Vorige keer dat we je spraken liet je je baard natuurlijk grijswit, nu heb je een nieuwe tattoo. Wat wordt het volgende?
MAIK DE BOER: ’Misschien neem ik wel een grill van diamanten in mijn mond, haha. Maar dan zal ik wel eerst een paar schilderijen van mijn Photo Art-expositie moeten verkopen of mijn handgemaakte kunsttegeltjes. Mijn foto’s zijn in kleinere vorm uitgebracht en zijn nu ook betaalbaar voor jongere mensen, onder wie veel interesse bestaat.’
Waarom heb je besloten om op je 64ste een tattoo te nemen?
’Ik ben altijd bezig geweest met wat andere mensen van me denken. Altijd pleasen. Vind me lief, vind me leuk, vind me aardig. Nu sta ik op een punt in mijn leven dat ik denk: ik wil doen waar ík zin in heb. Mijn roos-tatoeage wilde ik al lang en het leuke is: Henk Schiffmacher ziet me als een klassieke man en ik ben ook gegaan voor het klassiekste beeld in de tatoeagekunst. Ik ben een laatbloeier, maar ik bloei wel. Daarom vond ik deze tattoo zo mooi. Een roos staat ook voor mooie dingen als elegantie, vrede en liefde.’
Wanneer kwam het moment van deze stap?
’Een vriendin zegt dat ik eruitzie als een popster en dat is ook de bedoeling. Op een gegeven moment ging ik me heel mutsig kleden omdat ik het allemaal een beetje losliet. Terwijl ik helemaal niet van de rustige kleding ben. Dus ik heb mezelf opnieuw uitgevonden. Ook omdat het doodstil bleef qua aanvragen, daar werd ik onwíjs onzeker van. Ik dacht: iedereen vraagt om Maik de Boer met dat zwarte baardje, die bril en die kale kop - daar heb ik lang mijn geld mee verdiend. Ik ben gepersifleerd, mensen gaan met carnaval als Maik de Boer gekleed, en ik had die look weggegooid. Ik was bang dat het verwarrend was, omdat ik met De Verraders een zwarte baard had, maar met interviews een witte baard. En dan was ’ie weer roze, groen of blauw. Maar nu beginnen mensen langzaamaan toch te zien dat ik nog steeds die gezellige vent ben. Hij ziet er alleen iets anders uit.’
Mensen kunnen ook denken dat je in een midlifecrisis zit.
’Dat snap ik, al zou dat rijkelijk laat zijn. Ik word immers al 65. Gerard Joling laat op zijn 65ste nog even zijn hele gezicht verbouwen. Terwijl ik gewoon een keertje doe waar ik zin in heb en waar ik me goed bij voel.’
Zie je jezelf een facelift nemen zoals Gerard?
’Nee, dóódeng! Als ik de risicofactoren zie, zoals dat het je spieren kan raken, dan haak ik af. Stel je voor dat je verlamd raakt of je er de rest van je leven niet uitziet.’
Wat is het engste dat jij zelf pas hebt meegemaakt?
’Ik had dit jaar een soort netvliesloslating, waardoor er een gedeelte heel hard trok aan mijn oog. Daardoor ontstond een scheur in mijn netvlies. Ik zag allemaal zwarte vlekken. Ik had dat links ook al een keer, dat blijkt vrij normaal na je zestigste. Als je dat hebt, moet je direct langskomen, maar ik kon pas in mei terecht. Na een belletje mocht ik toch eerder komen, en wat zegt die arts? ’Als je niet meteen gekomen was, had je mij niet meer kunnen zien. Dan was je blind geworden aan je ene oog.’ Daar ben ik enorm van geschrokken. Toen hebben ze het gelaserd en een soort dammetje om dat scheurtje heengebouwd, zodat er geen vocht achter je oog komt waardoor je nog minder gaat zien.’
Is nu alles goed?
’Ik kreeg weer die zwarte vlekken en lichtflitsen. Dus uiteindelijk hebben ze het nog een keer gelaserd. Daarna ben ik op vakantie gegaan, want ik zat er zó doorheen. Ik zag mezelf al helemaal blind. Dan ben je lekker met je foto’s bezig en probeer je een nieuwe weg in te slaan, na al die jaren styling, en dan zie je straks niks meer aan één oog. En je kunt natuurlijk geen onscherpe foto’s aanleveren. Dus ik was bang. Nu laat ik het even voor wat het is. Ik heb er de afgelopen drie weken in Spanje ook niet aan gedacht.’
Hoe slaat die paniek toe bij jou?
’Ik ben wel pragmatisch, oplossings-gericht, ik kijk wat mogelijk is. Ze kunnen opereren op de universiteit in Rotterdam, dat is de enige plek waar ze dat doen. Alleen kun je dan weer staar krijgen, waar ze je opnieuw voor moeten opereren. En dan moet je maar zien of er niet nog een operatie aan te pas moet komen, wat vaak wel zo is. Ik neem nu vooral de tijd. De artsen zeggen: ’Het kan ook zijn dat je eraan gewend raakt.’ Maar als ik nu naar iets wits kijk, zie ik soms nog vlekjes. Misschien is het iets wat ik denk, ik moet het loslaten.’
Even terug naar Gerard, vind je zijn gezicht een verbetering?
’Zijn arts Joost Staudt heeft bij mij weleens een plekje huidkanker weggehaald. Ik vond dat ik dat beter door een plastisch chirurg kon laten doen, want dan gebeurt het in ieder geval mooi, anders heb ik straks zo’n hap uit mijn gezicht. Hij zegt altijd: ’Het heeft echt wel tijd nodig.’ Dus over een jaar zul je er echt iets over kunnen zeggen. Gerard’s huid is natuurlijk behoorlijk aangetrokken, het is nu plastic fantastic. Zodra de onderliggende spieren wat losser worden, komt het wel goed.’
Hoe ver zou je zelf gaan met je uiterlijk?
’Het feit dat ik die baard niet meer zwart maak en daarmee niet probeer vast te houden aan het eeuwig jong willen zijn, zegt al genoeg. Als mijn oogjes gaan hangen, zal ik die wel laten doen. En misschien een klein rimpeltje hier en daar. Maar zo’n ongelooflijk grote ingreep, nee.
Je zal het bij mij ook altijd zien. Gerard heeft haar, maar ik niet, dus je kunt ook niet wegstoppen.’
