ANNELIES VAN RAALTEN (41) verloor haar dochter Fenna (9) in Frankrijk.
“De maand juli is voor mij voorgoed beladen. Ik zie mensen vrolijk hun koffers pakken, terwijl ik alleen maar voel wat ik kwijt ben. Ik ga in de zomerperiode niet meer weg. Ik zal nóóit meer ontspannen aan een zwembad liggen, heb geen idee wat ik op een strand zou moeten doen.
Fenna was een superlieve, zorgzame en grappige negenjarige, dol op dieren, zwemmen en haar vriendinnen. Net als ik keek ze in nieuwe situaties eerst de kat uit de boom, maar juist de laatste tijd zag ik haar steeds meer openbloeien. Ze had het soms moeilijk met de scheiding van haar vader en mij. We gingen uit elkaar toen ze één was. Mijn ex en ik behielden een goede band, maar Fenna vond het lastig om ons beurtelings te moeten missen. In juli 2022 gingen we met mijn toenmalige vriend en zijn kinderen mee naar een luxe camping aan de West-Franse kust. Maar ‘vijf sterren’ en ‘kindvriendelijk’ betekent niet automatisch dat het er ook veilig is. In een druk zwembad was ze duikspelletjes aan het doen. Ze had haar A en B-diploma en er zat een badmeester aan de kant. Toch ging het op die zesde vakantiedag mis.
‘IK HEB HAAR NOG GEPROBEERD TE REANIMEREN’
Hoe het precies gebeurde, weet ik nog steeds niet. Alleen dat ze met haar haren werd vastgezogen in het afzuigrooster. Dat kleine lijfje had geen enkele kans. De zuigkracht was zo immens dat er twee volwassen mannen nodig waren om haar los te trekken. Daarna werd ze gereanimeerd. Wat er toen met mij gebeurde, kan ik nauwelijks uitleggen. Het is te traumatisch om te beschrijven. Ik voelde eerst vooral ongeloof. Daarna heb ik de reanimatie weten over te nemen – ik ben verpleegkundige. Het beeld van dat moment raak ik nooit meer kwijt. Het mocht niet baten: kort nadat de ambulance arriveerde, overleed Fenna.
Het echte besef dat ze gestorven was, kwam dagen later. Alsof mijn hoofd weigerde te accepteren dat mijn meisje er niet meer was. Nog steeds voelt het onmenselijk om met zo’n groot verlies te moeten leven. Ik weet niet hoe ik het gered heb, die eerste periode. Ik verloor mijn fundament, mijn allerliefste dochter. Was ik nog wel een moeder, nu mijn enige kind er niet meer was? Ik wist me er geen raad mee. Inmiddels weet ik: ik blijf áltijd Fenna’s mama. Dankzij de lieve kring mensen om mij heen bleef ik overeind. In het begin sliep er elke nacht iemand bij me. Ook vond ik steun bij andere ouders die een kind verloren. Na tweeënhalf jaar ziektewet hielp het om weer te gaan werken. Samen met Fenna’s vader en zijn vrouw richtte ik de Fenna Foundation op. Daarmee vragen we aandacht voor levensgevaarlijke afzuigsystemen in Franse zwembaden, we roepen op tot strengere controles en betere veiligheidsregels. Wij voeren nog altijd een strafrechtprocedure tegen de campingeigenaar. Mensen denken vaak: dat overkomt ons niet. Maar veilig thuiskomen van vakantie is helaas niet vanzelfsprekend.”
WILLY GOEDHART (62) verloor haar dochter Charmayne (28) in Vietnam.
“Of ik iets wilde drinken of eten, vroeg de stewardess vriendelijk. De bemanning van de vliegtuigmaatschappij deed alles om het voor ons zo draaglijk mogelijk te maken. We hoefden niet in de boardingrij te staan en kregen stoelen helemaal voorin, zodat we in alle privacy konden huilen en rouwen. Maar hoe krijg je nog iets door je keel als je dochter in een kist onderin het vliegtuig ligt?
Iedere moeder vindt haar eigen kind geweldig, maar Charmayne was echt bijzonder. Ze was 28, sociaal, zorgzaam, altijd vrolijk en dol op haar familie en vrienden. Ze had steevast een feestje of tripje op de planning. In 2018 zegde ze haar baan op om samen met haar vriend Dyon een wereldreis te maken. Ze leefde alsof ze wist dat haar tijd kostbaar was. Dat gunde ik haar. Kinderen moet je loslaten om ze te laten groeien. Natuurlijk maakte ik me soms zorgen. Charmayne hield van avontuur, van motoren en spannende plekken. Ze stuurde ooit een foto waarop ze gevaarlijk dicht op de rand van een klif zat. Straks glijdt ze uit, dacht ik nog. Maar overlijden door koolmonoxidevergiftiging? Dat verzin je niet. Het was pure pech.
‘WE VLOGEN TERUG MET HAAR KIST IN HET RUIM’
In maart 2019 ging het mis in de Vietnamese stad Hué. Charmayne en Dyon werden ziek in hun hostel. Ze dachten eerst dat het om voedselvergiftiging ging. Toen hun toestand verslechterde, ging Dyon hulp halen. Charmayne bleef achter in de kamer en ademde daardoor langer de geurloze giftige stof in. Uiteindelijk werden ze met een ambulance naar het ziekenhuis gebracht, waar Charmayne aan een hartstilstand overleed. Ik was aan het werk toen ik werd gebeld door de moeder van Dyon. Ze zei: ‘Ik moet je iets vertellen, wat het ergste is dat je als moeder kunt horen.’ Toen wist ik genoeg. Door de shock weet ik verder weinig meer. Mijn zus heeft het aan mijn ouders en de rest van de familie verteld. Mijn negentigjarige vader slaakte een oerkreet toen hij het hoorde, het was voor hem onverteerbaar dat zijn kleindochter eerder stierf dan hijzelf. Mijn ex-man en ik vertelden het samen aan onze andere dochter Rowena, op dat moment hoogzwanger. Ze zakte in elkaar.
Kort erna zijn mijn ex en ik samen naar Vietnam gevlogen om Charmayne op te halen en Dyon te ondersteunen. Hij mocht haar van de lokale autoriteiten pas vier dagen na haar overlijden zien, wij zelfs nog een dag later. Vreselijk, ik voelde pas rust toen we haar meenamen naar Nederland. Mensen zeggen dat tijd alle wonden heelt, maar dat is niet waar. Het gemis wordt alleen maar groter. Ik heb geluk dat ik nog een lieve dochter heb en twee kleinkinderen waar ik enorm van geniet. Maar het leven wordt nooit meer een tien.”
MINKE VAN DINTER (58) verloor haar zoon Merijn (24) in Schotland.
“We hadden stiekem nog hoop, toen we op Eindhoven Airport stonden, wachtend op het vliegtuig uit Schotland waarin onze zoon Merijn zou moeten zitten. De afgelopen dagen hadden we geen contact meer met hem gehad. Hij reageerde niet op appjes en nam zijn telefoon niet op. Misschien was hij die onderweg verloren, zeiden mijn man Mark en ik tegen elkaar. Ook de Schotse politie raadde ons aan eerst deze vlucht af te wachten. Maar toen de allerlaatste passagiers uit het vliegtuig uit Edinburgh stapten, vreesden we het ergste.
Merijn was een intelligente, rustige jongen. Anders dan zijn jongere broer, die van feesten en backpacktrips in Azië hield, was Merijn gek op natuur en cultuur. Hij had net zijn bachelor Oude Nabije Oosten-studies afgerond en zou in augustus beginnen aan zijn master in Finland. Hij woonde tijdelijk weer gezellig thuis. In mei wilde hij nog even alleen op vakantie, hiken in de Schotse Hooglanden. We hadden alle vertrouwen in hem. Merijn was een geoefend wandelaar en nam geen onnodige risico’s. Tijdens zijn reis stuurde Merijn veel foto’s, zelfs een selfie op de hoogste heuvel – iets waar hij normaal niet van hield, maar die we nu koesteren. Soms hoorden we even niets, waarna hij de volgende dag appte: ‘Sorry als ik jullie nachtrust heb verpest, maar ik had geen bereik.’ Daarom sloegen we niet meteen alarm toen er een paar dagen radiostilte was. Maar op de avond voor zijn terugvlucht werden we echt ongerust. We belden de politie en gaven zijn signalement door. Als hij niet aan boord zat van het vliegtuig, zouden ze de volgende ochtend gaan zoeken.
‘ALSOF HIJ IEDER MOMENT AAN KAN KOMEN LOPEN’
Aan de hand van zijn wandellogboek konden ze hem traceren op een van de afgelegen heuvels. Hoogstwaarschijnlijk is hij simpelweg gestruikeld, op die bergen ligt veel los materiaal. Ze konden ons vertellen dat hij op slag dood was. Als de politie belt met de mededeling dat je kind is overleden, sterf je zelf ook een beetje. Mark begon keihard te huilen, terwijl ik hem vroeg iets zachter te doen omdat ik de man aan de telefoon anders niet kon verstaan. Idioot natuurlijk, maar ik was verdwaasd. Nog steeds kan ik niet op Schiphol komen zonder terug te denken aan die eindeloze gangen richting gate, op weg naar Schotland om hem op te halen. We bleven alleen op de been door adrenaline en omdat we alles moesten regelen.
Schotland paste perfect bij Merijn: de historie, de ruige natuur, de taal en de mensen, ik snap waarom hij daar zo gelukkig was. We gaan er sinds zijn dood, drie jaar geleden, ieder jaar naartoe. De eigenaren van zijn laatste camping zijn bijna familie geworden. Gek genoeg voel ik Merijn daar dichterbij dan thuis. Alsof hij ieder moment met zijn rugzak van een heuvel af kan komen lopen.”
STYLING RENSKE VAN DER PLOEG HAAR & MAKE-UP ELLEN ROMEIJN KLEDING POMANDÈRE, XANDRES
