Do: ‘Ze stuurden me een foto van deze keuken in shiny groen. Ik schrok me rot’
Eemnes, ooit een moerassig poldergebied aan de monding van rivier De Eem, is uitgegroeid tot een pittoreske plaats met boerderijen, statige landhuizen en fraaie natuurgebieden. Het is er goed toeven, ontdekt Beau Monde als we langs bos en weiland zoeven. “We zijn gevallen voor de rust,” zegt de heer des huizes even later terwijl hij koffietjes maakt.
Ook binnen is het opvallend rustig. “Onze dochters Fallon en Scottie zitten op school en Sjaak verblijft op een vakantieboerderij,” aldus Danny. Die boerderij blijkt helemaal in Limburg te liggen, maar alleen het beste is goed genoeg voor de tienjarige chowchow - die twintig uur per dag slaapt, dol is op rosbief en zich nergens wat van aantrekt. Danny: “We gaan weer met de hele familie op pad voor TLC. Alle honden gaan naar deze boerderij, ook het drietal van René en Natasja en de viervoeter van mijn broertje Maxim. René en Natasja, maar ook mijn tante, vertrouwen de eigenaresse blind. Ze zat ooit in Lelystad, maar ging met haar vriend samenwonen aan de rand van de Groote Peel en heeft zich daar gevestigd. Dus scheuren wij nu steeds met alle honden naar het zuiden.” Over zijn trouwe kameraad: “Sjaak wordt heel oud, ik weet het zeker. Hij leeft altijd al in half tempo. Hij heeft pas voor vijf jaar energie verbrand.”
GEEN SAFARIPARK
Pas twee maanden wonen Danny en Ann Dominique (‘Do’) met hun meiden in Eemnes. Danny: “Een nieuwbouwproject, het huis werd casco opgeleverd. We hebben drie à vier maanden geklust. Het ging allemaal soepel, té soepel, tótdat het misging - iets wat bij een verbouwing schijnt te horen. Zo hadden we lekkage in de woonkamer, het water gutste langs de lamp. Daar was net gestuct.” Do: “Ook moesten we langer op de vloer wachten, waardoor de schilder en de behanger pas later van start konden. Daar gaat je schema.”
Het meest blij zijn ze met de keuken. Danny: “Door mij en René uitgekozen. Bij Tieleman Keuken. Mijn oma, de moeder van Natasja, is bevriend met de oude Tieleman. Ze zei: ‘Daar moet je kijken’. En als oma dat wil… We hadden een afspraak gemaakt, maar Do kon niet. ‘Dan gaan wij toch met zijn tweeën,’ zei mijn pa. Het was een stukje rijden, naar Goeree-Overflakkee. Zie je het voor je? Twee van die kerels, tussen de keukens: ‘Die is mooi’ en: ‘Dat is ook wel mooi’.”
Do: “Ze stuurden me een foto van deze keuken, maar dan in het shiny groen. Ik schrok me rot. Danny stelde een witte voor. Dat vond ik te licht. Ik ben toen zelf later nog die kant op gereden om de juiste kleur te zoeken.” Verder zijn ze erg in hun nopjes met de speelkamer.
Do: “Sta ik in de keuken een appeltje te schillen, hoor ik ze daar spelen, verkleden, zingen en dansen. Hier is het opgeruimd, daar mogen ze zoveel rommel maken als ze willen. En aan het eind van de dag ruimen ze het weer op met zijn tweeën.” Danny: “In ons oude huis moesten we hink stap springend door het huis, over alle speelgoed heen. Die speelkamer is echt een luxe.”
Do vertelt dat Danny zich meer met de inrichting heeft bemoeid dan bij hun vorige onderkomen. “Al vindt hij vooral de tv belangrijk. Die moet groot zijn.” Danny: “85 inches! Maar ik heb ook met andere dingen meegedacht hoor. De tuin bijvoorbeeld. Die wilde ik meteen laten doen. De tuin is vaak het ondergeschoven kindje: ‘Komt nog wel.’ Ik ken ons. Het moest direct gedaan worden, anders zou het er niet van komen. Ik ga niet tussen allemaal nette gazonnetjes zitten, terwijl wij als enigen een safaripark achter het huis hebben.”
WIT EN FLUFFY
Er is gekozen voor een lichte inrichting, een opvallende keuze voor een gezin met jonge kinderen. Danny: “In ons vorige huis was alles donker. Van de inrichting tot de shutters. Dat wilden we niet meer. We wilden overstappen op licht. Maar zo licht als dit hadden we niet bedacht. We waren bij Rivièra Maison - ver voordat ze failliet gingen. Ik zag deze witte fluffy eettafelstoelen staan en riep: ‘Te gek, maar dat is het stomste wat je kunt doen.’ Toen zeiden zij: ‘Waarom?’ Uiteindelijk hebben ze ons zo gek gekregen voor die lichte stoelen te gaan. En als er toch grote gekke vlekken in komen, sturen zij een reinigingsteam - nu maar hopen dat het bedrijf een doorstart maakt.”
Dat Danny en Do bij Rivièra Maison zijn uitgekomen, is niet vreemd. “Wij zijn er allebei mee opgegroeid,” vertelt Do. “Onze moeders hadden alles van dit merk.” Danny: “Echt álles. Ik schrok toen Do over Rivièra begon. God nee. Theekopjes met het woord ‘thee’ erop. Koffiebekers met ‘koffie’ erop. Maar we gingen kijken en ik was aangenaam verrast.” Do: “Ze zijn inmiddels van dat ‘gelabel’ afgestapt.”
VIJF OPPASMEISJES
Acht jaar zijn Danny en Do samen. Ze ontmoetten elkaar in een restaurant, waarna Danny via collegazanger Yves Berendse, die Do kende, haar nummer wist te achterhalen. Danny: “We zijn elkaar op het juiste moment tegengekomen. We wisten precies wat we wel en niet wilden. Daarom woonden we ook al na twee maanden samen.” Do: “We hebben vaak leuke uitjes samen. Dat is heel belangrijk. Morgen gaan we een avondje weg zonder de kinderen. We hebben vijf verschillende oppasmeisjes.” Danny: “Onze relatie is nooit geforceerd geweest, het verliep heel organisch. Veel mensen doen moeilijk. Willen dat de ander verandert, of zijn alleen bij elkaar voor het plaatje. Of ze gaan te snel. Ga eerst eens uitvinden of je elkaar écht leuk vindt, voor je aan kinderen begint. Bij ons voelde elke nieuwe fase alsof het nooit anders is geweest. Dat hadden we met samenwonen, maar ook toen Fallon kwam en later toen Scottie geboren werd.”
Do: ‘Danny vindt vooral de tv belangrijk. Die moet groot zijn’
De twee benadrukken dat hun gezin compleet is. Do: “Ik vond zwanger zijn erg leuk, ik zou het zo nog een keer willen. Maar we hebben twee gezonde meisjes die allebei lief, grappig en gezellig zijn en het heel leuk met elkaar hebben. Het is goed zo.” Danny: “Ik ben niet het type man dat per se een stamhouder wil. Doorgaan tot je een jongen hebt. Nee. Dat heeft Robert ten Brink wel gedaan. Niet gelukt. Ik mis niets, ik neem gewoon mijn dochters mee naar Ajax.”
LESLIE & GOOF
Tijdens de pandemie, toen alle artiesten thuis kwamen te zitten, heeft Danny een tijd bij hardwarebedrijf Logitech gewerkt, maar nu is hij weer fulltime zanger. “Als mijn stem het morgen begeeft, zou ik er zo weer in dienst treden. Na de pandemie was het niet meer te combineren. Iedereen wilde een feestje, ik was van donderdagavond tot en met zondagavond aan het zingen. Dan kwam ik zondagnacht om drie uur thuis en zat ik maandagochtend om acht uur knikkebollend in mijn eerste call.”
Hij vertelt dat zijn gezin goed omgaat met zijn artiestenwerktijden. “Kom ik laat thuis, dan gaat Do ’s ochtends met de meiden naar beneden en trekt de slaapkamerdeur zachtjes achter zich dicht. Do weet precies wat wel en niet kan en wanneer ik gas terug moet nemen. Als ik één keer hoest, staat ze al te zwaaien met keeltabletten.” Do: “Hij moet fit zijn en zijn rust pakken. Vorige week nog. Hij was bij zijn ouders, maar had de dagen erna zes optredens staan. Dan app ik Natasja: stuur jij Danny zo naar huis? Binnen tien minuten stond hij op de stoep.” Danny: “Netjes om twaalf uur. Het is fijn dat Do zo meedenkt. Naast die zes optredens hadden we ook nog twee bruiloften.” Do: “Van zijn zus en van Leslie en Goof, goede vrienden van ons (Leslie Keijzer van ‘Echte Gooische moeders’, red.).” Danny: “Leslie en Goof trouwden op woensdag in Spanje. Op donderdag vlogen we weer naar Nederland. Die avond gaven mijn vader en Natasja een pre-wedding feestje voor mijn zus Natascha, in hun tuin in Blaricum. De volgende dag was de bruiloft. Dat waren heel leuke, maar wel heel zware dagen. Gisteravond ging om half tien het licht uit.”
Do: ‘Het zou wel leuk zijn als we over vijf jaar wél getrouwd zijn’
Danny: ‘Het klussen ging allemaal soepel, té soepel, tótdat het misging’
DAAR KOMT DE BUID
Van een bruiloft komt een bruiloft…? Danny, lachend: “Beginnen jullie nu ook al? Op woensdag heeft Do het boeket van Leslie gevangen - nou ja, boeket, dat ding vloog helemaal uit elkaar. Beter gezegd: Do ving de meeste bloemen van iedereen. Op vrijdag hoefde ze niet eens te knokken. Mijn zus gaf het boeket gewoon aan haar: ‘Zo, jij bent de volgende.’”
Do: “Dat boeket ligt te drogen in de keuken, Danny liep hard weg toen Natascha zei dat ik de volgende was.” Danny: “We zijn acht jaar bij elkaar. Mijn zus was veertien jaar samen met Matthijs toen ze trouwde.” Do: “Ik zou het wel graag voor mijn veertigste willen.” Danny: “Ik heb heel slechte knieën. Daar zak je niet zomaar doorheen.”
HAPPY CAMPERS
Een aanzoek op één knie hoeft Do dus niet te verwachten als zij en Danny straks naar Duitsland vertrekken, met alle Frogers. Danny: “We hebben nu twee seizoenen gemaakt van ‘De Frogers: Happy Campers’. Mensen vinden het heel leuk. Heel apart. We zijn gewoon op vakantie. Wie vindt het nou leuk om ons te zien?” Het derde seizoen zal iets anders worden. Onder de titel ‘De Frogers: Groeten Uit…’ verruilen ze de caravans en Engeland voor een grote boerderij in het Duitse Zwarte Woud, waar ze de handen uit de mouwen steken. Danny: “We zijn inmiddels met zijn zeventienen!”
Dat ze uit een bekende familie komen, dát hebben de twee meiden van Danny en Do niet door. Do: “Ze weten dat papa en opa zingen. En dat oma programma’s presenteert. Maar wat dat precies inhoudt? Fallon zit in de klas met Loulou, het dochtertje van Bo van ‘Echte Gooische moeders’. Soms roept ze tegen haar: ‘Hé Lou, ik zag je op tv.’”
Knappe Do vindt het leuk om dingen te doen met Danny en de andere Frogers, maar heeft zelf geen tv ambities. “Ik heb ‘Jachtseizoen’ gedaan, maar wel met Danny. Ik ben gevraagd voor ‘Echte meisjes in de jungle’, maar het past niet bij mij. Niet dat ik me er te goed voor voel, maar het concept is net te onaardig. Net als ‘Housewives’. Als iemand naar tegen me doet, zou ik meteen gaan huilen. Ik ben daar niet geschikt voor. Ik focus me lekker op mijn kindjes.”
En ook Danny is helemaal happy met zijn gezin: “We hebben het heel goed samen. Privé gaat het lekker. Carrière gaat lekker. Ik hoop dat ons leven zo doorrolt. Ik ben er heel trots op hoe we het samen doen. Ik ben een gelukkig man die niets te wensen heeft.” Do: “Het zou wel leuk zijn als we over vijf jaar wél getrouwd zijn.” Danny: “Over vijf jaar? Dat moet lukken.”
Danny: ‘Mijn zus gaf het trouwboeket aan Do: ‘Zo, jij bent de volgende’’
