Dave, waarom moest het boek ’Van Afwezig Naar Aanwezig’ er volgens jou komen?
”Allereerst omdat dit onderwerp, het leven in het nu, alles voor mij heeft veranderd: mijn kijk op het leven, mijn geluksniveau, mijn stresslevel… Over het leven in het nu zijn heel veel boeken geschreven. Ik noem bijvoorbeeld een Eckhart Tolle (een Duitse auteur die bekend is van zijn boeken over spiritualiteit en persoonlijke groei, red.) wiens boeken in vijftig talen zijn vertaald en waarvan miljoenen exemplaren zijn verkocht. Ik merkte dat mensen op zo’n boek reacties gaven als: ik vind het superinteressant, maar ik ben na tien bladzijdes gestopt want het is zo moeilijk en zweverig en de bijbel wordt erbij gehaald. Voor mij was het lezen van zo’n boek een soort noodzaak omdat ik als het ware doodging aan het gebruik van drank en drugs. Dat was echt heftig, dus ik heb me door die boeken heen gevochten. Maar ik merkte dat mensen die niet per se op het randje van de afgrond zaten door drank en drugs, maar wel veel piekerden en daarvan af wilden omdat het hun leven beïnvloedde, minder de noodzaak voelden om zich door zulke zware boeken heen te worstelen. Ik weet dat je op dat moment zelf niet eens ziet hoe erg iets je leven kan beïnvloeden. Pas als je het weghaalt denk je: wow, zo kan ik mij ook voelen. Ik heb die ervaring gehad tijdens een vakantie op Curaçao. Ik lag daar op het strand en voor het eerst in mijn leven viel er een kalmte over mij heen waardoor de tranen spontaan in mijn ogen sprongen. Het voelde echt alsof ik voor het eerst thuiskwam. Ik ben doorgegaan in het leven in het nu. Over hoe je zoiets moet doen dacht ik: dit moet iedereen weten. Het moet op een makkelijke manier voor iedereen beschikbaar zijn. Veel jongeren gaan tegenwoordig gebukt onder depressie, burn-out, een game- of telefoonverslaving en dan heb ik drank en drugs nog niet eens genoemd. Er zijn talloze redenen waarom mensen niet lekker in hun vel zitten.
Dit komt vaak niet zozeer door wat er in hun leven gebeurt, maar door de manier waarop ze ermee omgaan. Hoe jij over een situatie of over jezelf denkt. Eigenlijk ben je je eigen grootste vijand; niet andere mensen maar je eigen gedachtes zitten ons het meest in de weg. Wanneer je doorkrijgt dat je die gedachtes hebt en niet die gedachtes bent, waardoor je er een slecht gevoel van krijgt, maar het als een soort wolk kan zien die voorbijkomt… Als je er op die manier naar kunt kijken, ja, dan verandert je leven enorm.”
Op de boekpresentatie vertelde je dat we in plaats van je boekpresentatie ook op je begrafenis hadden kunnen staan. Meende je dit?
”Ja, dat meen ik echt. Ik heb momenten gehad, onder invloed van drank en drugs, dat ik zo krankzinnig was geworden dat ik dacht dat mensen mijn huis binnenkwamen en iets had van: misschien moet ik uit het raam springen, want er zitten mensen achter mij aan. Ik had echt psychoses. Ook heb ik meegemaakt dat de ambulance voor mij was gebeld en dat mijn hartslag zo enorm hoog was dat ik met spoed naar het ziekenhuis moest. Ze dachten toen: als we hem nu hier alleen laten, dan gaat-ie dood. Dus zo diep heb ik wel gezeten. Ik heb drie, vier nachten niet geslapen en alleen maar gebruikt, in mijn eentje. Ja, dan kan het zomaar over zijn. Dat is wel de realiteit.”
Wat doet dit besef nu met jou?
”Dat doet weinig met mij, eerlijk gezegd. Gelukkig maar. Ik ben gewoon lekker aan het genieten. Maar ik weet nu wel: dit was niet goed en daar wil ik niet meer naar terug. Maar ik ben in klinieken geweest en heb psychologen gehad… Ik heb veel daarvan verwerkt. Maar in het begin was het heel heftig om eraan terug te denken dat het ook anders had kunnen aflopen.”
Wat onder andere een kantelpunt voor jou is geweest in je drank- en drugsverslaving, is een voicememo van een gesprek dat je broer Donny met je moeder Luciënne had. Vertel daar eens over…
’Mijn familie gaf mij niet de schuld, maar wilde me helpen’
”Mijn broer had stiekem een gesprek opgenomen waarop mijn moeder in paniek te horen was en dat stuurde hij naar mij. Zo van: kijk eens wat je aanricht. Nou ja, je kan je voor- stellen dat als je je moedertje zo hoort, dat je denkt: wat ben ik een tyfusgozer, wat veroorzaak ik en ik moet hier nu mee stoppen. Toch was ik twee dagen later weer drugs aan het gebruiken en toen dacht ik: wow, ik heb twee dagen geleden mijn moeder zo in paniek gehoord en toch ga ik door. Toen wist ik: nu moet ik hulp gaan zoeken, want ik wil dit helemaal niet, maar iets in mij wil maar verdoven, wil maar dempen. En wat is dat? Ik kwam erachter dat de grootste oorzaak was dat ik continu in mijn hoofd zat. Ik switchte tussen angst over de toekomst en pijn uit het verleden.”
Je familie is altijd om je heen blijven staan, heeft je niet laten vallen. Heb jij dit ook zo gevoeld?
”Je kan over een verslaving heel gauw denken van: als het je leven zo negatief beïnvloedt, dan stop je toch gewoon? Ja, als het zo makkelijk was, dan had iedereen dat wel gedaan. De naaste omgeving van een verslaafde wordt vaak boos en heeft zoiets van: je bent alles aan het verpesten, stop. Nogmaals, dat gaat niet, want anders zou iedereen dat doen en zouden we geen afkickklinieken hebben. Wat de kracht van mijn familie is geweest, is dat zij goed doorhadden: hij wil wel stoppen, maar het lukt hem niet. Ze gaven mij niet de schuld, maar waren er voor mij, wilden mij helpen. Dat heeft mij enorm geholpen, die steun. Ik voelde mij begrepen.”
Wat zijn, nu het boek uit is, je toekomstplannen rondom het thema leven in het nu?
”Ik wil doorpakken, een community gaan bouwen voor de bevrijding van je eigen hoofd. Het begon met een boek en ik zie nu al hoeveel mensen hierop aangaan. Er is nu al een tweede druk van ’Van Afwezig Naar Aanwezig’. Ik kan me voorstellen dat we momenten gaan organiseren waarbij mensen bij elkaar komen, erover gaan leren. Dat ik sprekers uitnodig die mij geholpen hebben in mijn leven.”
