Onvoorstelbaar, maar waar: nog steeds worden vrouwen besneden. Naima, Emma en Light vertellen over genitale verminking en de gevolgen ervan voor hun leven. 'De pijn van de besnijdenis en wat mijn lichaam is aangedaan, draag ik nog altijd met me mee.'
Sla om voor hun verhalen.
'Vrouwen zeiden tegen mijn vader: 'Als je dochter wegloopt, moet ze besneden worden'
Naima (25) komt uit Somalië en verblijft in een azc in Friesland. Op haar achtste werd ze besneden. 'Ik zou mijn achtjarige zelf willen knuffelen en zeggen: wat ben jij een dapper meisje. Ik groeide op bij de broer van mijn vader in Mogadishu, de hoofdstad van Somalië. Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik jong was en stichtten allebei een ander gezin. Mijn oom heeft me opgevangen, hij was goed voor me. Op een dag eiste mijn vader dat ik bij hem en zijn nieuwe gezin kwam wonen. Onze relatie is nooit goed geweest. Ik begon van hem weg te rennen, omdat ik bang was dat hij me zou mishandelen of pijn doen. Maar telkens vond hij me terug. Andere vrouwen zeiden tegen hem: 'Als je dochter wegloopt, betekent dat dat ze besneden moet worden. Meisjes die wegnrennen, beginnen met seksuele activiteiten. Je moet haar hele clitoris weghalen, zodat ze geen plezier meer aan seks kan beleven en niet meer achter mannen aangaat.'
Op een dag stopte mijn vader me in een kamer, zonder me te vertellen wat er zou gebeuren. Ik was toen acht of negen jaar. Hij was erbij, met een vrouw die we tante noemden en een oudere vrouw die de besnijdenis uitvoerde. Ze zeiden: 'We gaan je nu besnijden.' Ik wist wat dat betekende. Ik herinner me dat mijn nicht was besneden en hoe hard ze had gehuild en hoe bang ze was. Ik werd niet eens op een bed gelegd, maar lag op de grond. Ze haalden mijn benen uit elkaar. Ik zag hoe ze mijn clitoris wegsneden en me daarna hechtten. Het deed zo veel pijn dat ik wilde schreeuwen. Een kind op die manier behandelen en verminken, is door en door slecht. Van de dagen erna herinner ik me vooral de pijn. Het voelde alsof ik me tussen leven en dood bevond. 's Ochtends gingen ze weg en lieten me alleen achter in die kamer. Omdat ik was gehecht, waren mijn benen met een doek bij elkaar gebonden, zodat ik niet kon bewegen. Soms kwamen de buren kijken of ik moest plassen. Dan hielpen ze me even overeind. Over dit soort dingen praat je niet. Mij werd verteld: houd je mond dicht en ga verder met je leven. Maar de gevolgen zijn enorm. De pijn van de besnijdenis en wat mijn lichaam is aangedaan, draag ik nog altijd met me mee. Ik heb een fijne relatie, maar kan geen plezierige seks hebben. Als ik alleen al aan intimiteit dénk, voel ik pijn.
Sinds tweeënhalf jaar woon ik in Nederland, omdat ik knettergek werd van mijn vader. Ik had geen leven en geen vrijheid. Hij deed met me wat hij wilde: hij sloeg me en misbruikte me. Ik ben gevlucht. Ik heb goede en slechte dagen. Het is fijn om hier te zijn, maar ook beangstigend. Ik weet niet hoelang mijn vrijheid gaat duren, wacht op een verblijfsstatus. Voortdurend ben ik bang dat mijn vader achter me aankomt. Dat vrouwenbesnijdenis bestaat, kan ik niet bevatten. Wat is het nut ervan? Ik ervaar er alleen problemen door en niets goeds. Mensen die er voorstander van zijn, zijn gebrainwasht. Het zal lang duren voordat iedereen in Somalië begrijpt hoe schadelijk het is. Daar wordt het gezien als iets wat hoort. Als iemand uit een ander land naar Somalië komt om voorlichting te geven, zeggen de mensen: 'O, de westerse wereld heeft je betaald om dit te vertellen.' Ik weet niet wat ik kan doen om vrouwenbesnijdenis tegen te gaan. Als ik ooit een dochter krijg, zorg ik ervoor dat ze dit nooit hoeft te ondergaan. En ik blijf vechten om te zeggen: meisjes zijn geboren zoals God ze heeft gemaakt, laat ze zoals ze zijn. Laat ze met rust.'
'EEN KIND OP DIE MANIER BEHANDELEN EN VERMINKEN, IS DOOR EN DOOR SLECHT'
'Mij werd verteld: houd je mond dicht en ga verder met je leven. Maar de gevolgen zijn enorm'

'Ik begon hevig te bloeden en als medicatie werden er bladeren op de wond aangebracht'
Emma (28) uit Sierra Leone verblijft in een azc in Drenthe. Ze werd besneden toen ze dertien was. 'In 2023 ben ik naar Nederland gevlucht. Door de besnijdenis die ik als dertienjarig meisje heb ondergaan, verloor ik het vertrouwen in mijn familie. Zij hadden me moeten beschermen, maar dat hebben ze niet gedaan. Mijn traditionele familie gelooft dat je nooit een man zult krijgen als je niet wordt besneden. Vrouwen die niet zijn besneden, worden gezien als vrouwen die naar seks verlangen en dat is slecht. In de maatschappij worden ze als onrein beschouwd. Dat vind ik allemaal onzin. We behoren tot de Bondo-Society: een invloedrijke, traditionele gemeenschap. Mijn grootmoeder bekleedde de hoogste functie. Vanuit die positie gaf ze toestemming aan oudere vrouwen om jongere vrouwen te besnijden. Dat is de verantwoordelijkheid die bij deze positie hoort. Toen ze overleed, nam mijn moeder deze rol over. Na het overlijden van mijn moeder werd ik gedwongen die positie in te nemen. Dat wilde ik niet, want dan zou ik verantwoordelijk worden voor vrouwenbesnijdenis. Ik ben naar Turkije gevlucht, waar ik mijn vriend ontmoette. Samen kwamen we naar Nederland. Ik was dertien toen ik werd meegenomen naar wat 'The secret bush' wordt genoemd. Dat is een rituele plek, afgeschermd met palmbladeren. Ik ben opgegroeid in Freetown, de hoofdstad van Sierra Leone. Daar is 'The bush' in de achtertuin, op een afgeschermde plek achter op het erf. Ik wist dat het op een dag zou gebeuren, maar ik wist niet dat het die dag zou gebeuren. Toen ik naar die plek werd gebracht en de traditionele muziek hoorde, wist ik wat me te wachten stond. Mijn moeder, mijn oma en andere leden van de Bondo-Society waren erbij. Ik zei: 'Ik wil niet dat dit gebeurt, ik wil niet dat jullie dit doen,' maar er werd niet naar me geluisterd. Tegen hen in opstand komen kon niet, want ze waren met veel te veel. Bovendien was ik pas dertien jaar. Het besnijden deed zo veel pijn dat ik steeds flauwviel. Ik begon hevig te bloeden en als medicatie werden er bladeren op de wond aangebracht. Dat is wat ik me ervan kan herinneren. Ik weet nog dat mijn benen en geslachtsdeel na de besnijdenis zo erg waren opgezwollen dat ik twee maanden niet kon lopen. De besnijdenis heeft een enorme, negatieve impact op mijn leven gehad. Ik heb veel last van buikpijn, verlies extreem veel bloed tijdens mijn menstruatie en heb dan ook heel veel pijn. Daarnaast heb ik moeite met plassen. Zodra ik aandrang voel om te plassen, komt de urine eruit en kan ik het niet ophouden. Ik ervaar veel stress en hoor de stemmen van de Bondo-gemeenschap nog steeds in mijn hoofd. Ook heb ik vaak hevige pijn aan mijn geslachtsdeel. Seksueel plezier zit er voor mij niet in. Ik kan mijn man bevredigen, maar zelf voel ik geen opwinding, maar pijn. Het is verschrikkelijk om te bedenken dat wat mij is overkomen, nog steeds gebeurt. Ik hoop dat het stopt. Maar ik weet dat het moeilijk is en dat het niet op korte termijn zal gebeuren. Iedereen weet dat het gebeurt en toch verandert er niets. Het is zwaar om hierover te praten, maar ik vind het belangrijk om mijn verhaal te delen. Dat doe ik zonder herkenbaar in beeld te komen. Mijn familie mag niet weten dat ik in Nederland ben. Wat ik hoop voor de toekomst? Vorig jaar ben ik moeder geworden van een dochter. Ik hoop op een gelukkig leven met mijn man en dat mijn kinderen gelukkig kunnen opgroeien.'






'Het is verschrikkelijk om te bedenken dat wat mij is overkomen, nog steeds gebeurt'
'IK KAN MIJN MAN BEVREDIGEN, MAAR ZELF VOEL IK GEEN OPWINDING, MAAR PIJN'

‘Ik heb nooit meer naar mijn vagina gekeken of haar aangeraakt’
Light (38) werd als kind besneden. Om privacy- en veiligheidsredenen doet ze haar verhaal anoniem. ‘Op mijn negende werd ik ongesteld. De genitale verminking had daarvoor plaatsgevonden, maar hoeveel eerder weet ik niet. Er zijn veel dingen die ik me niet kan herinneren. Mijn moeder zei dat ik bijna volwassen werd en dat mijn ouders me moesten laten ‘reinigen’. In mijn cultuur – ik wil privé houden uit welk Afrikaans land ik kom – wordt verminking zo genoemd. Op een dag vertelde mijn moeder me dat ik die avond besneden zou worden. Ik smeekte mijn ouders om het niet te doen, maar het hielp niet. Mijn vader was er niet blij mee, maar kon mijn moeder niet tegenhouden. Zij geloofde dat dit het juiste was om te doen. In de dokterskliniek werd me gevraagd mijn benen uit elkaar te doen. Drie mensen keken naar mijn intieme zone. Hoe ik me voelde? Daar kan ik maar beter niet aan denken. Ik hoopte dat God me zou redden en dat de dokter zou stoppen. Ik kreeg een verdovende injectie en viel in slaap. Toen ik wakker werd, lag ik duizelig in bed, met mijn ouders en zussen om me heen. De verschrikking begon toen ik moest plassen. Ik schreeuwde het uit van de pijn. Het voelde alsof iemand een vlijmscherp mes in mijn vagina stak. Twee dagen lang kon ik niet naar het toilet. Uiteindelijk hield ik het niet meer en plastte ik in mijn broek. Ik schreeuwde, huilde en gooide uit woede met spullen naar mijn moeder. Alles deed verschrikkelijk veel pijn. Sindsdien heb ik nooit meer naar mijn vagina gekeken of haar aangeraakt, nooit van haar gehouden.
Ik besloot alles te vergeten en achter me te laten. Ik vertrok naar Nederland en twee jaar geleden trouwde ik met de liefde van mijn leven. Ik dacht dat het de mooiste dag van mijn leven zou worden, vooral omdat ik nog nooit seks had gehad. Ik keek enorm uit naar de lichamelijke en emotionele intimiteit die we die avond zouden delen. Tijdens ons eerste intieme moment raakte mijn lichaam in een hevig, onwillekeurig spasme. Alsof ik een epileptische aanval had. Door de seks kreeg ik wonden aan mijn intieme zone en bloedde hevig. Toen ik naar het toilet ging om te plassen, werd ik overvallen door een verschrikkelijke pijn in mijn vagina. Die herinnerde me onmiddellijk aan de pijn van de besnijdenis.
Na een ernstige depressie die ontstond na mijn eerste seksuele ervaring, vertelden artsen dat ik vaginisme heb. Deze aandoening komt vaak voor bij vrouwen die genitale verminking hebben ondergaan. Nog steeds vind ik het moeilijk om een intieme relatie te hebben zonder paniekaanvallen te krijgen of flauw te vallen. Ik schaam me enorm, hoewel dat niet nodig zou moeten zijn. Vaak voel ik me incompleet en zou ik het liefst dood willen; ik ben zwaar getraumatiseerd.
‘MIJN VADER WAS ER NIET BLIJ MEE, MAAR KON MIJN MOEDER NIET TEGENHOUDEN’
Op sommige dagen lukt het me niet om uit bed te komen. Ik worstel met het volgen van lichamelijke, psychologische en fysiotherapeutische behandelingen. Ik moet mijn eigen behandeling betalen, maar daar heb ik geen geld voor. Ik heb geen recht op behandeling van medische problemen die zijn ontstaan voordat ik naar Nederland verhuisde.
Het is heel zwaar om over dit onderwerp te praten. Ik kan het niet zonder te huilen en te trillen. Toch doe ik het. Bewustwording is de sleutel, want vrouwelijke genitale verminking is een misdaad.
Veel dank aan Istahil Abdulahi. Zij werkt als sleutelpersoon voor FSAN, de Federatie van Somalische Associaties Nederland, en heeft geholpen bij het tot stand komen van deze productie. Ook veel dank aan tolk Ernest o Kanu, voor zijn inzet om deze interviews mogelijk te maken.




