Op de minuut nauwkeurig stapt Monica Geuze de lounge binnen van het Conservatorium Hotel, om de hoek van haar huis in Amsterdam-Zuid, dat ze in haar eentje voor 3,5 miljoen euro kocht. Geen gekke prestatie, zeker niet als je bedenkt dat ze na de middelbare school geen enkele opleiding afmaakte. Maar nadat ze als dj aan de zijde van Ronnie Flex begon en een van de eerste vloggers van Nederland werd, groeide ze uit tot een influencer met een miljoenenpubliek. Inmiddels runt ze haar eigen beauty-en lifestylemerk SOPHIA MAE, presenteert ze met Kaj Gorgels de podcast Geuze & Gorgels, die wekelijks honderdduizenden luisteraars trekt, is ze presentatrice van programma’s als Love Island en De bachelorette, panellid bij The Masked Singer en moeder van dochter Lizzy. Kortom: Monica is 31 jaar en al vele levens verder.
Welkom in het grote restylingnummer van &C. Op welke momenten in je leven heb jij jezelf opnieuw uitgevonden?
‘Als ik terugkijk op de afgelopen vijftien jaar, voelt het alsof ik twaalf levens heb gehad – met bijbehorende persoonlijk heden, meningen en standpunten. Mezelf opnieuw uitvinden is helemaal mijn thema.’
Het begon al vroeg. Je wilde juf worden, maar werd ondernemer. Je maakte money-driven moodboards met citaten uit zakenblad Quote, totdat je ineens zag dat je er eentje had gemaakt met hartjes en woorden als ‘thuis’.
‘Het moest opeens weer allemaal anders, ja. Ik vind het juist geweldig als je veel verschillende fases in je leven hebt gehad. Anders is het zo saai.’
Ik was de lol een beetje kwijt
Wat voelt voor jou als je laatste doorstart?
‘In de afgelopen maanden merkte ik dat ik de dingen die ik doe steeds meer als werk bestempel. Ik was de lol een beetje kwijt. Terwijl ik altijd preach: doe werk dat je leuk vindt, want je besteedt er de meeste tijd van je leven aan. En toen dacht ik: maar ik doe dat zelf eigenlijk niet meer. Ik ga naar bijna geen afspraak met zin. Dus vanaf het begin van dit jaar heb ik gezegd: even die agenda leeg. Ga eerst maar zoeken naar wat je echt leuk vindt.’
En wat voor dingen zijn dat?
‘Daar ben ik nog niet helemaal achter. Ik ben nu vooral consequent aan het sporten. Focus eerst maar even op jezelf, dacht ik. Het is een luxepositie, maar dat werken komt later wel weer.’
Denk je weleens: ik ga naar een therapeut?
‘Ja, dat doe ik ook. Ik ben het afgelopen jaar in een flink intense therapie gegaan. Afgelopen december had ik echt minder zin in dingen. Dacht dat ik een jaar lang in bed zou kunnen liggen. En als iemand daarna zou zeggen dat ik eruit moest, het nog te vroeg zou voelen. Ik vind sowieso niks lekkerder dan in bed liggen. Na een werkdag kan ik er echt zo naar uitkijken. Dan zit ik in de auto terug en denk ik: o, ik lig straks gewoon weer lekker in bed. Ik hoef echt niet op de bank te liggen als ik ook in bed kan.’
Wat leer je bij de therapeut?
‘Ik ben vooral in de band met mijn ouders gedoken. In hoe ik ben opgevoed en welke hechtingsstijlen ik daardoor heb ontwikkeld. Er zijn ook gesprekken samen met mijn broer geweest, en ik heb ook een sessie met mijn moeder gedaan. In therapie kreeg ik het besef: mijn ouders leven ook maar voor de eerste keer, en zijn gevormd door hun eigen opvoeding en ervaringen. Dan kun je meer compassie voor ze opbrengen.’
Lijk je op je moeder?
‘Ik denk van wel, en dat vind ik soms lastig. Als een gesprek moeilijk werd, ging zij vaak huilen. Dat vond ik zo vervelend, want dan dacht ik: hier valt geen gesprek te voeren. Maar door die therapiesessie merkte ik dat ik die gevoeligheid ook heb. Daardoor praat ik niet makkelijk over wat me dwarszit, omdat ik niet mijn moeder wil zijn die gaat huilen. Ik denk: armen over elkaar, ik los het intern wel op.’
Probeer je nu dan meer te huilen zonder dat gênant te vinden?
‘Dat niet zozeer, maar ik probeer wel meer over mijn gevoel te praten. En als ik dan een keer moet huilen, is dat maar zo. Sindsdien merk ik: hoe vaker ik over iets praat, hoe beter het gaat. De eerste keer was ik in tranen, de tweede keer had ik alleen een snikje, de derde keer kon ik er rustig over praten. Ik ben zachter geworden, denk ik. Ik had lang een zerotolerencebeleid door het gebrek aan kunnen praten. Als iemand mij in een vriendschap tien dingen flikte, dacht ik: ik heb geen zin om de confrontatie aan te gaan. Maar bij de elfde keer, zette ik een harde knip. De groeten, ik hoef jou nooit meer te zien, terwijl die persoon geen idee had hoe hoog het me zat. Uiteindelijk heb je jezelf ermee, ik stelde een juryrapport op zonder dat de ander het wist. Iedereen denkt bij mij: die is niet op haar mondje gevallen, zegt waar het op staat, maar als ik het gevoel heb dat ik de ander kan kwetsen, ging ik het uit de weg.’
Je lijkt van jongs af aan zelfverzekerd.
‘Ja, ik kan me niet herinneren dat onzekerheid een grote rol in mijn leven heeft gespeeld. Mensen sturen me vaak: ‘Ik wil ook online dingen doen, maar ik durf niet.’ Die fase van ‘ik durf het niet’ heb ik helemaal geskipt. Ik wilde alles meemaken, had heel sterk het gevoel: ik leef maar één keer. Tegelijkertijd probeer ik te leven alsof ik oneindig doorleef, want dan blijf je meer geneigd om jezelf opnieuw uit te blijven vinden.’
Het moment van uit huis gaan is vaak ook een fase van jezelf opnieuw uitvinden. Was dat bij jou zo?
‘Ja, zeker. Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik uit huis ging. Mijn broer verhuisde naar Parijs, ineens was mijn fundament weg. Mijn moeder bleef alleen in ons ouderlijk huis wonen, mijn vader verhuisde naar een andere stad met zijn nieuwe vrouw. Ineens ging het van tafel dekken voor vier, naar met zijn tweeën tegenover elkaar zitten. Dat vond ik lastig. Als mijn vriendinnen in het weekend teruggingen naar hun ouders, bleef ik in Amsterdam. Naar huis gaan vond ik te confronterend. Niet uit loyaliteitsconflict, ik had toen het contact met mijn vader verbroken. Maar ik had ook niet de allerbeste band met mijn moeder. In die tijd vond ik mezelf opnieuw uit. Ik moest wel. Ik ben snel heel zelfstandig geworden. Andere kinderen brachten in het weekend hun was naar huis, plunderden de voorraadkast en vroegen: ‘Pap, kun je helpen met die kast in elkaar zetten?’ Dat had ik nooit. In therapie ben ik erachter gekomen dat die zelfstandigheid me soms belemmert. Ik vertrouw weinig mensen met dingen uit handen geven. Ik denk snel: leuk dat je dit nu doet, maar ik moet het uiteindelijk toch allemaal alleen doen. Ik voel me wel heel erg op mezelf aangewezen.’
Ik probeer te leven alsof ik oneindig doorleef
Hoe is het contact met je vader nu?
‘Die band is altijd een beetje rommelig gebleven. Maar ik heb nu geaccepteerd dat de situatie is zoals die is, en daar heb ik vrede mee. Dat zeg ik nu heel stoer, maar je blijft je triggers wel houden. Toen mijn broer laatst zei: ‘Heb jij papa nog gesproken?’ ging ik meteen in de verdediging. Maar ik denk dat jezelf vertellen dat je iets hebt geaccepteerd, helpt bij de acceptatie. Een soort placebo-effect.’
Had je door de scheiding van je ouders eerst een hardnekkig voornemen om wel bij de vader van je kind te blijven?
‘Ik dacht door het voorbeeld van mijn ouders juist: ik blijf niet lang hangen in iets wat me niks brengt. Daar kan ik af en toe ook van balen. Dan denk ik: jeetje, kun je ook eens proberen iets langer te blijven hangen? Misschien ben ik te veel in het extreme geschoten, ik maak het sneller uit dan een ander, denk ik. Ik merk dat ik het moeilijk vind om het lastig te hebben en door moeilijke situaties heen te gaan. Dan kan ik ineens een harde knip maken en iets afbreken.’
Je gaat er liever omheen?
‘Ja.’
Valt onder die harde knip ook je besluit om al je vlogvideo’s offline te halen?
‘Ja, ik ben heel impulsief. Als iets niet meer goed voelt, moet het meteen anders. Dat had ik als kind al. Dan lag ik in bed, en moest ik ineens mijn hele kamer – van vier vierkante meter – verbouwen. Als iets te lang duurt, hoeft het van mij al niet meer. Ik vertrouw heel erg op mijn intuïtie, ik ben helemaal geen twijfelaar.’
Maar nu hapert die intuïtie, weet je even niet waar het heen moet met je leven.
‘Klopt, dus dat vond ik een beetje gek, omdat ik nooit heb ondervonden dat je ergens onzeker over bent of dat je twijfelt aan waar je goed aan doet. Dat vond ik zo niet mezelf.’
Komt het ook doordat je best jong je doel hebt bereikt? Je verdient goed, je merk staat als een huis.
‘Ja, maar juist ook omdat mensen dat steeds denken, terwijl ik er voor mijn gevoel nog helemaal niet ben. Dat brengt onzekerheid met zich mee. Want het voelt dan alsof ik een soort poppenkast speel. Die tegenstrijdigheid tussen hoe mensen naar me kijken en hoe ik me vanbinnen voel, steekt me. Het voelt voor mij niet alsof mijn droom is uitgekomen. Eerder een verwachting. Mijn school carrière was nooit heel glansrijk, maar ik voelde daar nooit paniek over. Ik dacht altijd: dat komt wel goed, ik ga iets in de media doen. Ik had wel altijd het streven om veel geld te verdienen, maar ik maakte me er nooit zorgen over of dat misschien niet ging lukken. Het voelde als vanzelfsprekend dat dat sowieso ging gebeuren. Is het niet vandaag, dan wel volgend jaar of het jaar daarop.’
Snap je waar de drijfveer om veel geld te willen verdienen vandaan kwam?
‘Geen idee waarom ik dat zo sterk had, mijn ouders hebben dat helemaal niet, mijn broer ook niet. Ik had in tegenstelling tot mijn broer al jong baantjes, wilde meer dan het zakgeld, en haalde daar veel voldoening uit. Nog steeds heb ik dat. Ik vind de jaarcijfers van mijn bedrijf altijd rete-interessant. Dan denk ik: hoe kunnen we het nog meer maken?’
Als ik de controle kwijt raak word ik zenu wachtig
Stel dat je na dit gesprek alles mag doen wat je maar wil, wat wordt het dan?
‘Eigenlijk denk ik dan meteen: dan ga ik weer lekker in bed liggen, haha. Of met een grote groep vrienden en onze kinderen naar Miami vliegen en met z’n allen het strand op. Het allerfijnst vind ik als ik mijn tijd kan indelen – of dat nou een extravagante trip is of gewoon in bed liggen. Als ik die controle kwijtraak, word ik zenuwachtig. Het zit in mijn allergie als andere mensen voor mij bepalen wat ik moet doen.’
Zou je arm en gelukkig kunnen zijn?
‘Mijn eerste reactie is: ik moet er niet aan denken! Maar mijn tweede is: misschien zou ik wel gelukkiger zijn. Hoe simpeler, hoe lekkerder misschien. Maar dat is makkelijk praten als de financiële situatie rustig is. Dus tja, zou ik goed arm kunnen zijn? Misschien later in het leven, maar nu nog niet, haha.’
Haal je veel geluk uit het kopen van spullen?
‘Ik haal er niet veel geluk uit, maar ik geniet er op het moment zelf wel van. Heel kort. Daardoor weet ik ook dat mijn geluk daar niet vandaan komt. Het is wel echt een hobby van me. Een heel dure.’
Wat voor gevoel krijg je bij het kopen van een dure tas?
‘Mijn eerste dure tas kocht ik met mijn beste vriendin. We gingen naar Milaan, zij was net haar eigen bedrijf begonnen en ik was net bezig met vloggen, wat steeds beter ging. Onze leeftijdsgenoten gingen gewoon nog naar school. ‘Deze trip wil ik mijn eerste Chanel-tas kopen,’ zei zij. Ik voelde dat niet zo, tot we in die winkel stonden en zij zei: ‘Hang jij er voor de grap eentje om.’ En toen ik dat deed voelde ik in één keer: ik kan deze tas gewoon kopen, fuck it, ik koop hem gewoon. Ik vind dat ik dat verdiend heb, als een soort beloning. En ik werd daar zo blij van. We liepen met die tassen en zo’n untouchable gevoel door Milaan. De tassen legden we op het nachtkastje van onze hotelkamer, en toen we wakker werden, maakten we meteen die doos open om naar die tas te kijken. Ik denk dat daar de magie is ontstaan. Inmiddels is die magie er allang vanaf, maar dat was wel zo’n memorabel moment.’
Het is eigenlijk een vorm van zelfliefde.
‘Ja. En dat klinkt zo leeg, maar het gaat om het gevoel van die eerste fuck it, ik kan dit gewoon kopen. Het is even die reminder aan jezelf van: je kan dit gewoon. En ik gun het mezelf, dat gevoel. Heerlijk, ik zou willen dat ik het ooit nog kon terughalen.’
Geeft het kopen van je huis in Amsterdam-Zuid zo’n taskick?
‘Nee, dat viel me best tegen. Natuurlijk was het een heel bijzonder moment en ben ik er trots op, maar die allereerste taskick heb ik nooit meer zo teruggekregen.’
Stel dat je juist in een heel klein hutje op de hei zou leven, en elke keer een emmer water uit een put moest halen, zou dat je misschien nog voldoening kunnen geven?
‘Ik had het daar toevallig over met een ex. We hadden het over wat de dingen waren waar ik dan toch op ben stukgel open, en toen zei hij: Ik denk echt dat jij zoveel gelukkiger zou zijn in een simple little life. Gewoon op een boerderij waar je je eigen stroom moet opwekken. Ik zei: ‘Daar zou je echt wel gelijk in kunnen hebben, maar die rust ervaar ik gewoon nog helemaal niet.’ Dus dat is het voor nu nog niet, maar het zou over een tijdje best hetgeen kunnen zijn waar ik toch het gelukkigst van wordt, die kans zit er dik in.’
Hoe fulfilling is het moederschap voor je?
‘Vanaf dat mijn dochter een jaar is – ze is nu bijna acht jaar – doe ik het alleen als moeder. Ik vond dat in de beginjaren zwaar, maar ik vind het nu echt fun en vind er rust in. Er komen zulke grappige teksten uit. Zij is het grootste deel van mijn ontspanning. Haar vader woont in het buitenland, die ziet ze ongeveer twee keer per jaar. Ze kan op eigen initiatief met hem facetimen. De day-to-day dingen doe ik alleen. Het klinkt cliché, maar ik hou elke dag meer van haar. Die liefde gaat over het maximale heen.’
Het klinkt cliché maar de liefde voor Lizzy gaat over het maximale heen
Lijkt ze op jou?
‘Niet qua uiterlijk, ze is blond en heeft blauwe ogen, maar qua karakter wel. Ze is eigenwijs en zelfstandig, ze wil van alles zelf doen. Als er een lijntje bij haar tekening niet goed gaat, scheurt ze het vel doormidden. Dan maar weg.’
Ze gaat er niet doorheen, net als jij.
‘Ja, dan denkt ze: laat maar zitten. Dan probeer ik pedagogisch verantwoord te zeggen: we gaan hier doorheen, we gaan het toch afmaken, maar eerlijk gezegd had ik hem zelf ook doormidden gescheurd.’
Heb je jezelf ook opnieuw moeten uitvinden na momenten dat je hart gebroken was?
‘Als ik door liefdesverdriet heenga, voel ik dat tot in mijn tenen. Ik vind niks erger. Maar als je daar overheen komt, krijg je zo’n kracht van: ik kan het allemaal zelf. Dat geeft zo’n lekkere high. Ik vind de liefde het mooiste wat er is.’
Ben je door de breuken desondanks toch anders in de liefde gaan staan?
‘Ik ben wel iets voorzichtiger geworden. Ik dook altijd meteen het diepe in. Samenwonen kon me niet snel genoeg gaan. Dat heb ik nu minder snel, dat komt ook wel omdat ik een dochter heb. Het hoeft van mij nu niet meer zo verweven te zijn. Ik vind het een leuk idee om met mijn dochter samen te leven, en daarnaast een vriendje te hebben dat ik in de avonden of in het weekend zie.’
Een man als hobby in plaats van als beroep.
‘Ja, niet om mee samen te wonen of om te trouwen, maar hem op een aantal momenten per week zien. En waar schijnlijk blijft de verliefdheid er nog langer door hangen ook.’
Word je makkelijk verliefd?
‘Ik kan nu heel chic gaan zeggen: nee, je moet echt mijn hart veroveren, maar dat zou een leugen zijn, ik word heel makkelijk verliefd. Een van de leukste dingen van het leven, toch?’
Productie June Peters Productie Merel Onderstal ass productie Puck Vaesen
