‘Ik wil niet meer leven’
Van de enorme media-aandacht die voortvloeide uit zijn opzienbarende besluit, is Dennis Schouten (28) enorm geschrokken. Kort geleden maakte hij via zijn online gossip-programma ‘Roddelpraat’ bekend dat hij ongelukkig is en heeft besloten binnen afzienbare tijd een einde te maken aan zijn leven. Hij beschrijft zijn levensverhaal in het binnenkort te verschijnen boek ‘Dennis Beschadigd Op Weg Naar De Dood’. Zijn opmerkelijke en taboedoorbrekende keuze heeft de mediawereld flink wakker geschud en het gesprek op gang gebracht. Zowel op de radio, in tv-programma's als op internet heeft Dennis’ beslissing geleid tot verontwaardiging, steun, medeleven, woede, verdriet en allerlei mogelijke oplossingen voor zijn probleem. Maar de presentator zelf is onvermurwbaar: hij heeft zijn langste tijd op aarde gehad.
Geen oplossing
”Ik heb er al enkele jaren niet zo heel veel plezier meer in”, vertelt Dennis ons als hij begint met het uitleggen van zijn dramatische besluit. ”Daar heb ik veel aan gedaan de laatste jaren, om dat op te lossen. Dat heb ik eigenlijk met weinig mensen besproken, want die kunnen dat niet voor mij oplossen. Mogelijke medicatie, psychologen of een verhuizing wel. Maar dat heeft het niet opgelost. Daarna heb ik wat onderzoeken gehad in het ziekenhuis, of er andere dingen te vinden waren. Die zijn er niet. Er zijn wel wat conclusies getrokken dat het kan komen door medicatie van vroeger. Dat is aannemelijk, maar niet vast te stellen.” Dennis doelt op zijn jeugd, die tot zijn negende, tiende levensjaar redelijk vlekkeloos verliep. Hij was tot dan toe een vrolijk kind dat vlakbij school woonde en voldoende vriendjes had om mee te spelen. Van zijn vader mocht hij op voetbal en ook al was hij geen talent: Dennis had er plezier in. Niemand vond tot dan toe dat er iets raars aan de hand was met het guitige blonde jochie uit Glanerbrug, vlakbij Enschede.
Zware diagnose
Totdat zijn moeder, zo stelt Dennis, krantenartikelen onder ogen kreeg die gingen over kinderen met ADHD. Drukke kinderen die zich minder goed konden concentreren, verbaal wel sterk waren, maar ook constant druk gedrag vertoonden en wat lastiger te corrigeren waren in de opvoeding. Zijn moeder dacht Dennis te herkennen in de symptomen en besloot eens met hem naar een jeugdpsycholoog te gaan. Toen dat eerste bezoek niet meteen de diagnose opleverde die ze had verwacht, startte ze een voor haar zoon lang en meeslepend traject van onderzoeken, psychologen, testen en psychiaters. Net zo lang totdat zijn moeder iets bevestigd kreeg van wat ze zelf vond dat hij mankeerde. Dennis onderging in totaal acht onderzoeken, waarin zeven keer werd geconcludeerd dat er met hem niets aan de hand was. Maar bij één onderzoek luidde de conclusie dat Dennis kampte met PDD-NOS (een vorm van autisme), een disharmonisch intelligentieprofiel en een bedreigde persoonlijkheidsontwikkeling. Vanwege de scheiding van zijn ouders werd de jonge Dennis onder toezicht gesteld van de William Schrikker Groep. Dat is een instantie die gehandicapte kinderen begeleidt. Mede door het aandringen van zijn inmiddels alleenstaande moeder, werd de jonge puber volgens eigen zeggen naar het speciaal onderwijs gestuurd. Om zich heen zag Dennis in zijn klas louter zwaar autistische medeleerlingen die met een busje van huis werden opgehaald omdat hun beperking te zwaar was om zelf naar school te kunnen fietsen.
Geen geluk en tevredenheid
Vanaf dat moment knapte er iets in de persoonlijkheid van de jonge puber, die zich aan het ontwikkelen was tot volwassen mens. Dennis: ”Eigenlijk heb ik een zwaar beledigende opvoeding gehad. Ik zat in de klas met gehandicapte kinderen die niet mee konden komen in de maatschappij; daardoor verloor ik mijn zelfwaarde. Op mijn dertiende moest ik maar proberen naar school te gaan onder invloed van pilletjes. Op mijn veertiende ging het zogenaamd nog steeds niet goed; je eigen moeder geeft dat aan en van wie hou je nou meer dan van je moeder? Daar ga je in mee als kind, immers je moeder doet dat allemaal voor je ‘omdat het nodig is’. Maar toen ik zestien werd, me meer ontwikkelde en het verschil zag tussen mijn klasgenoten en mij, begon ik in te zien wat pilletjes met me deden. Stiekem slikte ik ze een tijdje niet, en dan voelde ik me heel anders.” Met de wetenschap van nu is er aangetoond dat het langdurig gebruik op jonge leeftijd van de ADHD-remmers Ritalin en Concerta waarschijnlijk heel wat gevolgen hebben gehad. Dennis moest die medicijnen slikken tussen zijn elfde en vijftiende, om rustiger te worden. Die medicatie was toen tamelijk nieuw, maar inmiddels weet men dat de stofjes daarin de groei en ontwikkeling van de jonge mens kunnen remmen. Zelf denkt Dennis dat hij in zijn huidige leven het stofje of het hormoon mist dat door zijn hersenen wordt afgegeven om een gevoel van geluk of tevredenheid te ervaren. Iedere dag ervaart hij als een strijd, als een somberheid. Zo wil hij geen tachtig worden.
In de media werken
Terugkijkend op zijn heftige kindertijd zegt Dennis, die op 2 april zijn biografie lanceert: ”Het was een vreselijke opvoeding, maar van daaruit is misschien wel de bewijsdrang ontstaan om wat van mijn leven te maken. Ik heb naar een manier gezocht om ook aan mijn moeder te laten zien: ik kan wel wat. Daarom wilde ik in de media werken: zo kon ik zonder direct contact aan haar laten zien dat ik niet ben wie zij dacht en dat ik echt wel wat kan. Mijn tienerperiode was een vreselijke tijd en ik denk ook dat bepaalde acties of reacties van mij een gevolg zijn van toen. Aan de andere kant heeft het me wel opgeleverd dat ik nu dit werk doe.”
Nooit meer gelukkig
Alhoewel hij er alles aan heeft gedaan, ervaart Dennis tot op de dag van vandaag geen geluksgevoel. Hij heeft besloten binnen nu en afzienbare tijd zelf uit het leven te stappen. Dennis zegt: ”Er zijn weleens wat periodes geweest dat het wat minder ging, dat heb ik ook wel laten doorschemeren, maar ik heb uiteindelijk voor mezelf de conclusie getrokken dat ik eigenlijk niet lang meer op deze wijze verder wil.” Op 28-jarige leeftijd kampt Dennis met onbehandelbare en terugkerende neerslachtige gevoelens en depressiviteit. Zijn somberheid is zo serieus dat hij voornemens is een einde aan zijn leven te maken. Het kenbaar maken van dit plan heeft zoals gezegd voor veel opschudding en gespreksstof gezorgd, waardoor het boek al ruim voor de lancering spraakmakend is…
Het boek van Dennis winnen?
Heeft u gedachten over zelfdoding? Hierover praten met een professionele hulpverlener kan anoniem: chat via www.113.nl, bel 113 of bel gratis 0800-0113.
Party mag van Uitgeverij Flinterhin vijf exemplaren verloten onder de inzenders. Wilt u kans maken? Stuur vóór 2 april onder vermelding van ‘Boek Dennis Schouten’ een mail met uw adresgegevens naar redactie@weekbladparty.nl.De luxe editie bestellen kan via www.hetboekvandennis.nl.
