“Toen ik Joost in oktober 2023 via datingapp Bumble ontmoette, dacht ik echt dat ik mijn droomman had gevonden. Hij was knap, charmant, grappig en zelfverzekerd. We hadden dezelfde humor en al na een paar dagen praten dacht ik: dit zit goed. Omdat ik eerder teleurgesteld was in de liefde, wilde ik het wel rustig aan doen. Daarom belden we eerst urenlang voordat we überhaupt iets afspraken. Maar juist door dat lange bellen voelde het al heel intiem voordat we elkaar in het echt zagen. Alsof ik hem al jaren kende.
Ook tijdens onze eerste date was die klik er meteen. Joost vertelde dat hij als makelaar werkte en uit een vermogende familie kwam. Zijn vader zou in de jachtbouw hebben gezeten en daar miljoenen mee hebben verdiend. Hij sprak over huizen in Marbella en Dubai, luxe reizen en een Rolex die hij van zijn vader had gekregen. Geld was volgens hem nooit een probleem. Maar eerlijk? Dat was voor mij niet de reden dat ik op hem viel. Ik vond Joost leuk om wie hij was. Dat geld leek gewoon onderdeel van het totaalplaatje, niet iets om aan te twijfelen.
De eerste weken gingen snel, maar dat voelde goed. Joost was attent, geïnteresseerd in mijn werk als jeugdbeschermer en in mijn familie. Na een paar dates zei hij dat hij geen spelletjes wilde spelen en op zoek was naar een levenspartner. Dat was ik ook. Toen ik tijdens onze vierde date door mijn diabetes in het ziekenhuis belandde, week Joost geen moment van mijn zijde. Hij zat naast mijn bed, zorgde voor me en bracht bloemen. Wat een geweldige man, dacht ik. In januari 2024 kregen we officieel een relatie.
‘ZIJN VADER ZOU IN DE JACHTBOUW HEBBEN GEZETEN EN DAAR MILJOENEN MEE HEBBEN VERDIEND’
Een paar weken later begon Joost over samenwonen. Hij vertelde dat hij piloot was geweest bij KLM en daarmee was gestopt door zijn ex. Onlangs had KLM hem teruggevraagd, omdat er een tekort aan piloten was. Joost gaf aan dat hij graag weer wilde vliegen. Dat leek mij prima, maar volgens hem was het niet handig dat we allebei op ruim een uur rijden van Schiphol woonden. Omdat we al bijna elke dag samen waren en hij praktisch bij mij woonde, konden we net zo goed samen iets in de buurt van Schiphol zoeken. En waarom niet meteen kopen? Zijn vader was rijk genoeg, hij wilde graag een huis voor ons financieren. Geld ‘weggooien’ aan huur vond Joost zonde.
Hoewel het voor mij niet per se hoefde – ik woonde prima in mijn eigen woonplaats met familie en vriendinnen in de buurt – stemde ik toe. Het voelde zó goed met Joost dat ik er volledig voor wilde gaan. Wel vond ik het een beetje raar dat ik de ouders van Joost nog niet ontmoet had. Steeds kwam er iets tussen als we met hen afspraken. En als we naar hun villa gingen, waren ze niet thuis. Later bleek dat ze daar helemaal niet woonden. We waren steeds bij een random villa langsgegaan.
Mijn vriendinnen vonden dat het allemaal erg snel ging. ‘Weet je het zeker?’ vroegen ze. ‘En waarom niet eerst iets huren?’ Ik vond dat irritant, maar legde uit dat Joost huren zonde van het geld vond en dat zijn vader een huis voor ons wilde kopen. Dat leek hen enigszins te overtuigen. Mijn moeder stond er hetzelfde in als mijn vriendinnen, maar zag hoe gelukkig ik was. Joost kon bovendien heel charmant zijn tegen mijn moeder en noemde haar al snel ‘mem’, wat Fries is voor mama.
Dat we vooral in mijn tussenwoning waren, vond ik logisch. Joost woonde in een klein appartement en zei dat dat tijdelijk was, omdat hij veel weg was voor werk en weinig nodig had. Ik stelde daar geen vragen over. Pas achteraf dacht ik: waarom leeft iemand uit een zogenaamd schatrijke familie eigenlijk zo sober?
In februari 2024 startten we onze zoektocht naar een koophuis, in de buurt van Schiphol. Ik weet nog dat ik tegen Joost zei dat het voor mij echt geen villa hoefde te zijn. Een rijtjeshuis of appartement was prima.
Maar Joost had al snel een prachtige vrijstaande woning op het oog. Wat mij vooral raakte, was dat er een apart gedeelte was waar mijn ouders konden logeren. Zij wonen op Terschelling en moeten altijd ver reizen. In dit huis zag ik het helemaal voor me: mijn ouders gezellig een paar dagen op bezoek.
Tijdens de bezichtiging waren we direct verkocht. Joost belde zijn vader en ging even ergens apart staan. Toen hij terugkwam, zei hij tegen mij dat zijn vader had gezegd dat we ‘tot 2,5 miljoen euro mochten gaan’. Wat absurd veel geld, dacht ik. Maar ook: wat een kans! Die dag boden we 1,7 miljoen euro.
Zonder voorbehoud van financiering, dat was volgens Joost niet nodig. Zijn vader zou de waarborgsom van tien procent direct overmaken. Na vijf dagen hoorden we dat ons bod was geaccepteerd. We konden bij de notaris het koopcontract ondertekenen. Blij zette ik mijn handtekening. Ons huis zou na zes maanden worden opgeleverd en ik kon niet wachten totdat ons nieuwe leven zou beginnen.
‘Zijn ouders woonden er helemaal niet; we waren steeds bij EEN RANDOM VILLA LANGSGEGAAN’
Problemen met de bank
In de dagen daarna leefde ik in een roes. Het voelde alsof we met de koop van ons huis iets groots hadden bereikt. Helaas begonnen daarna de problemen.
Zo belde de makelaar na een paar weken dat de waarborgsom nog niet was betaald. In eerste instantie maakte ik me niet druk. Joost zei dat zijn vader het zo snel mogelijk in orde zou maken, maar dat gebeurde niet. Toen de deadline dichterbij kwam, vroeg ik er meerdere keren naar. Ik had er slapeloze nachten van, omdat wij de waarborgsom zelf niet konden betalen. Steeds wist Joost me gerust te stellen. Zo zei hij dat er een onderzoek liep naar het oude bedrijf van zijn vader en dat zijn geld tijdelijk vaststond in het buitenland. Daarna waren het weer de banken die moeilijk deden, maar ik hoefde me geen zorgen te maken; het geld kwam er echt aan. Omdat Joost het met zo veel overtuiging vertelde, twijfelde ik niet aan hem. We waren samen een toekomst aan het opbouwen en ik vertrouwde hem volledig.
Toch ontstonden er in die periode kleine scheurtjes. Tot de oplevering van ons huis woonde Joost bij mij. We hadden afgesproken dat we allebei zevenhonderdvijftig euro per maand zouden bijdragen aan de vaste lasten, maar hij betaalde nooit. Ja, soms maakte hij honderd euro over, maar dat was het. Als ik ernaar vroeg, zei hij dat zijn rekeningen tijdelijk geblokkeerd waren door het gedoe met zijn vaders financiën. Het zou opgelost worden als het geld van zijn vader weer werd vrijgegeven. Ergens zei een stemmetje in mijn hoofd: dit klopt niet. Maar dan keek ik naar het grotere plaatje dat Joost had geschetst van de miljoenen van zijn vader en zijn huizen in Marbella en Dubai en dan zei ik tegen mezelf: het komt goed, dit is gewoon tijdelijk.
In de tussentijd bleven mijn vriendinnen kritisch. Omdat ik geen zin had in gezeur, vertelde ik ze niks over de problemen met Joosts bankrekening. Mijn vriendinnen vroegen wel door naar andere zaken, zoals hoe het precies zat met het werk van Joost als piloot. Had ik hem eigenlijk weleens in zijn uniform gezien? Nee, dat had ik niet, maar ook daar had Joost een verklaring voor.
Zijn uniform bewaarde hij in zijn kluisje op Schiphol, omdat hij al eens een sanctie had gehad toen hij met carnaval zijn pilotenpak had aangedaan. Het klonk logisch. Toch had een van mijn vriendinnen nog vragen. Joost vertelde dat hij voor KLM vanaf Schiphol naar Tunesië vloog.
Zij werkte zelf op Schiphol en daardoor wist ze dat KLM helemaal niet vanaf Schiphol naar Tunesië vloog. Thuis confronteerde ik Joost daarmee. Hij had direct een antwoord klaar. KLM vloog inderdaad niet vanaf Schiphol naar Tunesië, maar Air France-KLM wel en daar viel zijn werkgever KLM onder. Hij bracht het zo zelfverzekerd dat ik me bijna dom voelde dat ik eraan twijfelde. Dat gebeurde vaker. Als ik hem ergens naar vroeg, had hij meteen een logisch klinkend antwoord. Dan dacht ik: misschien snap ik het gewoon niet goed. Of misschien ben ik te achterdochtig. Ik wilde niet de vriendin zijn die alles wantrouwde en besloot Joost niet meer zo veel uitleg te vragen.
‘HIJ BRACHT ALLES ZO ZELFVERZEKERD DAT IK ME BIJNA DOM VOELDE DAT IK ERAAN TWIJFELDE’
Lang kon ik me aan dit besluit niet houden. In mei 2024 betrapte ik Joost wél op een leugen. Hij had ooit verteld dat hij een keer met de vriendin van zijn beste vriend had gezoend. Hij bracht dat als een fout waar hij spijt van had en zei dat hij en zijn vriend het hadden uitgepraat. Maar toen ik die vriend erover aansprak op een festival, bleek er niks van waar te zijn. Toen ik Joost er thuis naar vroeg, werd hij ineens heel boos en sloeg me twee keer in mijn gezicht.
Ik was in shock en kon het niet geloven. Joost had me nog nooit fysiek pijn gedaan en voordat ik het wist, begon hij te huilen. Hij zei dat het hem speet en dat de stress rond het betalen van de waarborgsom – we wachtten nog steeds op het vrijkomen van zijn vaders geld – hem te veel werd. Hij was boos op zijn ouders dat we door hen zo veel gedoe hadden met de makelaar die steeds belde, en zei dat hij even niet meer wist hoe hij eruit moest komen. En ik… ik troostte hem. Dat vind ik achteraf misschien wel het pijnlijkst. Ik zag hem als slachtoffer, omdat hij zichzelf als slachtoffer neerzette. Er was altijd iets wat hem werd aangedaan. Ik begreep zijn stress en praatte zijn uitbarsting goed. Nu denk ik: was ik toen maar weggegaan. Alleen zat ik op dat moment emotioneel en financieel al te diep in zijn verhaal om helder te kunnen denken.
De echte klap kwam toen ik in juli werd gebeld door een andere makelaar. Hij vertelde dat Joost nóg twee huizen had gekocht en die waarborgsommen ook niet waren betaald. Boos vroeg de makelaar wat mijn rol hierin was, maar ik wist van niets. Ja, Joost had gezegd dat hij wilde investeren in vastgoed. Maar niet dat er geen geld was overgemaakt. Toen ik ophing, voelde ik paniek. Dit ging niet om één uitgestelde betaling, er was meer aan de hand. Natuurlijk confronteerde ik Joost ermee. Hij zei dat het berustte op een misverstand. Er was administratief iets verkeerd gegaan en het zou allemaal goedkomen.
Normaal gesproken had ik hem geloofd. Maar dit keer voelde ik afstand. Ik hoor wat je zegt, dacht ik terwijl ik naar hem keek, maar ik geloof je niet meer. Toch ging ik niet meteen weg. Misschien omdat ik nog steeds hoopte dat er een uitleg was die dit allemaal kon verklaren. En omdat ik bang was voor wat het zou betekenen als alles wél waar bleek te zijn. Ik zat midden in een koopcontract en wist dat er financiële gevolgen boven mijn hoofd hingen als we niet over de brug zouden komen. De hypotheek zelf dragen was absoluut geen optie. Ik had geen idee wat ik moest doen en hield, ondanks alles, nog steeds van Joost. Er met iemand over praten, durfde ik niet. Ik schaamde me en wilde niemand ongerust maken. Dus bleef ik bij Joost, tegen beter weten in.
‘Een rechtszaak, een vonnis, EEN SCHULD VAN 170.000 EURO… Wat had Joost in godsnaam gedaan?’
Een paar weken later werd ik via Instagram benaderd door een deurwaarder, omdat hij geen contact met mij kon krijgen. Het bleek dat de waarborgsom van ons koophuis nooit was voldaan en dat er al een rechtszaak was geweest waarbij Joost en ik waren veroordeeld tot het betalen van 170.000 euro boeterente. De helft daarvan stond op mijn naam, omdat ik het koopcontract ook had ondertekend. Blijkbaar waren Joost en ik gedagvaard om ons te verweren. De dagvaardingen waren bij mij thuis aan Joost afgegeven toen ik aan het werk was. Joost had ze aangenomen, maar mij nooit laten zien. Met trillende handen hoorde ik het aan. Ik weet niet eens meer of ik meteen in tranen uitbarstte, het voelde eerder als een soort verlamming. Alsof mijn hersenen het niet konden bevatten. Een rechtszaak, een vonnis, een totale schuld van 170.000 euro… Wat had Joost in godsnaam gedaan?
Eindelijk vielen alle puzzelstukjes op z’n plek. Er was geen rijke vader. Er waren geen tijdelijke problemen met de bank. Alles was gebaseerd op leugens en Joost had zelf de hoofdrol gespeeld.”
Vage excuses
“Woedend haalde ik verhaal bij Joost. Ik wilde antwoorden, duidelijkheid, iets van erkenning, maar het enige wat ik kreeg, waren vage excuses. Dat hij het allemaal niet zo bedoeld had. En dat hij het ook moeilijk had, maar dat hij me nooit pijn had willen doen. Ontkennen deed hij niet, maar waarom en waar hij allemaal over gelogen had, zei hij ook niet. Er kwam gewoon niks uit. Dat was het moment waarop ik onze relatie verbrak.
Een kans om daarna alsnog duidelijkheid te krijgen, heb ik nooit gehad. Hij blokkeerde mijn nummer en ik moest het zelf allemaal maar uitzoeken. Kapot van verdriet en woede zocht ik hulp bij instanties. Aangifte doen was geen optie. Ik had zelf mijn handtekening onder het koopcontract gezet, dus er was niks wat ik eraan kon doen. Inmiddels zit ik in de schuldsanering. Er is beslag gelegd op mijn loon en ik leef van zeventig euro per week. Laatst is ook mijn Tesla in beslag genomen. Dat vond ik misschien nog wel het meest confronterend. Ik had zolang gespaard voor mijn auto, maar Joost bazuinde rond dat ie van hem was en dat ik hem na onze breuk mocht houden.
Omdat ik mijn werk als jeugdbeschermer mentaal niet meer aankon, werk ik nu als pedagogisch professional in de kinderopvang. Ik moet elke dag vijf kilometer heen en vijf kilometer terug fietsen, maar soms word ik ook op verdere locaties ingepland. Ik heb geen idee hoe ik daar zonder auto naartoe kan komen. Mijn leven is verwoest en letterlijk kleiner geworden. Maar ik probeer het te accepteren. Ik heb geen keuze. Dit is mijn leven nu en hier moet ik het mee doen. Gelukkig zijn mijn vriendinnen er altijd voor me geweest. Ze zijn net als ik woedend op Joost, maar hebben nooit tegen mij gezegd: had je maar beter moeten opletten. Dat ik nog steeds op ze kan rekenen, betekent veel voor mij.
Dankzij het tv-programma Opgelicht in de liefde? heb ik Joost in oktober 2025 kunnen confronteren met alles wat hij mij heeft aangedaan. Toen ik hem na al die maanden weer zag, voelde ik geen liefde en sympathie meer, alleen afkeer. Helemaal toen hij in eerste instantie tegen Ellie Lust (de presentator van het tv-programma, red.) zei dat ik hém erin probeerde te luizen. Ik had hem zo lang gezien als slachtoffer, maar daar stond gewoon iemand die bewust alles bij elkaar loog en manipuleerde. Toen hij geconfronteerd werd met alle bewijzen die er tegen hem waren, kon Joost niet anders dan schuld bekennen. Hij tekende zelfs een schuldbekentenis waarmee ik na het afronden van mijn schuldsanering een rechtszaak wil aanspannen tegen Joost. Al is het maar duizend euro: ik wil dat hij mij met zijn allerlaatste geld terugbetaalt. Daarnaast wil ik dat iedereen ziet wat voor klootzak hij is. In het programma werd duidelijk dat Joost met andere vrouwen aan het daten is. Ik hoop dat hen dit leed bespaard blijft. Als ik terugkijk op mijn relatie met Joost, zie ik zo veel rode vlaggen. Ik verwijt mezelf dat ik ze heb genegeerd. Maar ik weet nu ook: manipulatie werkt juist omdat het langzaam gaat. Omdat iemand je stap voor stap losweekt van je gevoel voor realiteit. Wat ik heb geleerd, is dat liefde nooit ten koste mag gaan van je veiligheid, je grenzen of je zelfstandigheid. En dat twijfel er niet voor niets is. Je moet altijd op je intuïtie afgaan. De toekomst voelt onzeker. Ik leef van week tot week. Grote dromen durf ik nog niet te hebben. Wat ik wel hoop, is dat ik mezelf terugvind. Dat ik op een dag wakker word en voel dat ik echt blij ben. Of dat met een partner is of alleen, dat weet ik niet. Ook hoop ik dat de mensen om me heen blijven. En dat dit verhaal, hoe pijnlijk ook, niet voor niets is geweest.”
‘ER IS BESLAG GELEGD OP MIJN LOON EN IK LEEF VAN ZEVENTIG EURO PER WEEK’
Lysbeth was op 2 maart te zien in ‘Opgelicht in de liefde?’ De aflevering kun je streamen via Videoland.
