“In ons huis was er vaak ruzie, vooral veroorzaakt door mijn vader. Hij dronk veel alcohol, gebruikte coke en was gewelddadig naar mijn moeder. Al jong leerde ik op mijn hoede te zijn en mijn voelsprieten continu uit te steken. Soms waren er ook fijne momenten, zoals de familiefeestjes met veel tantes en nichten die dol op mij waren. Maar zelfs als we het gezellig hadden met z’n vieren, mijn ouders, mijn broer en ik, hield ik er rekening mee dat de sfeer in een ogenblik kon omslaan. Mijn vader was bezitterig en beschuldigde mijn moeder ervan ontrouw te zijn. Hij beweerde stellig dat ik zijn dochter niet was. Ik was spierwit bij mijn geboorte en in de jaren erna. Mijn pigment kwam pas veel later en dat zaaide wellicht twijfel in een hoofd dat toch al niet helder was.
‘ALS KIND IN EEN HUIS VOL SPANNING LEER JE AL VROEG TE VOELEN WANNEER DE BLIKSEM ECHT INSLAAT’
Ik was zes jaar oud en zat boven op de grond te spelen met mijn broer toen ik een kreet van mijn moeder hoorde. Als kind in een huis vol spanning leer je al vroeg het verschil te voelen tussen onweer dat voorbijtrekt en bliksem die echt inslaat. Op dat moment wist ik zonder twijfel: dit is het laatste. In shock renden we naar de overloop. Als we onze hoofden door de spijlen van de trapleuning staken en naar rechts draaiden, konden we precies de woonkamer in kijken. Wat ik zag, veranderde alles: mijn vader sloeg op mijn moeder in met een bijl. We renden naar beneden, mijn vader vluchtte het huis uit en mijn moeder zei nog een laatste zin voordat ze overleed: ‘Bel de politie.’ Mijn broer gehoorzaamde en draaide het alarmnummer op de oude, grijze draaitelefoon die we destijds hadden. Ik zag mijn moeder voor mijn ogen sterven.”
Intieme terreur
“Ik ben nooit boos geweest op mijn vader. Ik geloof dat hij zelf geschrokken is van wat hij heeft gedaan. Wat ik voelde, was medelijden. Ik zag een man die heel graag wilde laten zien dat hij het goed voor elkaar had. Dan kwam hij thuis met sieraden of deed hij iets liefs. Een gebaar dat moest goedmaken wat er daarvoor was gebeurd. Nu weet ik wat dat is: een klassiek kenmerk van intieme terreur. Die afwisseling van geweld en tederheid, van angst en verzoening, is precies wat het zo moeilijk maakt om te vertrekken.
Niet omdat je de situatie niet ziet, maar omdat je steeds weer wilt geloven in de goede versie. We werden naar het politiebureau gebracht en achtergelaten in een soort speelhoek. Na een tijd kwam er een vrouwelijke politieagent binnen. Ze stelde vragen over wat we hadden gezien. Ik vond dat heel fijn: eindelijk iemand die aandacht voor ons had. Maar daarna werd het stil. Niemand vroeg er meer naar. Ik wilde zo graag praten over wat er was gebeurd, maar ik durfde er zelf niet over te beginnen, omdat ik bang was mensen tot last te zijn.
‘PLEEGZORG EN DE KINDERPSYCHOLOOG VULDEN IN: ZIJ WIL ER NIET OVER PRATEN. MAAR DAT WILDE IK WÉL’
In mijn hoofd waren drie overtuigingen gevormd: er is iets mis met mij, ik had het moeten of kunnen voorkomen en boosheid leidt tot de dood. Dus zweeg ik en wachtte ik tot iemand me iets zou vragen. Maar mij werd nooit iets gevraagd. Met de beste bedoelingen deden pleegzorg en de kinderpsycholoog precies niet wat ik nodig had. Er werd voor mij ingevuld: zij wil er niet over praten. Maar de waarheid was dat zij het zelf moeilijk vonden. Het was hun ongemak dat zweeg, niet het mijne.”
Juf Yvonne
“Die nacht sliepen we bij de buurvrouw. Daarna bood juf Yvonne van school aan dat we bij haar konden blijven. Zij was een warme, stabiele vrouw die ons liefdevol opving. Ik herinner me nog precies hoe ze ’s middags een broodje aardbeien met suiker voor me maakte. Zacht, zoet en rood. Het was iets heel simpels, maar voor mij voelde het op dat moment als puur geluk. We zijn uiteindelijk bijna vier maanden bij haar gebleven. In september 2025 schreef ik haar een brief om haar te bedanken, waarop ze dezelfde dag nog reageerde. Na negentien jaar zag ik haar weer. Ze vertelde me dat ze ons eigenlijk had willen houden, ook al was ze destijds pas 22 jaar. Haar hart brak toen ze ons achterliet bij mijn pleegouders, vertelde ze. Dat besef heeft voor enorme heling gezorgd, want ik was tot op dat moment altijd bang dat we haar tot last waren geweest.
Uiteindelijk kwamen we terecht in een pleeggezin in Bloemendaal. Ik had snel in de gaten dat mijn pleegouders het beste met me voorhadden, maar buiten de voordeur was de wereld heel anders. Mijn huidskleur verraadde meteen dat ik er niet bij hoorde en dat riep vragen op van schoolgenootjes. Daarom vroeg ik mijn pleegouders om me niet meer bij de schooldeur af te zetten. Ze deden het meteen, zonder discussie.
Uiterlijk leek ik een rustig en vrolijk meisje, maar vanbinnen loerde de paniek altijd. Mijn drie overtuigingen werden mijn onzichtbare besturingssysteem. Nee zeggen tegen iets? Het kwam niet eens in me op. Ik wilde van betekenis zijn en vooral voorkomen dat mensen boos werden. Dus presteerde ik op school en later op mijn werk, stond ik altijd klaar voor anderen en wrong ik mezelf in tien bochten.
Het gaf me eigenwaarde en plezier. Maar hoe meer ik deed en gaf, hoe leger ik me na elk succes voelde. Ik was altijd intens bezig met zelfreflectie, ontwikkeling en met de vraag waarom mensen doen wat ze doen. Naast mijn commerciële banen volgde ik daarom talloze opleidingen op het gebied van menselijk gedrag, verdiepte ik me in ademwerk, retreats en plantmedicijnen, liep ik over vuur, dronk ik ayahuasca... the whole shebang. Rationeel begreep ik mijn patronen steeds beter, maar weten in mijn hoofd was iets anders dan het ook echt voelen in mijn lichaam.
Ik begon voor mezelf als coach en trainer, maar financieel liep het mis. Ineens was er een envelop van de gemeente: ik moest onterecht vierduizend euro terugbetalen aan Tozo (een regeling voor zelfstandig ondernemers, red.). Toen ik die brief las, gebeurde in mijn lijf en hoofd exact hetzelfde als op de avond dat ik zes was: ik voelde totale paniek. Mijn reactie was puur instinctief, want in de realiteit kon ik natuurlijk gewoon een afbetalingsregeling treffen. Toch verstijfde ik volledig en kon ik alleen maar denken: dit is niet waar, dit gebeurt niet, dit had ik moeten voorkomen.
Twee dagen later zou ik gaan koudwaterzwemmen met een vriendin, maar zij zegde af. Dus ging ik alleen. Het was vrijdagochtend 1 oktober 2021, vroeg, donker, het waaide hard en het regende. Ik voelde me hopeloos, zakte door mijn knieën op het natte strand, richtte mijn gezicht naar de hemel en zei hardop: ‘Ik weet het niet meer. Ik heb alles geprobeerd. Wijs me de weg, geef me een signaal. Ik ben er en ik zal luisteren.’ Er flitste een woord door me heen: God.”
‘Uiterlijk leek ik een rustig, vrolijk meisje, maar vanbinnen LOERDE DE PANIEK ALTIJD’
Naar Suriname
“Het strandmoment was niet het keerpunt, maar het was wel het moment waarop er iets in mij verschoof. In de maanden daarna kwam mijn leven in een stroomversnelling. Alsof er een deur was opengegaan die ik jarenlang dicht had gehouden. Ik nam contact op met nichten en tantes van mijn moeders kant, hier in Nederland. Mensen die ik nauwelijks kende, maar die me met open armen ontvingen. Een bevriende coach stelde me voor om naar Suriname te gaan en ik dacht: misschien is het inderdaad tijd. Ik had het land altijd vermeden, ik denk omdat ik het te confronterend vond. Ik ging en werd liefdevol verwelkomd door tantes, een oom en veel andere familieleden. Ik hoorde meer over de relatie van mijn ouders. Dat mijn vader vanuit Nederland naar Suriname was gekomen om een bruid te zoeken. Dat ze eigenlijk was uitgehuwelijkt door haar familie. Binnen twee weken waren ze getrouwd en naar Nederland vertrokken. Ze was pas zestien.
Na die reis voelde ik meer acceptatie ten aanzien van wie ik ben en waar ik vandaan kom. Het leven werd lichter en dragelijker.
Mijn vader had anderhalf jaar vastgezeten. De rechter omschreef hem als sterk geestelijk gestoord en hij kreeg tbs en dwangverpleging. Ik was nog heel jong toen vanuit de pleegzorg de vraag kwam of we hem wilden zien. Alsof we een keuze hadden: dat was niet zo, het werd doorgedrukt. Met mijn pleegouders moesten we naar de gevangenis. Ik vond het vreselijk. Ik weet nog dat hij me een horloge gaf.
Ik vond het mooi, dat wel, maar de situatie was zo ongemakkelijk. Een gesprekje alsof er niets was gebeurd, alsof we gewoon even op bezoek waren. Gelukkig bleef het bij die ene keer. Maar nu, jaren later, wilde ik hem zelf graag zien. Via via hoorde ik dat hij in het ziekenhuis lag, omdat hij van een balkon naar beneden was gesprongen.
Ik besloot lukraak ziekenhuizen te gaan bellen. Bij het eerste ziekenhuis was het al raak. Toen ik aankwam, sliep hij. Na al die tijd herkende ik hem niet, tot hij plotseling zijn ogen opendeed. Ik vertelde hem dat ik zijn dochter was, maar hij zei niet veel en toonde geen interesse in me. Het was een teleurstelling, maar er viel ook een zware last van me af. Ik had hem aangekeken. Dat was wat ik wilde. Ik had hem jaren geleden al vergeven en voelde vooral mededogen. Buiten belde ik mijn pleegmoeder. Zij en mijn pleegvader waren verbaasd, hadden bewondering voor het feit dat ik dat had aangedurfd en waren blij voor me dat ik het nu kon afsluiten. Al die ontmoetingen, de ene na de andere, brachten heling op een manier die ik niet had kunnen plannen of afdwingen. Maar het echte keerpunt kwam op 16 juli 2022. Ik ging een rondje wandelen in het park bij mijn huis. Halverwege sprak iemand me aan: een genezingsdienst begon bijna, ik werd uitgenodigd. Verderop kwamen twee voetballende tieners naar me toe met dezelfde flyer. Ik was onder de indruk van het feit dat een tiener met zo veel overtuiging zei: ‘Wel komen, hoor!’ Aan het einde van mijn rondje sloot ik aan. De preek ging over gedachten die je ziek kunnen maken en hoe je jezelf gevangenhoudt als je niet vergeeft. De woorden ‘mijn Schuilplaats, mijn Trooster, Veilige Toren van kracht’ raakten me recht in mijn hart. Dit was waar ik mijn hele leven naar op zoek was geweest. Na 31 jaar voelde ik: mijn zoektocht is voorbij. Wat ik nu echt ervaar, is dat ik goed ben. Dat ik veilig ben. Dat er niets mis met me is.”
Dichter bij Jezus
“Wat ik dertig jaar verborgen heb gehouden uit angst om anderen tot last te zijn, draag ik nu juist uit. Met als doel: mensen dichter bij Jezus brengen. Nooit gedacht dat ik dat ooit zou zeggen. Als spreker werk ik samen met jeugdzorg-organisaties en gemeentes, zodat kinderen met traumatische ervaringen wél gehoord worden. Ook werk ik als ervaringsdeskundige bij de Raad voor de Kinderbescherming.
Als ik dat meisje van zes iets zou willen zeggen, is het dit: wat je hebt meegemaakt, is heel heftig. Wat je voelde, was logisch. Maar het was niet jouw schuld. Er is niets mis met jou. Je bent goed zoals je bent. En tegen elke vrouw die dit leest en er iets in herkent: je hoeft het niet alleen te dragen. Ik wil je aanmoedigen om je verhaal te vertellen aan iemand die je echt vertrouwt.
‘WE MOESTEN OP BEZOEK BIJ MIJN VADER DIE TBS HAD. EEN GESPREKJE ALSOF ER NIETS WAS GEBEURD’
Wanneer ik nu in de spiegel kijk, zie ik niet meer alleen dat meisje van zes dat door de spijlen van de trapleuning kijkt. Ik zie ook wat er daarna kwam: juf Yvonne die ’s middags een broodje aardbeien met suiker voor me maakte. De politieagente die vragen stelde en me haar oprechte aandacht gaf. De twee voetballende tieners met een flyer in het park.
Kleine dingen, maar het zijn precies die dingen die het verschil maken tussen een mens dat zich gezien voelt en een mens dat zwijgt.”
‘Wat ik nu echt ervaar, is dat ik goed ben. Dat ik veilig ben.
DAT ER NIETS MIS MET ME IS’
