kunt niet een nieuwe relatie beginnen als je niet van jezelf houdt.’
En toen ging je op Tinder?
Ze schaterlacht. ‘Zie je mij op Tinder? Zou een leuk experiment zijn, haha.’
Er gaan geruchten over een nieuwe liefde.
‘Daar praat ik niet over. Voor je het weet staat er iets in een tabloid. Dat vind ik niet leuk voor mijn meisjes.’
‘Tjalling en ik hebben de pijn van de scheiding met elkaar gedragen, DAT SCHEELT IN DE VERWERKING’
Een andere liefde dan, paarden.
‘Ja, kijk maar om je heen. Overal in het huis staan of hangen paarden in allerlei vormen. Paarden zijn een rode draad in mijn leven. Toen ik als kind onzeker was, of eenzaam, vond ik troost bij mijn paarden. Zij oordelen niet, dat is al fijn, en je krijgt ontzettend veel terug van een paard. Ze zijn ook een spiegel van mezelf. Als ik heel druk binnenkom in de manege waar mijn paarden staan, dan vind ik het heerlijk om ze te vertroetelen en te borstelen waardoor ik zelf ook weer rustig word. Een paard doet het nooit fout, als er iets fout gaat ligt het altijd aan de ruiter.’
Wat zijn je ambities met De Parme Design?
‘De Parme Design is lid van de RJC, de Responsible Jewellery Council. Ik pleit voor een ethische en milieuvriendelijke aanpak in al mijn creaties. En mijn ontwerpen zijn geïnspireerd op vormen van de natuur, dat maakt ze ook uniek. De diamanten die ik gebruik, zijn gecertificeerd, het goud is gerecycled en de verpakkingen zijn biologisch. Binnenkort ga ik me via mijn nieuwe website ook richten op Spanje en Duitsland en erna op Frankrijk en Italië. Zeg maar alle landen die in mijn bloed zitten.’
‘De schaduw van een witte kerkuil die voorbij zoeft IS ULTIEM GELUK’
Je bent deel van een tweeling. Hoe is dat?
Lachend: ‘Ik weet niet beter hè. We zijn allebei te vroeg geboren. Jaime één minuut later dan ik, waardoor ik mijn groeispurt heb gemist en ben blijven steken op 1,57 meter terwijl hij de 1,80 meter heeft gehaald. Nu moet ik altijd grote stukken van mijn broeken afhalen. Die schoenmaat 42 mag hij houden, maar ik had graag iets meer van zijn lengte willen hebben. Ik voel wel dat Jaime en ik heel erg op elkaar lijken qua karakter, maar ik ben ook heel goed met mijn zus. Ik ben met jongens in de familie opgegroeid, dus ik hou ook van jongensdingen zoals auto’s, duiken, vliegen en stoere brommers. Familie is belangrijk voor me. Zonder familie geen basis.’
Tot slot, wat heb je nog te leren?
‘Dat ik iets meer mag genieten. Als het ene doel is bereikt, ben ik alweer op weg naar het volgende. Ik neem nooit de tijd om even stil te staan. Dat kan beter.’
LIFESTYLE
sporten
‘Ik wil niet slanker worden, maar wel fitter. Ik probeer de juiste ingrediënten te eten. Als ik op het eind van de dag minder concentratie heb, neem ik geen koffie meer, maar een volkoren boterham. Ik heb nog nooit zoveel bakjes met eten gehad, maar ik kreeg daardoor wel inzicht in wat ik nodig had. ’s Ochtends eet ik nog steeds niets, dat vind ik fijn.’
lievelingskleur
‘Alle tinten blauw en groen en terracotta, maar die laatste zonder feloranje, haha. Ik heb ook oranje jurkjes hoor, maar nooit in de felste kleuren.’
levensmotto
‘Het leven is te leuk om niet te lachen. Zonder zelfspot kom je nergens, dus hou het kind in jezelf levend.’
nooit zonder
‘Ik heb altijd een zakmes bij me, zo’n Zwitsers. Een kleine gele en eentje met een rood kruis erop. Handig als ik iets moet repareren of wil maken.’
serie
‘Firefly Lane, heerlijk romantisch. Verder kijk ik geen tv, op het nieuws na.’
ontwerpers
‘In de mode vind ik Jan Taminiau ongelooflijk goed. Ook Claes Iversen, Benchellal en Natan. Qua interieur vooral Nederlandse ontwerpers als Marcel Wanders, Maarten Baas, Kiki van Eijk en Claudy Jongstra. En ook de Spaanse architect en ontwerper Patricia Urquiola.’
echte vrienden
‘Er zijn maar weinig mensen die me echt goed kennen, maar ik heb genoeg echte vrienden. Geen twaalf of zo hoor, maar verdeeld over mijn levensfasen een stuk of zes.’
MET DANK AAN BENCHELLAL, MASSIMO DUTTI, CAROLINA HERRERA, NATAN, MANGO, CLAES IVERSEN, DE PARME DESIGN, HOTEL PILLOWS MAURITS AT THE PARK AMSTERDAM
