Angela Groothuizen heeft het lekker druk. Ze presenteert op zaterdagmiddag een radioprogramma op Radio 5, ze regisseert, ze schrijft columns en ze jureert. De komende weken zet ze haar deskundigheid in voor het SBS6 programma The tribute - Battle of the bands. “Dat is zo ongeveer het leukste programma dat ik de afgelopen jaren heb gemaakt”, zegt ze tussen de bedrijven door in een Hilversumse studio. “De kandidaten zijn stukadoor, tuinman, winkelier of soms professioneel muzikant en kunnen heel goed een ster nadoen. Het niveau van de tributes is echt te gek. En je krijgt een inkijkje in het leven van de kandidaten: gewone mensen die muziek maken.”
De optredens worden beoordeeld door een publieksjury en een vakjury. Die laatste bestaat uit Cesar Zuiderwijk met zestig jaar ervaring bij Golden Earring, Angela met vijftig jaar Dolly Dots en Spike met twintig jaar Di-rect. “Drie generaties, we houden alle drie van live acts en weten hoe hard je moet werken om in ons vak iets te bereiken. De vier winnende acts die aan het einde van de reeks overblijven, treden op tijdens speciale concerten in de Ziggo Dome. Vorig jaar was dat toch zo leuk! Ik heb er echt van genoten. Ik ben dus benieuwd wat het nieuwe seizoen gaat brengen.”
Haar agenda is, kortom, weer behoorlijk gevuld. “En mijn levenslust begint weer terug te komen. Die is wel even weggeweest, moet ik eerlijk bekennen.”
“ELKE OCHTEND WAS MIJN KUSSEN DRIJFNAT VAN HET HUILEN”
Hoe kwam dat? “Tijdens corona hield alles op. Mijn hele leven: mijn theatertour, mijn televisiewerk, zelfs mijn column in Veronica Magazine stopte. En er kwam een einde aan mijn relatie met de vader van mijn dochters. Dat laatste was natuurlijk het ergst, ik ben er een halfjaar door van de leg geweest. Ik werd in die tijd elke ochtend wakker op een kussen dat drijfnat was van het huilen, zo verschrikkelijk verlaten voelde ik me.”
Kwam het als een verrassing?“Ik had nooit gedacht dat wij zouden opbreken. Achteraf gezien is het dapper dat Robbie het durfde te doen. Hij was zichzelf in die tijd helemaal kwijt. Ik heb me zo veel zorgen gemaakt over hem. Toen het gebeurde, waren we net in therapie gegaan. Ik zag dat Rob erg zijn best deed om zich te openen. ‘Ik zou wel een plek voor mezelf willen hebben’, zei hij. Dat begrijp ik, zei ik meteen. We zijn allebei vrije vogels, altijd geweest. Rob is geen man die je moet vastbinden, bij mij moet je dat ook niet proberen.”
Daarom waren jullie zo’n goede match. “Een hartstikke goede match! We zijn pas gaan samenwonen toen Lola, onze oudste dochter, kwam. En daarna kwam Nona. We hadden het lange tijd heel goed met z’n vieren. Maar de afgelopen tien jaar… kwam er sleet in. Ik was altijd aan het werk, hij zorgde voor de kinderen, hij zorgde voor het huishouden, hij zorgde voor mij. Kom er maar eens om. Tegelijkertijd had hij wel zijn vrijheid.
Als Bekende Nederlander heb ik die niet, maar dat gaf niet. Als ik nu naar foto’s kijk van tien jaar geleden, zie ik: het was toen eigenlijk al niet goed. Maar omdat ik zo druk was, had ik dat niet door.”
Achteraf gezien is het makkelijk praten. “Maar als je er middenin zit, is het anders. ‘Zag je me wel staan?’, vroeg Rob. Dat wel, maar ik moest het geld verdienen, ik kon het allemaal net aan bijhouden. Ik was er kennelijk te weinig voor hem. Hoe kon dat gebeuren? Het gezin had hem helemaal opgevreten. Ik snapte dus wel dat hij iets voor zichzelf wilde, maar ik had niet gedacht dat hij dat meteen al wilde. Het sloeg me van mijn sokken toen hij, nadat we ons familiehuis hadden verkocht, opeens zei dat hij niet ging meeverhuizen naar het nieuwe huis. Ik was hem kwijt! Vrienden zeiden: je moet hem loslaten. Makkelijk praten, dacht ik dan, ik ben al meer dan de helft van mijn leven met die man samen. Hij is de vader van mijn kinderen, mijn allerbeste bestie. Ik kon dat niet zomaar uitzetten. En weet je wat het ook was?”
“ Ik voelde een soort schaamte, hoe kon dit ons overkomen?”
Nou? “Ik voelde een soort schaamte. Ik dacht: wij? Wij waren altijd het voorbeeld voor iedereen. Wij doorstonden alles. Ik schaamde me ervoor dat het mislukt was en dacht dat iedereen er een oordeel over had. Dat was natuurlijk niet zo, maar dat denk je op zo’n moment wel. Het was achteraf gezien ook minder erg dan ik toen dacht. Toen Rob en ik elkaar een paar dagen later rustig spraken, wist hij goed uit te leggen wat er met hem aan de hand was. Ik snapte het, ik vond het dapper dat hij voor zichzelf koos. Maar ik moest het wel verwerken. Die fase duurde zo’n halfjaar. Het was corona, ik zat thuis met niks om handen. Ik wilde bezig blijven, maar voelde dat ik over dun ijs liep en was bang erdoorheen te zakken. Dat is wel een paar keer gebeurd, hoor. Maar dan dacht ik algauw: nee, dit kun jij aan, kom op! En dan kroop ik door dat wak weer naar boven. Het was een interessante ervaring. Ik leerde dat ik mezelf kan redden. En wat erg heeft geholpen is dat ik ben gaan daten. Dat doe ik nog.”
“IN HET BEGIN VOND IK DIE DATING-APPS DOODENG”
Via een app? “Ja. Het was nieuw voor mij, een soort antropologisch onderzoek. Ik kon rustig kijken naar wat het aanbod zoal is. In eerste instantie had ik helemaal geen behoefte om te swipen, ik vond het doodeng. Totdat er toch iemand voorbijkwam van wie ik dacht: die lijkt me wel leuk. Wat maakt het uit, ik swipe naar rechts. En het was een match. Ik heb trouwens nog nooit géén match gehad.”
Dat lijkt me best bemoedigend.“En dat terwijl niemand dan weet wie ik ben. Op mijn profiel staat mijn naam niet en als foto zie je alleen de contouren van mijn lichaam. Ik vertel niet veel over mezelf en heb geen lange lijst met eisen. Ik ben niet op zoek naar een relatie of een grote liefde, zeg ik, ik ben nieuw hier en ik heb aandacht nodig. Eerlijk, maar die mannen sloegen daar wel op aan. Ik heb zulke leuke dates gehad! Ik heb er zelfs vier goede vrienden aan overgehouden, zonder relatie of seks, al is het zo wel begonnen. Zomaar vier nieuwe vrienden, ik vind dat een goede buit. Vooral omdat ik eerder zo eenzaam was. Mijn leven was veranderd en ik moest nieuwe mensen leren kennen. Dit was precies wat ik nodig had.”
“ACHTERAF GEZIEN BEN IK ER TE WEINIG VOOR ROB GEWEEST”
Had je dan een tekort aan vrienden? “Het voelt meer alsof ik een bepaalde periode in mijn leven aan het inhalen ben: de tijd waarin je wat aanrommelt met jongens. Dat hebben wij met de Dots allemaal gemist. Dus dit daten voelt als een belangrijke fase. Sommige mannen met wie ik date zijn jonger dan ik, maar dat is niet gek: ik ben jong van geest en ga sowieso veel met jonge mensen om. Meestal zijn ze tussen de zesenveertig en vierenvijftig. Laatst kwam een man voorbij die wat jonger was. Toen aarzelde ik even: is dat niet te jong? Vooruit, ik doe het. Ik ben daarna wel eerlijk geweest: ik ben veel te oud voor je, ik had je moeder kunnen zijn. ‘Maakt niet uit’, reageerde hij. Het voelde meteen vertrouwd, dus ik denk dat ik hem snel ga ontmoeten.”
“Voor programma’s met een link naar muziek mogen ze me altijd bellen”
Wat brengt het daten jou?“Ik voel me gedragen door die mannen, de aandacht doet me goed. Het zal op een gegeven moment wel weer minder worden. Misschien niet, misschien blijft het. Ik ben wel iemand van de lange lijnen. De vriendschappen die ik heb gaan vijftig jaar terug. Dat zie je nu ook met de contacten die ik via Tinder aanga: dat worden meteen hechte vriendschappen. Ik hoef er eigenlijk geen nieuwe bij, maar ik kan dat swipen nog niet laten. Echt, ik kan het iedereen aanbevelen, ook als je al wat ouder bent. Tijdens de overgang is je libido misschien wat minder, bij mij wel in elk geval, maar uiteindelijk komt dat helemaal goed. Veel vrouwen maken op dating-apps verkeerde keuzes omdat ze op zoek zijn naar liefde. Dat is riskant, want die vind je daar niet. Als het voorbijkomt, is dat meegenomen. Kom van de bank, single vrouwen! Houd eens op met voorwaarden stellen, maak je geen zorgen over je eventuele dikke kont, doe het gewoon voor de lol.”
“IK GA NIET MEER ALLES OPGEVEN VOOR IEMAND, DAAR BEN IK TE OUD VOOR”
Intussen heb je ook weer ‘losse verkering’ met Rob, begrijp ik?“Ja, we laten elkaar nooit los. Als ik nu terugkijk, zie ik dat hij minder radicaal met me brak dan ik destijds dacht. Ik was woedend en in paniek, ik luisterde niet goed. Hij had persoonlijke problemen waaraan hij moest werken, en het is goed dat hij dat heeft gedaan. Het gaat nu gelukkig veel beter met hem. We zien elkaar regelmatig, soms in ons buitenhuisje in Vinkeveen, waar hij woont, of anders bij mij thuis in Amsterdam. En we spreken elkaar dagelijks. Ik ben er trots op dat we hier doorheen zijn gekomen, samen en als gezin, maar ik wil niet terug naar hoe het was. Een vaste relatie hoeft van mij niet meer. Ik vind het fijn om tijd voor mezelf te hebben en de kinderen veel te zien: Nona woont bij mij, Lola komt vaak. Het bevalt me dat ik midden in de stad woon en een hartstikke leuk balboekje heb. Dat Rob er weer is, is extra fijn. Je hebt toch liefde nodig in je leven, iemand met wie je een geschiedenis hebt en die jou door en door kent. Misschien komt er nog wel een andere nieuwe grote liefde voorbij, dat lijkt me best leuk. Maar dan moet hij eraan wennen dat ik ook Rob heb. Ik ga niet meer alles opgeven voor iemand. Daar ben ik te oud voor. Voor mijn gevoel heb ik nu het beste van alles.”
Ook op werkgebied? “Op zich wel, al wil ik niet meer alles doen. Iedereen wil me nog zo graag, maar ik ga de krenten uit de pap vissen. Voor programma’s met een link naar muziek mogen ze me altijd bellen, maar ik heb geen zin meer om te komen opdraven voor talkshows. Dat is de winst van de afgelopen jaren, ik hoef niet meer altijd te werken. Ik weet nu dat ik het heel goed kan hebben met mezelf.”
MEER ANGELA
Angela Groothuizen (64) is zangeres, presentatrice en jurylid. De komende weken is ze te zien als vakjurylid in het programma The legend - Battle of the bands op SBS6. Daarnaast regisseerde ze de theatershow van oud-Voicepupil Shary-An en de voorstelling Sven Hammond Big Band plays Ray Charles. Ze woont in hartje Amsterdam met haar jongste dochter Nona (25).
STYLING: PATTY ZOMER, VISAGIE: LECO VAN ZADELHOFF
