‘Sorry man, ik zie er niet uit’, verontschuldigt Frenna (34) zich aan de andere kant van de videoverbinding. ‘Ik ga zo naar de kapper.’ Een kleine week geleden fotografeerden we de artiest in Ventuno Skylounge in Amsterdam. Toen droeg hij bijna alleen maar jaloersmakend mooie kleding van Saint Laurent. Nu zien we hem relaxt in een witte tanktop op ons beeldscherm. Hij draait even zijn camera en laat zien waar hij is: midden in Berlijn, recht tegenover de Brandenburger Tor. ‘Dit ken je wel, toch?’
Francis Edusei, kortweg Frenna, is JFK’s kersverse Greatest Man. We kunnen onmogelijk om Frenna heen. Hij werd meer dan iedere andere Nederlandse artiest gestreamd, won opnieuw een Edison, verkocht met New Wave vijf keer de Ziggo Dome uit, speelde Lowlands plat en tourde door Europa. En dat zijn alleen nog maar de hoogtepunten van de afgelopen twaalf maanden. ‘God is grote dingen aan het doen’, reageert hij. Hij vertelt dat hij eerder het rijtje met vorige Greatest Men checkte. ‘Dan denk je wel: oké, dit is niet zomaar iets, man. Het is altijd nice om erkenning te krijgen voor het ding dat je doet.’
Hij stelt zich tijdens het gesprek bescheiden op, en openhartig bovendien. Op de vraag wat een man groot maakt, zegt hij: ‘Een great man is sterk. Niet alleen om de grootte van je spierballen, maar ook om je mentale staat. Openstaan voor de blik van anderen, eerlijk zijn over en tegenover je emoties. Als je down bent, ben je down. Je moet niet doen alsof alles goed gaat omdat mensen dat van je verwachten. Voor een great man geldt dat keer tien.’
Je lichaam hou je in vorm door te trainen, hoe hou jij ook je geest sterk? ‘Voor mijn spierballen heb ik een PT (personal trainer, red.). Op een gegeven moment dacht ik: waarom heb ik geen PT voor misschien wel het belangrijkste orgaan in mijn lichaam? Ik ben iemand die met mensen moet kunnen sparren. Maar ook ik heb dingen die ik liever niet tegen mijn vrienden zeg. Daarom huur ik nu iemand in die met mij kan sparren over dat soort zaken, een psycholoog. Ik vind dat gewoon heel belangrijk. En daarnaast hou ik mijn geest sterk door mijn life lessons. De dingen waar je doorheen gaat, kunnen je maken of breken. Of allebei tegelijk.’
Voor mijn spierballen heb ik een PT, waarom niet voor mijn belangrijkste orgaan?
Niet zo heel lang geleden ben je je moeder verloren, hoe ga jij om met zulk groot verlies? ‘Ja, hoe ga ik daarmee om. Dat is een goede vraag. Eigenlijk ben ik dat nu nog aan het uitvogelen. Ik heb veel slapeloze nachten gehad, heb veel gehuild. In mijn ogen is mijn moeder een legend. Een superlieve, aardige en gulle vrouw. Zij heeft zó veel gedaan en niet alleen voor mij. Ze heeft veel deuren geopend voor de Ghanese community in Nederland. Ik denk dat mijn muziekcarrière een voortvloeisel is van alle successen die zij al heeft behaald. Als ik alle zaadjes die mijn moeder in mij heeft geplant blijf waarderen, blijft zij voor altijd leven. Maar voor de rouw is geen handleiding. Soms word ik boos wakker, soms verdrietig. En soms ben ik een beetje oké en denk ik: ze is op een betere plek.’
Is muziek maken op zulke momenten ook een uitlaatklep voor je? ‘De eerste maand na het verlies van mijn moeder zat ik er echt doorheen. Ik merkte ook dat muziek juist even geen uitlaatklep was om met het verlies om te gaan. In plaats daarvan haalde ik mijn kracht uit mijn relatie met God. Dat heeft voor mij de prioriteit, net als genieten van het leven dat Hij mij heeft gegeven.’
Heb je weleens op het punt gestaan om helemaal met de muziek te stoppen? ‘Nee, zo zit ik niet in elkaar. Ik ga uiteindelijk altijd door en heb ook altijd gedacht: ik moet harder gaan. Dat deed ik zelfs in tijden waarin het voelde alsof mensen tegen me waren. Na het overlijden van mijn moeder had ik een donker momentje waarin ik dacht: waar doe ik het nog voor? Maar ik weet dat zij uiteindelijk ook zou willen dat ik door blijf gaan en ik wil haar hoe dan ook trots blijven maken.’
Wist je altijd al dat het je in de muziek zou lukken? ‘Nee, zeker niet. Maar wat ik wel weet, is dat ik er altijd bovenuit stak op school met alles wat ik deed. En later ook, bijvoorbeeld met freestylerappen en hoe ik mij kleedde. Ik werd ouder, bleef mezelf ontwikkelen, maar toch dacht ik nooit: oh shit, ik ga dit echt doen. Sterker nog, één van de redenen dat ik begon met SFB (rapformatie Strictly Family Business, red.), is dat ik faalangst had. Als we met zijn allen zouden falen, zou het minder erg zijn dan wanneer ik in mijn eentje zou falen.’
Hoe ben je over je faalangst heen gekomen? ‘Ik denk dat ik de juiste mensen om me heen had. Mijn voormalige manager, die in 2024 is overleden, heeft me altijd gepusht. We waren boys die van de straat kwamen. Hij zei: ‘We kunnen in dit milieu blijven, wat niet echt een koosjer milieu is. Dus wil je dit voor altijd doen?’ Ik zeg eerlijk: ik dank God dat ik zo’n gast naast me had destijds. Ik weet niet of ik anders de stap had gezet met volle overtuiging dat het ging lukken.’
Je hebt het vaker over God, ben je religieus? ‘Ik ben gelovig, maar niet religieus. Daar zit een verschil in. Ik geloof niet dat je je een weg naar de hemel moet werken. Al het werk is al voor je gedaan, het enige wat je moet doen is in Hem geloven. En dan word je vanzelf een beter mens dan je gisteren was. Als ik zou zeggen dat ik mijn succes van de afgelopen jaren allemaal van tevoren heb gepland, als een soort mastermind, dan zou ik liegen. Ik speel met de kaarten die me worden gedeeld. Als ik plannen maak, lacht God me uit: nee, ik heb iets anders voor je.’
Waar had je gestaan als je niet in de muziek was beland? ‘Ik heb vrienden die of dood zijn, of in en uit de gevangenis gaan. Maar ik heb ook vrienden die gewoon een normale negen-totvijfbaan hebben. Dus ik zou echt niet weten welke kant het op was gegaan. Misschien zou ik wel gezegd hebben: fuck deze straatshit, hier ben ik niet voor gemaakt, ik ga gewoon een baan zoeken.’
Uiteindelijk besloot je naast SFB solo te gaan. Hoe was dat? ‘Ook dat is weer zo’n moment waarop ik in de juiste richting ben geduwd door de juiste mensen. Ik vond het moeilijk. Ik ben met de jongens van SFB opgegroeid en sommigen van hen dachten ook: ga je dit echt doen? Ik heb de boys een jaar lang betaald, zodat ik solo muziek kon maken en uitbrengen en ermee kon optreden. Ik wilde scheve gezichten voorkomen. We lachen nu om die tijd, want uiteindelijk was het de beste stap voor mij, en eigenlijk voor ons allemaal. Het grappigste is dat we begonnen als collectief, vervolgens allemaal solo gingen en uiteindelijk weer zijn uitgekomen bij een collectief. Gods wegen zijn altijd zo indrukwekkend in hoe dingen kunnen lopen. Iedereen heeft nu zelfstandig zijn carrière en als we samenkomen, doen we grote dingen en creëren we weer momentum samen. We hebben het gewoon laten lukken en als we naar elkaar kijken, weten we precies waar we vandaan komen. Dat zijn we nooit vergeten.’
Als ik de zaadjes van mijn moeder blijf waarderen, blijft zij voor altijd leven
Als je zegt dat je nooit bent vergeten waar je vandaan komt, waar is dat voor jou? ‘Los van de Schilderswijk in Den Haag heb ik ook in Afrika gewoond. Dat is denk ik ook de reden dat ik mezelf breder zie dan alleen een artiest. Ik heb twee continenten in mijn leven, en in allebei heb ik echt geleefd. Ik heb een aantal jaar in Ghana gewoond (Frenna verhuisde op negenjarige leeftijd met zijn zus en broertje van Den Haag naar Ghana, omdat zijn moeder verwachtte dat zij daar een beter leven zouden krijgen, red.). Daar voetbalde ik op blote voeten met de jongens van de straat. Niet iedereen daar kwam uit een ‘welvarende’ familie, zoals ik voor Ghanese begrippen kwam. Als mensen vragen waar ik vandaan kom, moet ik altijd twee plekken noemen. Als ik aan vroeger denk, dan denk ik aan de Schilderswijk in Den Haag, maar ook aan Tema in Ghana. Goeie ouwe tijd.’
Heeft het je veel gebracht dat je allebei die werelden in je leven hebt? ‘Dat denk ik wel. Niemand in de scene begrijpt afrobeats zo goed als ik. Wat kan iemand uit het buitenland jou vertellen over muziek uit Nederland? Iemand kan zich erin verdiepen, maar er blijft een taal- of cultuurbarrière. Die barrière voel ik niet bij afro, ik begrijp het, het is voor mij normaal. Dat maakt mij uniek.’
Wat heeft het succes je gekost? ‘Vriendschappen, natuurlijk. Want met succes komt geld. Geld zelf is niet kwaadaardig, maar het doet wel iets met mensen. Het kan tussen dingen komen. En soms groei jij wel, maar groeit niet iedereen in hetzelfde tempo met je mee. Dan wil het weleens gebeuren dat je iemand inhaalt met wie je samen bent begonnen. Op zulke momenten gunde ik mezelf het succes soms bijna niet, omdat het oneerlijk voelde. Als ik terugkijk op de fouten, tegenslagen en beproevingen in mijn carrière: die hebben me gemaakt tot de man die ik nu ben. Het waren dingen waar ik doorheen moest gaan. De dingen waar je doorheen gaat, vormen je. En wat ik door de jaren heen ook heb geleerd: less is more. Het is veel cooler om niet luid te zijn, in alles wat je doet. Ik probeer gewoon eerlijk te zijn, maar ik weet dat er veel mensen zijn die naar me opkijken. Dus zijn er bepaalde dingen die ik niet zeg of doe.’
Je bent vader van een dochter van vijf, wat voor vader ben je? ‘Ik ben een familiemens. Mijn moeder had vijf kinderen, drie dochters en twee zonen. En iedereen droeg en draagt zijn steentje bij in de family business. Ik woon nu met mijn middelste zus en haar twee kinderen, en mijn broertje regelt alles voor me, van styling tot kleine dagelijkse dingen. Familie is altijd mijn motivatie geweest om harder te gaan. Toen mijn dochtertje Nairobi geboren werd, werd die motivatie alleen maar sterker. Ik ben echt een softe vader, maar kan hard zijn wanneer het moet. Al verwen ik haar wel iets te veel. Ze is fan van wat ik doe en is supertrots. En dat doet me misschien nog wel het meest.’
“Ik gunde mezelf het succes soms bijna niet, omdat het oneerlijk voelde”
Naast artiest ben je ook ondernemer, met een eigen platenlabel en een eigen festival. Waar komt die drive vandaan? ‘Ik ben best wel een zakenman. Als ik kansen zie, dan slaap ik niet. Ik denk dat ik daarom ook respect krijg van mijn label. Zij denken: die gast doet het al tien jaar zelf en heeft ook voor beweging gezorgd waar wij dat niet konden. En het respect is wederzijds, want ik heb het de afgelopen tien jaar ook zeker niet alleen gedaan. Big shoutout naar de mensen om mij heen en mijn label.’
Hoe wil jij worden herinnerd? ‘Ik denk dat iedereen een purpose heeft. Die van mij is heel clear. Ik heb altijd geweten dat ik iets speciaals bezat, maar ik had niet altijd de ballen om daar ook voor te gaan. Mijn geluk is dat ik altijd de juiste mensen om mij heen had die me pushten. Ik weet dat er in Nederland mensen rondlopen met een speciaal talent die die mensen niet om zich heen hebben. Voor hen wil ik een inspiratie zijn. Spring gewoon in het diepe. Wat is het ergste dat er kan gebeuren? Gewoon fucking doen. Laat je faalangst niet winnen.’
