‘Interessante tijd geweest om erachter te komen wie je vrienden zijn...’
Toen Lux en Imre net waren geboren, konden Ferri en Noëlle niet bevroeden wat hen te wachten stond.
Elke dag ziet Ferri Somogyi (48) dat zijn zoontjes Lux en Imre, die nu tweeënhalve maand oud zijn, meer aansterken. De afgelopen weken lag de tweeling met het RS-virus in het ziekenhuis. Imre, die ook nog het rhinovirus en een longontsteking kreeg, lag lange tijd zelfs op de intensive care van het Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht. ‘Noëlle had al heel snel door dat het niet goed ging met onze kindjes,’ vertelt Ferri aan Story. ‘Ze dronken niet goed en hun buikje onder de ribben trok heel snel naar binnen. Ze belde de huisarts, maar die zei het nog een dag aan te willen kijken. De volgende dag was het nog veel erger. Ze belde weer met de huisarts en diezelfde ochtend werden ze met spoed in het Tergooiziekenhuis opgenomen. Haar moederinstinct was geweldig. En ik denk dat dat voor heel veel moeders geldt. Zij weten of er iets met hun kind is.’ De tweeling was op dat moment net zeven weken oud en Ferri pendelde tussen de GTST- studio, het ziekenhuis en hun huis in het Gooi. Dat was zwaar, maar wat het stel toen niet wist, was dat het ergste nog moest komen. ‘Tijdens een kledingwissel op de set belde Noëlle mij. Het ging niet goed met Imre. Hij moest met spoed in de ambulance naar de intensive care van het WKZ in Utrecht. Nieuws dat je echt nooit wilt horen. Ik moest zó huilen... Maar daarna vond ik wel de kracht om mezelf op te pakken en naar het ziekenhuis te rijden. Ook omdat ik heel veel vertrouwen in de medische zorg in Nederland heb.’ De dagen die volgden, brachten Ferri en Noëlle afwisselend in de twee ziekenhuizen door. ‘In het begin lag Imre op de IC alleen via zijn neus aan de beademing. Daarna moest hij volledig aan de beademing en werd hij in slaap gebracht. Dat was schrijnend. Dan denk je: wat kan zo’n lichaampje hebben? Ik ben een positief ingesteld mens en de kans dat een kind met het RS-virus in Nederland doodgaat, is minder dan 0,1 procent. Maar hij kreeg er ook nog longontsteking overheen. Mijn gedachten gingen die dagen veel uit naar mijn vader, die vijf maanden op de IC heeft gelegen en het niet haalde. Ik dacht: zoveel slecht nieuws daar houd ik niet van.
Dan word je toch nerveus. Maar de artsen en de verpleegkundigen op de IC gaven Noëlle en mij het vertrouwen dat het goed zou komen. Ook toen Imre longontsteking kreeg. Ze zeiden: Het is heel vervelend, maar we weten hier raad mee. En dat is ook zo. Daar moet je op vertrouwen.’Vier dagen na de IC-opname van Imre ging Ferri weer naar de set van GTST. ‘Ze hadden het zo ingedeeld dat ik slechts een paar uur per dag hoefde te werken. Endemol is echt een fantastische werkgever. Ze hebben er alles aan gedaan om mij tegemoet te komen. Het interessante van wat wij doormaakten, is dat je ziet wie van zich laten horen en wie niet. Welke vrienden staan klaar voor je, wie blijven met zichzelf bezig. Dat weten we nu.’ Inmiddels was Lux ontslagen uit het ziekenhuis en kregen ze vanuit het WKZ te horen dat Imre weer terug mocht naar het Tergooi. ‘Het ging ineens zo snel. Dat hadden we niet verwacht. We dachten dat Imre nog zeker een week in het ziekenhuis in Blaricum moest blijven, maar al na vier dagen hadden we hem thuis. Hij heeft wel veel verslavende medicatie gekregen, die we nu moeten afbouwen. Maar dat is een kwestie van tijd. Ze zijn gezond en worden weer de oude. Dat is het allerbelangrijkste.’
Verdriet
Ferri en Noëlle zien dat de jongens elkaar gemist hebben. ‘Ze lachen met zijn tweetjes en hebben het echt leuk samen. Ze zijn toch achttien dagen van elkaar gescheiden geweest. In het begin mochten we Lux meenemen naar de IC. We hadden het idee dat dit hen beiden kon helpen. Ze voelen elkaar, ze horen elkaar. Maar na de diagnose van een longontsteking bij Imre kon dat niet meer. Nu zijn ze weer samen en reageren enorm op elkaar. Ze doen elkaar steeds na. Heel bijzonder om te zien.’ Ferri en Noëlle probeerden ook hun dochtertje Véda (2) zoveel mogelijk aandacht te geven, maar ze konden niet voorkomen dat ze veel van huis waren. ‘Je merkt aan haar gedrag dat ze het heel moeilijk vindt. Maar we vergeten haar niet. Ze voelt de stress en het verdriet. Dan kruipt ze bij me en zegt ze: Papa verdrietig. Maar kinderen zijn ook flexibel en vergeten snel. Het komt goed. Dat weten we nu.’
FOTO’S EDWIN SMULDERS, INSTAGRAM
