“Na mijn eerste operatie heb ik honderd dagen niks gezegd”
Art Rooijakkers probeert in elk interview even de naam van zijn muzikale held Bruce Springsteen te noemen. “Dat is me nu al binnen een kwartier gelukt”, lacht hij. De aanleiding is een songtekst die hem na aan het hart ligt: stay hard, stay hungry, stay alive. In Arts woorden: “Sluit je niet af en denk niet dat je alles weet, maar blijf nieuwsgierig, stel je open en zorg goed voor jezelf. Daar probeer ik naar te leven.”
Nieuwsgierigheid is altijd een belangrijke drijfveer geweest voor Art, maar écht goed voor zichzelf zorgen doet hij pas sinds 2022, toen hij zijn werk maandenlang moest neerleggen vanwege problemen met zijn stembanden. Begin vorig jaar ging hij opnieuw onder het mes.
Was het hetzelfde euvel? “Nee, deze keer had ik last van een granuloom bij mijn andere stemband, een goedaardige tumor. Tijdens een operatie hadden ze ’m weggesneden, maar hij kwam vrij snel terug, iets groter. Ik ben opnieuw geopereerd en mocht daarna maandenlang niet praten. Net als vier jaar geleden, toen ik in totaal honderd dagen niks heb gezegd. Uiteindelijk kreeg ik botox ingespoten om mijn stembanden te verlammen, zodat mijn stembanden elkaar niet konden raken en dat gebied rustig kon genezen.”
Wat dacht je toen de problemen terugkwamen? “Ik dacht: de vorige keer kwam het goed, dus dat zal nu ook gebeuren. Al zag ik wel op tegen een lange periode niet mogen praten. Het is geen sentimenteel verhaal, want het deed geen pijn en ik zou er niet dood aan zijn gegaan, dus het kan veel erger. Maar toen de eerste operatie mislukte, dacht ik wel: shit, daar gaan we weer. Het was een onzekere tijd met best wat stress. Ik was net overgestapt naar Talpa en presenteerde Nieuws van de dag, waar ik me niet op mijn plek voelde. Het was geen match, maar ik wilde niemand teleurstellen. Misschien had ik me toch te veel lopen opvreten.”
Had stress er iets mee te maken? “Die vraag heb ik mijn arts gesteld, maar de oorzaak is onbekend. Als ik terugkijk op de afgelopen jaren zie ik dat ik steeds stemproblemen kreeg op de piekmomenten van stress en verdriet. De eerste keer was mijn relatie net voorbij. We hebben nooit enorme ruzies gehad, maar soms gaat de liefde voorbij, hoe verdrietig en pijnlijk ook. Ineens was ik een alleenstaande co-ouder. Toen dat granuloom erbij kwam, reageerde ik verkrampt: het moest goed komen, want ik moest aan de bak. Geen werk betekende geen geld, en hoe moest dat dan met die meiden? De poliep kwam steeds terug. Ik denk dat ik de bodem toen wel heb geraakt. Ik voelde boosheid en verdriet, maar geen berusting. Mijn eerste arts dacht dat het niet goed zou komen en dat ik zou moeten praten met een luidsprekerkastje op mijn borst en een microfoon. Ik moest accepteren dat dit bij mijn leven zou horen, terwijl ik iets anders voelde: zo moet het niet zijn.”
Het klinkt alsof je de situatie niet accepteerde. “Dat was ook zo. Ik heb contact gezocht met allerlei artsen, tot ik een specialist vond die me verder wilde helpen. Toen ook hij aan het einde van zijn mogelijkheden begon te raken, probeerde ik te accepteren dat het is wat het is. Ik dacht: mijn creativiteit en energie hebben me tot hier gebracht, dus er zal vast iets anders komen. Net toen ik vertrouwen begon te krijgen in een volgend hoofdstuk kwam mijn arts met een experimentele behandeling met botox. Dat was de truc. Alle credits voor hem, maar misschien kwam het ook doordat ik losliet.”
Hoe communiceerde je in die stille periodes? “Ik typte zinnen in Google Translate en dan las een stem mijn tekst op. Het laatste wat mijn dochters hoorden voordat ze naar bed gingen, was een vrouwenstem die ‘welterusten, meisjes’ zei. Voorlezen deed ik door een luisterboek aan te zetten en mee te bladeren in hetzelfde fysieke boek.”
Je werk werd overgedragen aan collega’s. Hoe voelde dat? “Natuurlijk had ik het liever zelf gedaan, maar mijn programma’s waren in goede handen. Waar ik in eerste instantie vooral dacht aan werk, werd mijn doel uiteindelijk heel simpel: ik wilde mijn dochters weer kunnen voorlezen. Het is leuk om een programma te presenteren waar veel mensen naar kijken, zoals Wie is de mol? en Expeditie Robinson. Als je zo’n golf van succes en populariteit meemaakt, moet je die pakken. Als ik alles afpel, draait het leven toch om op de bank met mijn kinderen en een boek op schoot.”
“Karlijn heeft de haast deels uit mijn leven weten te slopen”
Zag je die prioriteit eerder niet? “Daar moest ik in groeien, denk ik. Toen de meisjes drie weken oud waren, moest ik al drie weken weg voor Wie is de mol? Dat vond ik jammer en vervelend, maar toen ik een jaar later opnieuw weg moest voor dat programma had ik er echt last van.”
Heeft het ouderschap je veranderd? “De geboorte van mijn dochters heeft voor een grote omschakeling gezorgd. Hoe cliché ook: het draait niet meer om jou. Het heeft me leren relativeren. Ik ben ook minder competitief geworden, al heeft dat misschien ook te maken met ouder worden. Gaandeweg leerde ik dat ik niet overal de beste in kan zijn. Vroeger was ik te druk aan het werk om er veel plezier uit te halen. Ik was die man die door de stad rijdt op een elektrische fiets: oortjes in, bellend, jakkerend van afspraak naar afspraak. Mijn huidige liefde Karlijn wees me daarop. Als we nu samen ergens naartoe gaan, zegt ze vaak: ‘We gaan lopen.’ Dat leek me eerst tijdverspilling, maar die vertraging zorgt ervoor dat ik veel meer zie. Ze heeft de haast deels uit mijn leven gesloopt. Het lukt niet altijd, dus ik ben heus weleens ongeduldig als mijn dochters te laat dreigen te komen voor school. Ik streef ernaar iets meer rust in te bouwen. Mijn hoofd moet zijn waar mijn voeten zijn.”
Waar kwam die eeuwige haast vandaan? “Misschien door mijn nieuwsgierigheid. Ik ben gretig en wil veel meemaken, doen en proeven. Er is zo veel leuks. Overdag werken en ’s avonds naar een concert? Dat kon gewoon, tot ik die eerste keer pech met mijn stem kreeg.”
Ben je bang dat die problemen terugkomen? “Nee. Mijn stembanden zijn nu allebei gerenoveerd. Wel doe ik nog logopedie-oefeningen. Ik heb anders leren praten, met minder kracht van bovenuit. Daar let ik goed op, ook Karlijn helpt me daarbij. Je stem is een kwetsbaar instrument. Ik zou alle presentatoren aanraden om te leren hoe je daarmee moet omgaan.”
Je presenteert survival- en nieuwsprogramma’s. Hoe verhouden die zich tot elkaar? “Met mijn ene been sta ik in het entertainment, met het andere in de journalistiek. Die twee dingen kunnen tegelijkertijd goed voelen. Na mijn studie journalistiek kwam ik al snel bij nieuwsprogramma’s terecht, waar ik steeds te horen kreeg: je moet je specialiseren. Daar heb ik me altijd tegen proberen te verzetten en dat lukt me nog steeds best aardig. Mijn nieuwsgierigheid naar mensen, plekken en gebeurtenissen is te breed.”
Zat die nieuwsgierigheid er al jong in? “Ja, ik was zo’n waarom-kind. Daarom ging ik journalistiek studeren: dan had ik een excuus om zo veel vragen te stellen. En ik wilde avontuur. Als kind wilde ik bioloog worden, zodat ik de wereld over kon reizen. Een pastoor op mijn basisschool vroeg eens wie er mensen in Afrika wilden helpen. Dit is ons ticket, dachten mijn neef en ik, wij hadden wel zin in een groot avontuur. Toen we die zondag bij de kerk aankwamen, kregen we kaarsen, wijn en moesten we een soort habijt aan. We hadden het verkeerd verstaan: ze zochten misdienaren, geen missionarissen. Haha! Toch wist ik al vroeg dat er meer was dan Geldrop, het dorp waar ik opgroeide.”
“Karlijn, mijn ex en ik zorgen samen voor de kinderen”
Uit wat voor gezin kom je? “Uit een Brabantse familie: vader, moeder – nog steeds bij elkaar – een zusje, een hond, parkiet, cavia en Libelle op tafel. Ik was waarschijnlijk de enige jongen van mijn leeftijd die de columns van Anne-Wil las. Mijn vader werkte als ambtenaar voor het rekencentrum op de universiteit van Eindhoven. Mijn moeder werkte op de inkoopafdeling van NedCar. Ik had geen idee dat je bij de televisie kon werken. Daar kwam ik pas veel later achter.”
Nu presenteer je Survive your family. Wat heb je met het survivalgenre? “Het is zo’n avontuur. Dat sprak me al aan bij Peking express, het eerste programma dat ik ooit mocht presenteren: liften, bij mensen thuis slapen, met z’n allen naar een plek gaan om een vet programma te maken. Voor Survive your family reisden we naar Colombia. In dit programma moeten twee familieleden met weinig middelen een week hiken door de jungle, terwijl twee anderen opdrachten doen in het comfortabele basiskamp om hun familie in de jungle te voorzien van noodzakelijke hulpmiddelen. De familie die het eerst is herenigd, wint. Er doen vier kinderen van Ruinerwold mee, en Ronald de Boer met zijn dochters Demi en Maxime. Het is tof om met z’n allen in een bubbel te zitten.”
Hoe ziet je gezin er nu uit? “Anderhalf jaar geleden ben ik met Karlijn getrouwd. Ik had al samengewoond en heb kinderen met iemand anders. Wat ik met Karlijn heb, is zo bijzonder dat ik graag iets wilde doen wat we allebei nog niet hadden gedaan: trouwen. Misschien komt het door mijn gezondheid, maar de afgelopen jaren ben ik er meer van overtuigd geraakt dat je dingen mag markeren. We zorgen met drie volwassenen voor de twee meiden. Co-ouderschap is niet altijd makkelijk. Het is verdrietig voor kinderen als hun ouders uit elkaar gaan, maar we hebben ons best gedaan het goed te doen voor de meisjes. Ik ben blij dat het ons is gelukt. Karlijn en ik zijn in Zuid-Italië getrouwd, maar vlak voordat ik vijftig werd, trouwden we eerst in Nederland. Ik vond het een mooi idee om haar ook bij de eerste helft van mijn leven te laten horen.”
En wat zijn je dromen voor de tweede helft van je leven? “Ik ben ambitieus en blijf nieuwsgierig naar wat er allemaal nog meer komt, maar ik ben meer dan voorheen dankbaar voor wat er is. Ik mag naar Colombia reizen voor een programma en kan een interview doen voor Libelle. Ik had me ermee vereenzelvigd dat dit deel van mijn leven voorbij zou zijn, hoeveel plezier ik er ook aan beleef. Dit voelt dus als een onverwachte bonus. Ik ben gezond, met mijn dochters gaat het goed, ik heb liefde, leuk werk. Ik voel me een ongelooflijke geluksvogel.”
“Ik ben gretig en wil veel meemaken, doen en proeven”
DIT IS ART
Art Rooijakkers (1974) begon zijn carrière achter de schermen. Daarna was hij onder meer verslaggever bij Nova. Peking express was het eerste programma dat hij presenteerde. Daarna volgden Rooijakkers over de vloer, B&B vol liefde, Expeditie Robinson en Wie is de mol?, waarvoor hij in 2013 een Gouden Televizier-Ring won. Bij BNR presenteert hij het radioprogramma Big five. Vanaf 16 april presenteert hij wekelijks het SBS6-programma Survive your family. Art woont in Amsterdam met zijn vrouw Karlijn en heeft een tweeling van 9 uit een eerdere relatie, Puk en Keesje.
@artrooijakkers
STYLING: MARION TER BEEK VIA HANNA SUURLAND STYLING. HAAR EN MAKE-UP: EVA VERSTEEG. MET DANK AAN: DE WATERMETERFABRIEK IN HAARLEM. KLEDING ART: UNIQLO (WIT T-SHIRT), SELECTED (SPENCER, COLBERT, BROEK, BLAZER MET VISGRAAT), VOORWINDEN MODEMALL (BEIDE SNEAKERS, LICHTE BROEK)
