“Er gebeurden dingen waar ik geen controle over had”
“Een aantal maanden na mijn opname heb ik een kinderfoto van mezelf op de badkamerspiegel geplakt. Op die foto was ik op mijn gelukkigst. Ik groeide op in een warm gezin en was een echte allemansvriend, vrolijk en zorgeloos. Elke ochtend en avond tijdens het tandenpoetsen keek ik naar die foto. En ik beloofde mezelf dat ik er niet tussenuit zou stappen. Die foto herinnert me aan wie ik ooit was en aan de kracht die nog steeds in mij zit. Het is, zonder overdrijven, een levensreddende foto. En ik had bovendien twee jonge, lieve dochters. Voor hen moest ik door.
Tot mijn achtendertigste heb ik nooit psychische problemen gehad. Ik had nooit verwacht dat het zo erg mis kon gaan. Het gebeurde ook niet van de ene dag op de andere. In 2020 zat ik in een moeilijke situatie. Ik was gescheiden en woonde met mijn dochters van acht en tien jaar in een kleine huurwoning. Ik draaide extra diensten in de gehandicaptenzorg om rond te komen. Op een gegeven moment was ik uitgeput. De was stapelde zich op, de papieren bleven liggen en ik zag door de bomen het bos niet meer. En toen kwam corona daar ook nog bij. Omdat mijn kinderen deels bij hun vader waren, zat ik veel avonden alleen thuis. Ik zou met de meiden gaan verhuizen naar een wat groter huis en daar moest ik van alles voor regelen. Dat gaf me veel stress.”
“Ik wist niet meer wat echt was en wat niet”
Controle kwijt
“Het gemeentehuis en de bank waren dicht in verband met corona. Bij het online aanvragen leek de website niet goed te werken, het inloggen lukte de ene keer wel en de andere keer niet en ik vroeg me af of mijn gegevens wel bij de juiste instantie waren aangekomen. Ik had een nieuw paspoort en rijbewijs aangevraagd, maar de datum op het afhaalbewijs klopte niet. Ik vond het ook vreemd dat mijn privételefoon steeds doorschakelde naar mijn werk-telefoon. Er gebeurden dingen waar ik voor mijn gevoel geen controle over had en ik werd er argwanend van. Ik dacht dat iemand mijn gegevens probeerde te hacken. Ik bleef maar denken aan alles wat er mis kon gaan als mijn gegevens echt waren gehackt. In mijn hoofd voelde ik een onrust die ik nog nooit had ervaren. Ik was doodmoe, maar slapen lukte niet.
Na vier nachten zonder slaap ging ik naar mijn ouders. Zij gingen die zaterdagavond met me mee naar het politiebureau om aangifte te doen van mogelijke fraude, maar we werden weer naar huis gestuurd. ‘Ga eerst maar even goed slapen, mevrouw’, zei de agent.
“Waarom was mijn auto volgetankt? Wilde iemand ermee op de vlucht?”
Die nacht bleef ik bij mijn ouders, maar slapen lukte nog steeds niet. Mijn hart ging tekeer en ik voelde me niet veilig. Ik dacht dat iemand me in de gaten hield en dat me elk moment iets kon overkomen. Opeens zag ik camera’s in de hoeken van de kamer. Ik raakte in paniek en wilde weg, maar wist niet waarheen. Hoewel ik doodsbang was, wist ik ergens diep vanbinnen dat de camera’s niet echt konden zijn. Mijn gedachten gingen met me aan de haal en het voelde alsof ik gevangen zat in mijn eigen hoofd. Ik wist niet meer goed wat echt was en wat niet.”
Hoofd op hol
“Rond twee uur ’s nachts zei ik tegen mijn vader dat ik hulp nodig had en ik vroeg of hij de doktersdienst kon bellen. Mijn ouders probeerden me gerust te stellen, maar zagen niet hoe slecht het met me ging.
Na weer een slapeloze nacht reed ik de volgende ochtend met mijn auto naar een vriendin. Het viel me op dat de autosleutel meer glom dan normaal. En terwijl ik reed, zag ik dat mijn auto helemaal was volgetankt, terwijl ik dat normaal gesproken nooit doe. Waarom zou iemand mijn auto voltanken? Wilde er iemand mee op de vlucht?
Ik vertelde mijn vriendin in paniek dat mijn persoonsgegevens waren gehackt en dat iemand met mijn auto op de vlucht wilde.
Ik keek steeds achter me omdat ik dacht dat iemand me volgde. Mijn vriendin zag dat het niet goed met me ging en nam contact op met mijn zus. Die twijfelde geen moment en belde de doktersdienst. Na haar uitleg werd ze doorgeschakeld naar de crisislijn van de GGZ en kreeg ze te horen dat we direct konden komen. Mijn zus ging met me mee. Daar ben ik haar nog steeds enorm dankbaar voor.
Bij de kliniek stond ik strak van de spanning en toen ik met een hulpverlener begon te praten hield ik niet meer op. Ik kreeg te horen dat ik in een psychose was beland en ik liet me vrijwillig opnemen.”
Opgenomen
“In drie weken tijd zag ik veel hulpverleners. Ik kreeg medicatie en in de nacht controleerden ze drie keer met een zaklamp of ik er nog lag. Elke keer zat ik rechtop in bed zodra ik het licht zag. Ik begreep dat dit erbij hoorde op zo’n afdeling, maar het was erg vermoeiend. Om wat houvast te vinden, begon ik op te schrijven wat er allemaal gebeurde. Mijn zus bracht schetsboeken en tijdschriften mee. Het deed me goed om te tekenen en ik begon ook gedichten te schrijven.
“Door die akelige somberheid voelde ik me zo schuldig tegenover mijn dochters”
Ik wilde per se voor de kerstdagen thuis zijn en deed mijn best om niet al mijn nare gedachten te laten zien, zodat de zorgprofessionals me goed genoeg vonden om naar huis te gaan. Na drie weken opname mocht ik naar huis om daar verder te werken aan mijn herstel. Thuis moest ik veel rusten, want mijn hoofd was kwetsbaar en mijn lichaam was moe. Ik had een psychose gehad, en dat woord vond ik heftig. Het paste niet bij hoe ik mezelf altijd zag en ik was bang dat mensen anders naar me zouden kijken.
Op het schoolplein, als ik mijn dochters ophaalde, voelde ik me ongemakkelijk. Ik vroeg me af of andere kinderen nog wel bij ons mochten spelen. Ook vroeg ik me af of ik ooit weer zou kunnen werken en of collega’s mij nog zouden vertrouwen. Daarnaast voelde ik me schuldig tegenover mijn dochters, want ik besefte dat ik door mijn somberheid en geringe energie niet echt beschikbaar was. De medicatie hielp wel, maar vlakte me ook af. Ik vroeg me af of het ooit nog goed zou komen met mij.
Mijn donkerste gedachten hield ik liever voor mezelf. Ik wilde mijn vrienden en familie geen pijn doen of onrust bezorgen. Maar met psychiatrisch verpleegkundige Titus en ervaringsdeskundige Elroy kon ik er wel over praten.
Titus kwam één keer per week bij me thuis. Hij herinnerde me eraan dat ik een goede opleiding had, een netwerk om me heen, en dat het goed zou komen. Op een dag gaf ik hem al mijn opgespaarde medicijnen, zodat ik mezelf geen kwaad kon doen. Dat ik er nu nog ben, is voor een deel dankzij hem.”
Stap voor stap
“Er was niet één duidelijke oorzaak voor mijn psychose. Het was een opeenstapeling van een lange periode van stress en weinig slaap. Anderhalf jaar na mijn opname in de kliniek bleek dat mijn hormonen ook een grote rol speelden. Op mijn verzoek verwees de psychiater me door naar de gynaecoloog en ik kreeg de diagnose PMDD, een aandoening waarbij je vlak voor de menstruatie sterke stemmingsklachten krijgt. Ook bleek dat ik vroeg in de overgang zat. De gynaecoloog schreef hormoontherapie voor, en dat zorgde ervoor dat ik me na een week al stabieler voelde.
Stap voor stap ging het beter. Ik wilde weer een leuke en aanwezige moeder zijn. Ik ging weer aan het werk in de gehandicaptenzorg en dat gaf me voldoening. Het voelde alsof ik eindelijk weer meedeed met het leven.
“Nu geniet ik volop van de kleine momenten, zoals samen lachen om iets kleins”
De zwarte periode ligt gelukkig achter me. Dit is Maaike 2.0 en ik leef nu intenser dan ooit. Ik geniet veel meer van de kleine momenten met mijn dochters: een nachtje kamperen, samen lachen om iets kleins. Mijn dochters hebben veel meegemaakt. Ik hoop dat ze ooit kunnen begrijpen dat ik er in mijn donkerste periode niet altijd volledig voor hen kon zijn.
Veel mensen maken een zwarte periode mee. Daarom besloot ik mijn verhaal te delen. Ik bracht Het zwarte boekje met een hart van goud uit, met verhalen en gedichten van mijzelf en anderen. Mijn grootste droom is dat ik een steentje kan verplaatsen. Dat mensen minder snel oordelen en écht naar elkaar luisteren.”
zwartgoudartworks.nl
WAT IS EEN PSYCHOSE?
Bij een psychose raakt iemand tijdelijk het contact met de werkelijkheid kwijt. Hij of zij kan dingen zien, horen of voelen die er niet zijn, of overtuigd zijn van gedachten die niet kloppen met de werkelijkheid. Een psychose ontstaat meestal door een combinatie van oorzaken. In de geestelijke gezondheidszorg (GGZ) wordt een psychose vastgesteld als iemand hierdoor niet goed meer kan functioneren in het dagelijks leven.
Bron: wijzijnmind.nl
STYLING: KARIN VAN DER KNOOP. HAAR EN MAKE-UP: ASTRID TIMMER. M.M.V.: ZARA (JACK EN TRUITJE), NORAH (JEANS)
