Zich verontschuldigend komt Frank een uur te laat aan. “Sorry hoor, ik heb gisteren mijn knie verdraaid bij het voetballen en lag thuis op de bank. Ik was het helemaal vergeten.” Hij gaat snel zitten om het te hebben over de tweede editie van Santa Claus is coming to town, het live kerstspektakel dat 21 december plaatsvindt in de Ziggo Dome en waar hij wederom de kerstman speelt. “Het wordt weer feest, een show met humor en muziek. En ja, ik ga ook zingen. Maar dan kun je gewoon je oren dichtdoen.”
Jullie doen op die dag twee shows, toch?
“Dat klopt, ’s middags is er nog een voor de Kinderziekenhuizen van Oranje: het Emma, Sophia, Máxima… in totaal zeven. Dan komen er dus zieke kinderen, maar ook hun ouders, broertjes, zusjes en verzorgers. De mensen die voor ’s avonds kaartjes hebben gekocht, betalen zo ook voor de middaggasten. En wij doen de show belangeloos. Alleen die van de middag dan, hè.” Hij grinnikt: “Ik ben de Kerstman niet!”
Wat heb je zelf met het kerstfeest?
“Ik kom eigenlijk uit een sinterklaasfamilie. Dat is bij ons nog steeds het belangrijkste feest, die avond is altijd magisch. Dan gaat het vooral om gedichten, en toneelstukjes. Kerst vind ik ook belangrijk, want dat gaat over liefde en samen zijn. Tegenwoordig vier ik het met vrienden, altijd op Terschelling. Want ik heb een druk leven. Veel mensen zie ik soms lang niet, en dan wel. Cadeautjes? Nee, joh. Dat kan in deze tijd toch niet meer? De wereld is er zo slecht aan toe, dus laten we afspreken dat we deze kerst geen cadeautjes doen, maar alles weggeven aan mensen die het harder nodig hebben. Dat lijkt me ook een goede boodschap voor alle kinderen: even geen nieuwe iPhones, maar gewoon een donatie naar Afrika of Gaza of zo.”
‘We glipten de kerk uit, naar het café aan de overkant’
Hoe vierden jullie vroeger kerst?
“Thuis, met konijn. Op kerstavond gingen we eerst naar de katholieke kerk en als we dan ’s nachts thuiskwamen, aten we worstenbroodjes en kerststol. Mijn vader maakte altijd een tekening in de boter. Maar de mooiste kerstavond die ik me kan herinneren, was dat ik met mijn vrienden achter in de kerk ging staan. We waren een jaar of zestien en toen de mis begon, zijn we weggeglipt naar het café aan de overkant van de ouders van een van de vrienden. Daar hebben we anderhalf uur staan zuipen en toen we dachten: nu is het wel bijna afgelopen, zijn we weer terug naar binnen gegaan. ‘Vrolijk kerstfeest!’ en dan met dubbele tong, haha.”
‘Voor alles geldt: je moet gewoon je best blijven doen, dus ook voor je relatie’
Was je als kind al een acteur in de dop?
“Nou, mijn eerste toneelstuk was wel het kerstspel. Ik was een jaar of zes en was schaap. Er waren meer schapen, onder wie ook een jongetje dat de hele tijd met zijn masker omhoog zat te kijken of hij zijn ouders in het publiek zag. Toen dacht ik al, dat weet ik echt nog: je bent schaap of je bent het niet. Dus dat heeft er wel altijd in gezeten. Verder was ik er nog niet zo mee bezig. Met mijn ouders ging ik ook niet naar het theater. Ik weet nog dat mijn broer me eens meenam naar De film van Ome Willem, dat was leuk. Maar het acteren begon eigenlijk op de middelbare school. Zo kreeg ik aandacht van meisjes!”
Hoe was je verder als jongetje?
“Ik denk dat ik een heel vrolijk, druk kind was. Altijd bezig. Vervelen zat er niet in. Ik verzon altijd wel iets. Ik woonde in een straat met veel andere kinderen en wij speelden altijd buiten. Het was een fijne tijd om op te groeien: wel telefoon, maar nog met een lijn eraan en televisie nog alleen op woensdagmiddag. Voor de rest waren we buiten. Overdag waren alle geparkeerde auto’s weg. Dan kon je stoepranden en verstoppertje spelen. Ik heb een fijne jeugd gehad met lieve ouders en een lieve familie in een lief dorp. Mijn broer en zus waren zeven en negen jaar ouder. Ik was echt de jongste.”
Je groeide op in Mierlo, maar woont al lang in Amsterdam. Hoe Brabants ben je nog?
“Dat blijf je altijd diep van binnen, of je nu wil of niet. Carnaval vier ik nog steeds: zaterdags in Mierlo, op zondag werk ik in een café in Eindhoven. Maar volgend jaar ga ik een film regisseren op Bonaire, dus ga ik het voor het eerst in lange tijd missen. Jammer, maar ja, het werk gaat ook door. Of ik ook het bourgondische van een Brabander heb? Zet maar neer: ‘Kijkt even naar beneden, naar zijn immense pens.’ Ja, ik hou van eten en drinken, dat is wel duidelijk.”
Met je vrouw Eva ben je al 24 jaar samen. Wat is je geheim?
“Lief zijn voor elkaar? Ik weet het niet. Het geheim is om een heel leuke, lieve, goede vrouw uit te zoeken, denk ik. Die mijn makkes accepteert en ik die van haar. Ik ben een romanticus, honderd procent. We trouwen ieder jaar opnieuw, dan vraag ik haar weer. Ik probeer in de gaten te houden waar ze behoefte aan heeft en als ik een cadeau uitzoek, is dat er een waarvan ik weet dat ze er echt gelukkig van wordt. Je moet gewoon je best blijven doen. Dat geldt voor alles, ook voor je relatie. Je kunt niet op je lauweren rusten en elkaar voor lief nemen, dan gaat het mis. Dat gebeurt weleens natuurlijk. Als ik druk ben, wordt er – terecht – gemopperd. Je moet zorgen dat er balans blijft en je samen leuke dingen blijft doen. Elkaars dromen in de gaten houden.”
Jullie voedden twee kinderen op: zoon Melle ken je vanaf dat hij 1 was en jullie kregen samen Isa. Wat voor vader ben je?
“Wel een lieve, denk en hoop ik, al moet je dat aan hen vragen. Maar een die er is, zeker als het nodig is. Ik was natuurlijk ook veel weg, maar heb wel bij allebei training gegeven op de voetbalclub. Die tijd heb ik altijd met hand en tand beschermd in het drukke schema dat ik nu eenmaal heb. Voor de trainingen én de wedstrijden op zaterdag overdag. Ik kan me niet herinneren dat ze ooit huiswerk hebben gemaakt, maar in principe was ik ook de vader die ze daarmee hielp, haha.”
Wat vond je de mooiste tijd?
“Toen mijn dochter drie was. Dat je dan thuiskomt en dat er zo’n hummeltje staat met haar handjes omhoog, omdat ze heel blij is dat je er weer bent. Dat is er natuurlijk wel een beetje af! Maar wij proberen nog steeds genoeg dingen met ze te doen en ze de belangrijke waarden mee te geven. Zoals? Doe je best bij alles wat je doet. Het mag fout gaan, dat interesseert me allemaal niet, als je het maar hebt geprobeerd. Dat soort dingen.”
Met 25 en 20 zijn ze volwassen. Hoe is je band met hen veranderd?
“Melle is het huis uit. Isa was even weg, maar is nu weer terug. Ik vind het leuk dat we nu echte, inhoudelijke gesprekken hebben. Met mijn dochter kan ik ineens ook over politiek praten en godzijdank denken we daar zo’n beetje hetzelfde over. Ze gaan natuurlijk steeds meer hun eigen weg. Soms heb ik wel moeite met loslaten, maar dat zijn momenten. En het is ook de bedoeling. Ik ben zelf ook op mijn achttiende of negentiende thuis vertrokken om mijn eigen leven te gaan leiden, met nog steeds veel liefde voor mijn ouders. Ik vind het fantastisch dat ze hun eigen weg vinden. Melle loopt nu een topstage in Kopenhagen, iets wat hij zelf heeft geregeld, en Isa studeert fotografie. Ze hebben allebei talent. Dat zegt natuurlijk elke ouder, maar in mijn geval is het waar, geloof ik.”
Je werkt zelf hard, bent veel te zien en horen. Loop je jezelf weleens voorbij?
“Zolang dingen goed gaan, en zoals ik wil, is dat vele werken geen probleem. Maar vorig jaar had ik een paar projecten die niet helemaal lekker liepen. Dan begint het opeens op te tellen en voel ik dat. Ik ben een enorme binnenvetter, dus dat houd ik dan binnen. Mijn vrouw merkt het wel aan me, maar dan ontken ik gewoon keihard. Niet goed, dus daar ga ik iets aan doen. Ik ben nu 52, hoog tijd om eens wat te delen!”
Heb je nog dingen die op je wensenlijstje staan?
“Nee, ik heb nooit een lijstje. Dromen zijn mooi, maar als ze niet uitkomen, ben je teleurgesteld. Dus kun je beter niet dromen, dan krijg je een verrassing en die zijn leuker. Ik heb nooit een plan gehad, behalve dat ik de wereld wilde zien. Elk avontuur is een nieuw avontuur en elke plek een nieuwe plek. Ik ontmoet veel nieuwe mensen en heb bijzondere dingen gedaan: goud gezocht in Australië, meegetraind bij PSV, een school kunnen bouwen in Sierra Leone voor de Sunday Foundation, allerlei rollen gedaan en ik ben popster bij? e Streamers. En dat alles zonder mezelf serieus te nemen. Ik zeg altijd: ik ben ambitieus zonder ambitieus te zijn.”
En het werkt, want je bent een soort nationale knuffelbeer, ondanks je rol van de boosaardige Ferry. Maakt het je veel uit wat mensen van je vinden?
“Het mooie daarvan is: ik ben Ferry, maar ook die man van de Jumbo-spotjes. Mensen kunnen me als acteur niet echt plaatsen, denk ik. Het is bij mij niet zo van: je doet altijd dat. Maar nee, ik ben daar niet zo mee bezig. Ik kijk weleens op mijn social media, maar niet vaak. Mijn dochter doet dat voor me. Daar heb ik een, achteraf gezien, achterlijke deal mee gemaakt. Toen zij zei dat ik Instagram moest doen, zei ik: ‘Doe jij maar, dan krijg je twee euro per honderd volgers.’ Nu zit ik tegen de 300.000! Ik heb netjes betaald, want afspraak is afspraak. Maar nu dus niet allemaal mij gaan volgen hè, want dat gaat me nog meer geld kosten!”
‘Ik heb nooit een plan gehad, behalve dat ik de wereld wilde zien’
MEER FRANK
Geboren: 10 april 1972 in Mierlo
Relatie: getrouwd met schrijfster Eva Posthuma de Boer (53). Ze hebben samen dochter Isa (20), en uit een eerdere relatie van Eva zoon Melle (25).
Carrière: Frank leerden we kennen door de film Wilde mossels en de serie All stars. Hij speelde rollen in films als Zwartboek, De dominee, De bende van Oss en Michiel de Ruyter en series als Crimi clowns, Máxima en natuurlijk Undercover en de film Ferry. Daarnaast hoor je zijn stem vaak als voice-over van programma’s en reclames en is hij bekend uit de Jumbo-spotjes. Frank presenteerde ook en maakte zijn eigen docuserie Frank gaat voor goud.
Op 21 december is hij te zien in de liveshow Santa Claus is coming to town in de Ziggo Dome in Amsterdam.
3x NOG EVEN KORT…
1 Wat was het stomste gerucht over jou?
“Dat ik aan de afslankpillen zou zitten. Het stond in reclames waar ik niets van wist, met foto’s erbij uit Thailand toen ik daar aan het trainen was. Ik ben erachteraan gegaan, want die troep slikken lijkt me een slecht idee en daar wil ik niets mee te maken hebben.”
2 Waar kunnen we je ’s nachts voor wakker maken?
“Worstenbroodjes, Bossche bollen, frikandellen en liefde. Niet noodzakelijk in deze volgorde!”
3 Wat is je slechtste eigenschap?
“Dat ik weleens een interview vergeet, haha.”
TEKST: TANJA SPAANDER. FOTO’S: RUUD HOORNSTRA. MET DANK AAN: HOTEL ARENA, AMSTERDAM.
