Mélanie-Antoinette Costello de Massy (39) heeft het talent om zich onzichtbaar te maken, zelfs bij parades en gala’s waar talloze fotografen zijn. Ze blijft altijd een beetje op de achtergrond, maar ze ís er wel. Om een tafelschikking compleet te maken. Om ervoor te zorgen dat prins Albert en/of prinses Charlene er niet allenig bij staan als er iets geopend moet worden. Of om een extra oogje op prins Jacques en prinses Gabriella te houden. Maar wie ís die vrouw die zo’n gelijkenis heeft met prinses Stéphanies jongste dochter Camille dat ze weleens voor elkaar worden aangezien?
Mélanie-Antoinette is een achternichtje van prins Albert en een vertrouweling van de familie. Ze is de dochter van Alberts nicht barones Elizabeth-Ann de Massy, die op haar beurt en op vergelijkbare wijze support bood aan prins Rainier en prinses Grace. Dat Elizabeth en Mélanie-Antoinette tot de inner circle van de Grimaldi’s behoren, is best bijzonder, gezien de voorgeschiedenis van hun families. Voor wie denkt dat de huidige generatie het bont maakt met scheidingen, buitenechtelijk kroost en wilde escapades, ze hebben het niet van een vreemde. Dit is een kleurrijke dynastie met zuidelijk temperament, waarvan de leden niet zoveel waarde hechten aan ‘hoe het heurt’.
ONCHIQUE ALBERT I
De opvolging is in het prinsdom Monaco nogal eens rommelig verlopen. Dat begon met Albert I (1848-1922) die een gearrangeerd huwelijk aanging met lady Mary Victoria Hamilton. Mary vond Monaco te heet en Albert een ploert die amper geïnteresseerd leek toen ze zwanger raakte. Ze gruwde er bovendien van bij een familie te horen die rijk was geworden door het casino van Monte Carlo: ze vond het te ordinair voor woorden. Nog voor de geboorte van Louis vertrok ze dan ook, om er nooit meer terug te keren. Louis werd in Duitsland geboren en in 1880 werd het huwelijk nietig verklaard, destijds een enorm schandaal binnen de aristocratie. Er moest een speciaal decreet bij het Vaticaan, waar ze niet dol zijn op scheidingen, worden losgepeuterd om Louis in de ogen van de kerk een wettelijk kind te laten blijven.
Albert hertrouwde met Alice Heine, een jonge Amerikaanse weduwe die door haar eerste huwelijk hertogin van Richelieu was geworden. Alice had geen bezwaar tegen het casinogeld dat binnenrolde en zette het met verve in om van Monaco een culturele hotspot te maken, met een eigen opera, ballet en theater. Dit huwelijk eindigde in een scheiding van tafel en bed, omdat beide echtelieden opzichtig vreemdgingen. Alice scharrelde niet al te discreet met componist Isidore de Lara en courtisane Caroline Otero verklapte in haar memoires dat de prins leed aan erectiestoornissen en bepaald niet viriel was. Het deed zijn reputatie als macho geen goed.
VADER EN ZOON DRAMA
Louis (1870-1949) groeide intussen op bij zijn moeder Mary in Duitsland en haar tweede man Tassilo Festetics von Tolna. Zijn vader zag hij voor het eerst op zijn elfde, toen hij verplicht was om terug te keren naar Monaco om daar onderwezen te worden in zijn toekomstige prinselijke taken. De relatie tussen vader en zoon was niet ideaal. Albert was een dominante, afstandelijke man die graag met serviesgoed gooide en zo hard kon bulderen dat het aan de andere kant van het paleis te horen was. Louis wist dan ook niet hoe snel hij dienst moest nemen in het bevriende Franse leger, om maar weg te kunnen uit Monte Carlo. Hij kwam na zijn opleiding bij de strijdkrachten terecht bij het vreemdelingenlegioen en diende in Algerije. Voor hij daar gestationeerd werd, verloor Louis echter zijn hart in Parijs aan Marie Juliette Louvet, een knappe nachtclubzangeres waarin je de huidige prinses Caroline en haar dochter Charlotte herkent. Marie Juliette was echter een gescheiden moeder van twee kinderen. Ware liefde of niet, Louis kreeg geen toestemming om met Marie Juliette te trouwen, omdat zijn vader haar ver beneden zijn stand vond. Het weerhield Louis niet om met haar in Algiers in 1898 een buitenechtelijke dochter te krijgen: Charlotte.
Lady Mary vond Monaco te heet en haar prins een ploert
In Monaco liep Albert intussen tegen het probleem aan dat er na Louis geen wettige opvolger zou zijn. Hierdoor dreigde het prinsdom over te gaan naar een nogal controversionele Duitse neef, Wilhelm, de 2e hertog van Urach.
PRINCIPES? MAIS NON
Opportunistisch als Albert was, bleken er opeens geen bezwaren meer te zijn tegen een buitenechtelijke kleindochter in Algerije. In 1911 werd een wet aangenomen (zó fijn oppermachtig te zijn) die Charlotte erkende als Louis’ erfgenaam. Daar werd over gemord, zodat er nog een wet werd gefabriceerd die het mogelijk maakte een erfgenaam te adopteren. Zo adopteerde Louis in 1919 zijn eigen dochter en werd Charlotte Louise Juliette Grimaldi prinses van Monaco en hertogin van Valentinois. Dit tot woede van Wilhelm en wat Franse neven assorti die ook op het prinsdom hadden geaasd. Toen Albert in 1922 overleed en Louis op de troon kwam, was alles echter juridisch zo dichtgetimmerd dat ze geen schijn van kans hadden.
DE PRINSES EN DE JUWELENDIEF
Charlotte (1898-1977) bleek een formidabele dame die zo haar eigen manieren had om de concurrentie af te troeven. Ze trouwde met Franse graaf Pierre de Polignac met wie ze twee kinderen kreeg: prinses Antoinette en prins Rainier, de vader van de huidige prins Albert. Pierre dumpte Charlotte zodra het kon: hij viel op mannen en zij wilde l’amour in haar leven. Charlotte ging vervolgens openlijk samenleven met haar minnaar, de Italiaanse arts Dalmazzo. De Grimaldi’s waren inmiddels zo notoir binnen de aristocratie dat niemand er nog echt van opkeek. De dag voordat Rainier 21 zou worden, deed Charlotte afstand van de troon, zodat haar zoon de eerste in de lijn van troonopvolging zou worden, precies zoals ze het met haar vader en grootvader had afgesproken. De prinses verhuisde naar Château de Marchais, het kasteel van de Grimaldi’s bij Parijs, waar ze een rehabilitatiecentrum voor ex-gevangenen van maakte en leuk leefde met een nieuwe lover, ex-juwelendief René Girier.
ANTOINETTE DE EXCENTRIEKE
Rainiers oudere zus prinses Antoinette (1920-2011) vond het oneerlijk dat de voorkeur toch weer naar een jongen ging en zij geen troonopvolger mocht worden. Haar wraak was er alles aan doen om haar broertje en de familie in een kwaad daglicht te stellen onder het motto: ‘Ik geen opvolger, dan jullie geen aanzien’. Met tenniskampioen Alexandre-Athenase Noghès kreeg ze drie buitenechtelijke kinderen: Elizabeth-Ann (1947-2020), Christian (1949) en Christine (1951-1989). Die werden door hun huwelijk in 1951 alsnog erkend en in een poging tot verzoening schonk Rainier haar een nieuwe titel: barones de Massy. Het maakte Antoinette niet milder: ze hertrouwde twee keer en plotte met haar lover Jean-Charles Rey een coup om Rainier af te zetten. Zo verspreidde ze het gerucht dat Rainiers toenmalige minnares onvruchtbaar was, waardoor de opvolging weer in gevaar was. Haar plan was de regering zo gek te krijgen dat Rainier zou worden afgezet. Zij zou dan als regent worden uitgeroepen en zo het prinsdom naar haar zoon Christian laten gaan. Ze was zo zeker van haar zaak, dat ze al voortvarend een nieuw familiewapen had laten maken.
Pierre dumpte Charlotte zodra het kon: hij viel op mannen en zij wilde l’amour in haar leven
GRACE PIKTE HET NIET
Dat wapen kon de kast in. Rainiers huwelijk met Grace Kelly in 1956 en de komst van prinses Caroline (1957) en prins Albert (1958) maakte Antoinette’s greep naar de macht kansloos. Amerikaanse Grace maakte bovendien korte metten met het gekonkel en liet haar schoonzus zonder pardon het paleis uitzetten, wat leidde tot een jarenlange brouille, compleet met banvloeken en roddelcampagnes. Het hielp niet dat Antoinette toen al een excentrieke dame was die door haar staf als ‘knettergek’ werd omschreven. Ze vestigde zich een stukje verderop in Èze waar ze haar leven deelde met vele honden en katten en zon op eerherstel dan wel wraak, soms allebei tegelijk.
Met het aantreden van Albert in 2005, na het overlijden van Rainier, verloor zowel Antoinette als haar nakomelingen hun plek in de lijn van de troonopvolging. Hoewel de verhouding tussen Rainier en Antoinette wat moeizaam was gebleven, was Rainier wel dol op haar dochter, zijn nichtje Elizabeth-Ann. Ze was bruidsmeisje op zijn huwelijk met Grace en peettante van hun dochter prinses Stéphanie. En Elizabeth-Ann kon het altijd al heel goed vinden met prins Albert, ze was regelmatig zijn +1 als hij even geen representatieve vriendin had in zijn eindeloze vrijgezellentijd. Albert is op zijn beurt peetoom van haar zoon Jean-Léonard. Zo werd ze vanzelf een vertrouweling die dichter bij de troon stond dan haar moeder ooit voor elkaar had gekregen met al haar gestook.
EXCENTRIEKE TANTE
Albert bleek niet rancuneus ingesteld. Hij voelde zich volstrekt niet bedreigd door de rivaliserende tak en haalde de banden zelfs weer actief aan. Rainier leefde niet meer en kon Albert niet meer de wet voorschrijven. En excentrieke tante Antoinette was inmiddels een redelijk ongevaarlijke tachtiger die na een paar glaasjes wijn op feesten met prima verhalen kwam over coke snuivende familieleden en geheime lovers voor wie een speciale vluchtweg in het paleis was aangelegd. Albert, die zijn eigen buitenechtelijke kinderen had erkend en omarmd, haalde zijn coup-plottende tante en nichtje gezellig weer bij de familie.
Antoinette plotte met haar lover een coup om prins Rainier af te zetten
Zó groeide Mélanie-Antoinette Costello de Massy (1985), Elizabeth-Anns dochter uit haar tweede huwelijk met choreograaf Nicolai Vladimir Costello, als vanzelf op met de Grimaldi’s. Ze doet wat verenigingswerk als voorzitter van de Monegaskische Tennisfederatie en de Monte Carlo Country Club en heeft net als haar moeder een ondersteunende taak ten paleize.
Zo oefende ze Frans met prinses Charlene, is ze een soort onbezoldigde hofdame, de enige die zelfs door prinses Caroline wordt vertrouwd, en een stabiele, betrouwbare factor. Dat wordt zeer gewaardeerd, zodat het alsnog all in the family is. En dat zie je grappig genoeg ook: Camille Gottlieb, de jongste dochter van prinses Stéphanie, lijkt sprekend op haar. Mélanie-Antoinette hoort echt bij de Grimaldi’s.
