Willie Heuser is getrouwd met Peter en heeft vijf kinderen. Ze begon op haar 57ste met bodybuilding en wint prijzen over de hele wereld.
Willie (67): ‘Op mijn achttiende was ik heel zwaar. Ik heb de kilo’s er pas jaren later met fanatiek sporten en lijnen van af gekregen, maar zo wil ik nooit meer worden. Toen ik kinderen kreeg, had ik een periode weinig tijd om te sporten en bleef het bij één keer per week aerobics. Ik liep tegen de overgang en wilde voorkomen dat de kilo’s eraan zouden vliegen. Ik besloot het sporten weer consequenter op te pakken.
Ik begon met kickboksen en fitness en later powerliften. Dat deed ik een paar jaar, maar toen ik moest herstellen van een operatie aan mijn bovenlichaam, zat powerliften er niet meer in. Op de sportschool opperde een van de trainers dat ik bodybuilden misschien leuk zou vinden. Bij bodybuilding gaat het niet om zo zwaar mogelijk trainen, maar om de gewichten zo gebruiken dat de vormen van je spieren het beste uitkomen. Je lijf zo droog mogelijk trainen, noemen ze dat. Ik vond het meteen te gek.
Toen ik op mijn 57ste voor het eerst werd gevraagd om mee te doen aan een bodybuildingwedstrijd op de sportschool, dacht ik: ik ga toch zeker niet in zo’n bikinietje op het podium staan. Toch ben ik gezwicht. Het leek me zo leuk om een keer die voorbereiding voor zo’n wedstrijd mee te maken. En dat was het ook: een doel stellen, daarnaar toewerken en dan shinen op het podium. Het smaakte naar meer en ik ben me volledig op bodybuilding gaan richten. Nog steeds doe ik meerdere keren per jaar mee aan wedstrijden, zowel in Nederland als internationaal. Ik ben zelfs in Las Vegas geweest waar ik op de wedstrijd Natural Olympia wereldkampioen werd in mijn leeftijdscategorie. Ik ben nu in voorbereiding voor het NK en het WK in Spanje.’
Kwestie van willen
‘Mijn doel is om er zo lang mogelijk goed uit te blijven zien. Dat doe je niet alleen met sport, maar ook door op je voeding te letten. Ik eet ter voorbereiding op de wedstrijden weinig koolhydraten en vetten en let op de calorieën die ik binnenkrijg. De periodes daarbuiten moet ik juist zorgen dat ik voldoende eet om mijn spieren te laten groeien of bij te houden. Het is soms even puzzelen, maar ik vind het nooit erg. Ik hoef geen honger te lijden en zorg dat ik mijn stukje chocola of ijsje na het eten er gewoon in kan houden.
Er zijn mensen die zeggen ‘ik zou dat niet kunnen’ als ze mij met m’n gezonde wraps op een verjaardag zien zitten. Maar ik heb geen zin om iets los te laten waar ik de hele week zo goed mee bezig ben, dat vind ik zonde. Het is geen kwestie van kunnen, het is een kwestie van willen. Het is het allemaal waard. Die wedstrijden voelen als een bruiloftsfeestje, waarvoor je je extra mooi mag maken. Ik zoek een glitterbikini uit en de dag van de wedstrijd word ik helemaal gesprayd met zelfbruiner. Ik zie eruit alsof ik net terug ben van een tropische vakantie.
Ik dacht: ik ga toch zeker niet in zo’n bikinietje op het podium staan
Met mijn levensstijl probeer ik andere mensen aan te moedigen om ook in beweging te komen. Natuurlijk begrijpt niet iedereen dat. Dan staan er onder een artikel over mij opmerkingen als: ‘Moet je dat nou zien, dat getrainde lijf met dat oude hoofd!’ Ik trek me daar niets van aan. In 2020 ben ik geopereerd aan lymfeklierkanker. Mede doordat ik zo fit was, ben ik van die operatie snel en goed hersteld. Ik ben dankbaar voor mijn gezonde lijf, daar doe ik alles voor. Ik weet ook dat er geen garanties zijn in het leven.’
Ina Koolhaas Revers begon op haar 64ste met powerliften en werd wereldkampioen. Ook doet ze aan crossfit.
Ina (77): ‘Mijn vader was marinier en heeft me ijzeren discipline bijgebracht. Als ik ziek was, moest ik gewoon naar school. Met smoesjes hoefde ik niet aan te komen. Zo’n opvoeding nestelt zich in je en raak je nooit meer kwijt. Mij hoor je nog steeds nooit zeuren, ik pak gewoon aan, hoe ik me ook voel. In 2008 is mijn jongste zoon Blaise overleden aan kanker. Toen hij ziek werd, ben ik begonnen met hardlopen omdat ik wist dat ik moest bewegen om mijn hoofd helder te houden. Toen ik na een paar jaar last kreeg van mijn knie, ben ik naar de sportschool gegaan om krachttraining te doen. Ik deed maar wat en dacht ondertussen dat ik fantastisch bezig was. Op een dag werd ik aangesproken door Jinga, een van de personal trainers. Zij stuurde me naar de fysiotherapeut en sportarts en ik kreeg oefeningen waardoor mijn knie uiteindelijk herstelde. Door haar ben ik begonnen met powerliften en crossfit. Ze is zo streng dat ze op Guantanamo Bay had kunnen werken. Ze haalt altijd meer uit me in de vier keer per week dat ik bij haar train. Alles wat ik niet kan, moet ik leren. Daarnaast moet ik op mijn voeding letten. Ik eet gezond en het liefst biologisch, ik drink geen alcohol en chips komt er bij mij niet in, want ik kan de verleiding niet weerstaan als ik het wel in huis heb.’
Dickpic
‘Ik ben inmiddels meerdere malen wereldkampioen powerliften geworden in mijn gewichtsklasse. Als het aan mij ligt, blijf ik het tot mijn honderdste doen. Ik merk aan mijn lijf niet dat ik ouder word. Leeftijdsgenoten hoor ik klagen over hun kwalen, maar je moet wel in beweging komen als je ouder bent. Al ga je wandelen, dat is al veel beter dan dat gehang op die bank. Ga gewoon eens wat doen. Mijn man is een halfjaar geleden overleden, hij was 88. Een maand voordat hij overleed was hij nog fanatiek aan het trainen. Sporten heeft me door de eerste periode van rouw geholpen, het geeft me structuur. Aan een nieuwe man ben ik nog niet toe, of hij moet wel heel erg leuk zijn. Vooralsnog word ik op Facebook alleen maar benaderd door jonge kerels. Sturen ze me een dickpic. Wat moet ik daar nou mee? Ik klik dan direct op blokkeren.’
Aan mijn lijf merk ik niet dat ik ouder word
Russell Broadbent was fanatiek rugbyspeler, maar houdt zich nu vooral bezig met krachttraining en golf.
Russell (61): ‘Ik kom uit Engeland en moest als kind naar een kostschool. Ik ging erin als dikkig jongetje, maar was daar binnen een paar maanden helemaal afgetraind. Sporten hoort er op de kostschool net zo bij als rekenen en taal. Atletiek, boksen, roeien, cricket, schermen. Ik deed het allemaal en ijzeren discipline werd me met de harde hand bijgebracht. Ik kan er nog steeds niet tegen als mensen met smoesjes komen waarom ze iets niet kunnen: hormonen, schildklier, stress. Je kunt altijd wel iets verzinnen. Ik vind: waar een wil is, is een weg. En heb je geen zin? Pech, dan doe je het alsnog. Uitblinken deed ik in rugby. Ik stond als jochie van veertien al tussen gasten van achttien op het veld. Ik kon het tot het nationaal team schoppen, maar daar stak mijn vader een stokje voor. Hij was orthopedisch chirurg en maakte zich zorgen over mijn lichaam. Wat zou er van me overblijven als ik op jonge leeftijd al op zo’n niveau zou rugbyen? Hij wilde liever dat ik een papiertje ging halen. Achteraf gezien had hij gelijk, als ik zie hoe de rugbyers van vroeger eraan toe zijn. Ik ken niemand zonder geheugenverlies door alle klappen.’
Krom de kist in
‘Dertig jaar geleden kwam ik naar Nederland. Ik deed nog een tijdje rugby, maar stortte me toen op golf. Inmiddels golf ik vijf keer in de week, met vrienden en als professional. Ik doe daarnaast drie keer per week krachttraining in de sportschool en geef lessen bootcamp. Soms haal ik wel 130.000 stappen per week. Sporten hoort zo bij mijn leven dat ik er niet eens over nadenk. Ik was lange tijd single, maar ik heb sinds drie jaar een vriendin die net zo van golfen houdt als ik. Dat is geweldig, dan kunnen we het samen doen. Ik denk niet dat ik een relatie met iemand zou kunnen hebben die niet begrijpt dat sport belangrijk voor me is.
Ik ben geen standaard 61-jarige, maar ijdel ben ik niet. Het gaat me niet om er goed uitzien, ik loop niet door de sportschool in een hippe outfit van een duur merk. Ik wil sterk zijn en sterk blijven. Zowel fysiek als mentaal. Je skelet, je spieren, alles wordt anders steeds slapper en dan ga je krom de kist in. Dat zei mijn vader vroeger altijd al tegen me, als ik niet rechtop liep, met een tik op mijn schouders. Ik ben op dit moment fitter dan ooit. Andere mensen – vooral Nederlanders – willen daar altijd een verklaring voor geven. ‘Ja maar jij bent er altijd mee bezig en drinkt nooit,’ zeggen ze dan. Onzin, ik hou ook van mijn whisky en zit echt niet met een rekenmachine calorieën te tellen. Ik ben helemaal niet extreem bezig. Wat ik doe, kan iedereen. Je moet het alleen wel doen.’
IJdel ben ik niet, maar ik wil sterk zijn en blijven
Vakil Eelman is fanatiek yogini. Zij doet elke dag yoga en geeft er les in.
Vakil (77): ‘Yoga betekent voor mij zoveel meer dan de bewegingen. Het gaat niet alleen om het fysieke, maar vooral om het mentale aspect, de filosofie. Door yoga heb ik geleerd dat ik mijn gedachten en emoties kan beïnvloeden. Ik kan blijven hangen in pijn en verdriet of ik besluit verder te gaan. Deze manier van denken heeft me al vaak verder gebracht in het leven. Ik had een moeilijke jeugd en heb lastige relaties en scheidingen achter de rug. Toch ben ik nooit bij de pakken neer gaan zitten en heb ik altijd gekozen voor de positieve weg. Toen mijn zorgintensieve dochter vorig jaar op haar 44ste overleed, heeft yoga me door het eerste verdriet heen geholpen. Ik kan nu denken dat zij het op een andere plek goed heeft en kijk dankbaar naar het feit dat ik haar heb mogen leren kennen.’
Niet klagen
‘Veel bewegen heb ik altijd gedaan. Ik zat als kind op ballet en gymnastiek, vind het heerlijk om met mijn lijf bezig te zijn. Vijftig jaar geleden kwam yoga op mijn pad en was ik meteen verkocht. Ik beoefen het elke dag. Ik heb jarenlang voor mijn dochter gezorgd en werkte daarom niet. Yoga deed ik gewoon thuis op de mat of op de bank. Ik kan me geen leven zonder yoga voorstellen. Bewegen is sowieso belangrijk, maar yoga houdt je soepeler dan andere bewegingsvormen. De meeste mensen van mijn leeftijd zijn best lui en krijgen daardoor sneller last van lichamelijke ongemakken. Je gaat achteruit als je ouder wordt. Ik heb daar door de yoga geen last van, het houdt me in shape. Ik heb nog steeds maat 36/38 en daar ben ik trots op. Met een beetje make-up op mijn toet, kan ik er nog best mee door op mijn zevenenzeventigste. Ik word ook nog regelmatig gevraagd als model. Het enige wat ik merk is dat ik soms een beetje vergeetachtig word. Verder mag ik echt niet klagen. Ik was vanochtend nog de oudste in de les en deed met gemak de oefeningen mee die de jongeren een stuk moeilijker afgingen.
Met gemak doe ik oefeningen die jongeren moeilijker afgaan
Niet alleen mijn lijf, maar ook mijn yogamindset zorgt ervoor dat ik jonger blijf dan ik in cijfers ben. Ik klaag niet. Nooit. Toen ik een paar jaar geleden gediagnosticeerd werd met endeldarmkanker, keek ik de arts aan en zei: ‘Oké, wat gaan we eraan doen?’ Hij vertelde dat de meeste mensen bij zulk nieuws een stuk emotioneler reageren. Ik ben niet bang om ziek te zijn of dood te gaan. Ik denk gewoon: welke leuke dingen kan ik nog wel?’
Anne Bosch-Van der Graaf sport nog vrijwel iedere dag. Vaak met haar man van 92.
Anne (84, ‘maar zeg maar zeventigplus’): ‘Het is dat anderen zeggen: ‘Doe je dat nog steeds allemaal?’ Want voor mij is het volledig normaal dat ik het zwembad in duik voor een zwem-work-out, een balletje sla op de tennisbaan of op de trilplaat sta. Ik ben het niet anders gewend en mijn man is precies zo. Hij is 92 en tennist nog iedere week. Pas de laatste jaren kom ik erachter dat wij uitzonderlijk zijn en leeftijdsgenoten een stuk minder in actie komen. Weet je wat het is? We vinden het gewoon nog heel leuk om te doen, dus waarom zouden we ermee stoppen? Skiën en schaatsen hebben we inmiddels wel achter ons gelaten, dan loop je te veel risico om te vallen. Duiken doen we niet meer omdat het door de klimaatveranderingen minder interessant is geworden. Maar wat hebben we mooie dingen gezien, onder meer op de Filipijnen, Curaçao en in Israël en Egypte.’
Sportief-chic
‘Als kind ging ik al met mijn moeder mee naar de club. En daar kwam steeds een nieuwe sport bij: paardrijden, tennissen, skeeleren, langlaufen, duiken. Ik kreeg een zoon en dochter en als gezin zaten we nooit stil. Bewegen hoort bij onze levensstijl. Net zoals gezond en onbewerkt eten: pakjes en potjes komen er bij mij niet in. Ik eet veel groenten met een stukje vlees of kip. Ieder pondje gaat tenslotte door het mondje. Ik hou van chocolade met noten, maar ik hou mezelf in en neem alleen af en toe een klein stukje. Daarnaast rook ik niet en drink ik alleen een glaasje wijn als ik bij mijn zoon en schoondochter eet. Heel soms heb ik last van mijn rug, een kwaaltje waar ik al van jongs af aan mee loop. Verder heb ik nergens over te klagen, in tegenstelling tot anderen van mijn leeftijd. Die hebben pijntjes hier, kwaaltjes daar. En ze komen kilo’s aan, daar heb ik ook geen last van. Ik heb nog steeds maat 38. Als ik een uur zwem, heb ik de volgende dag wat minder energie, dat merk ik wel. En mijn vel begint op sommige plekken ook een beetje te hangen. Maar dat is logisch.
Skiën en schaatsen hebben we inmiddels wel achter ons gelaten
Twee vriendinnen zijn gelijk-gestemd: we zijn dan wel boven de tachtig, we voelen ons totaal niet zo. We hebben het niet alleen maar over onze mankementen en de kleinkinderen. En ons kleden ‘zoals bij de leeftijd past’, vinden we maar saai. Minirokken doen we niet meer, maar ik hou van sportief. ‘Sportief-chic’ noem ik mijn stijl. Ik zou gewoon willen dat ik met mijn levensstijl anderen inspireer. Als ik op mijn trilplaat sta, kijk ik vaak even naar de televisie. Als ik dan een Harry Mens zie, denk ik: je bent een stuk jonger dan ik, je zou ook eens in beweging moeten komen.’
top en shorts Adidas, oorbellen privébezit/. top, broek en sokken Stronger, schoenen Steve Madden, oorbellen privébezit/. shirt, broek, schoenen en horloge privébezit/. top en broek Primark, ring privébezit/. vest Cotton Club, top Oysho, legging Deblon Sports, sieraden privébezit, styling Lotus Coerse, haar en make-up Carmelita Matamoros, productie Megan Geubbelmans, met dank aan EE Agency en Studio Superstom
