“Pieter, toen ik me in jou ging verdiepen, zag ik dat je echt veel verschillende dingen doet. Waar word jij in Vlaanderen het meest op aangesproken?” Pieter: “Dat hangt ervan af of diegene veel naar concerten en theater gaat, of liever films en tv kijkt. Ik heb als singer-songwriter Nederlandstalige albums uitgebracht waar ik veel mee toerde, maar ik trad ook tien jaar op met een bigband van 28 man; we speelden op Lowlands en sloten twee keer Rock Werchter af. Daarnaast heb ik een muziektheatergezelschap gehad, speelde als acteur in films en series en deed ik op tv mee aan improvisatie- en comedyprogramma’s. Voor Canvas heb ik programma’s gemaakt over de Nederlandse taal. Maar laatst werd ik aangeklampt door een zwarte jongen die zei: ‘Ik wil u zo hard bedanken voor het programma dat u twintig jaar geleden maakte over verschillende culturen, waarin ik voor het eerst mijn West-Afrikaanse roots op tv terugzag. Dat heeft zo veel voor mij betekend.’”
Leonie: “Wat mooi.”
Pieter: “Mijn vader was aan de Universiteit Antwerpen professor economie, maar ook directeur van het Centrum voor Ontwikkelingssamenwerking. Hij organiseerde regelmatig uitwisselingsprojecten met studenten. Dus als ik vroeger uit school kwam, zat de eettafel de ene keer vol Surinamers, een andere keer waren het Chinezen, Indiërs of West-Afrikanen. Ik kwam als kind al in aanraking met verschillende culturen, terwijl die jongen die mij destijds aansprak de enige persoon van kleur in zijn klas was.”
Leonie: “In Nederland kennen we je uit series als Familie Kruys en De droom van de jeugd, maar ook van de musical Lazarus, het laatste meesterwerk van David Bowie. Je won er de Musical Award voor beste mannelijke hoofdrol mee. En je bent binnenkort te zien in een film met Carice van Houten, toch?”
Pieter: “Voor Carice is A Family de eerste Nederlandse film die ze maakt sinds Instinct, waarin ik ook een rol had. Ze zei nog: ‘We spelen hetzelfde koppel, maar dan twintig jaar later, in een vechtscheiding.’”
Leonie: “Van alles wat jij doet; wat vind je het állerleukst?”
Pieter: “Muziek maken, songs schrijven en concerten geven.”
Leonie: “Daniël Lohues zei ooit tegen me dat je óf artiest óf muzikant bent. Een muzikant kan niet anders dan muziek maken en spelen, maar hoeft niet gezien te worden. De artiesten zijn de mensen die je ziet in programma’s als The Voice: echte podiumbeesten die van de performance houden.”
Pieter: “Ik denk dat ik beide verlangens wel ken, maar tegelijkertijd heb ik bijvoorbeeld net nee gezegd tegen twee commerciële tv-series in Vlaanderen. Dus ook nee tegen veel geld verdienen. Omdat ik aan mijn muziek werken nu belangrijker vind.”
Leonie: “Wat knap.”
Pieter: “Maar ook niet makkelijk. Want er zit niemand op die muziek te wachten, hè?”
Leonie: “Waarom doe je het dan toch?”
Pieter: “Ik speelde vanaf mijn zestiende jarenlang in bandjes met twee dierbare vrienden die later ook op andere terreinen succesvol werden, Tom Hautekiet en Tom Pintens. Zij zijn allebei een paar jaar geleden overleden. Dat heeft me ertoe gebracht om te denken: het is echt helemaal oké om dingen te doen waar niemand op zit te wachten, maar waar je zelf wel kinderlijk blij van wordt. Voor mij is het een vorm van zelfliefde om mezelf toe te staan weer muziek te maken zoals ik dat al op mijn zestiende deed en waar ik nog steeds ontzettend van geniet.”
Leonie: “Dat begrijp ik wel. Als je mensen die nog jong waren verliest, krijg je een gevoel van urgentie: niks meer uitstellen.”
Pieter: “Ja. En ik heb het gevoel dat alles wat er nog komt, winst is.”
Leonie: “Ik heb ook het verlies van een dierbare vriendin meegemaakt. Dat is zo intens, omdat vrienden weer iets heel anders invullen in je leven dan familie dat doet. De bonusopa van mijn kinderen is momenteel terminaal ziek. Hij is ook een van mijn beste vrienden, al is hij 78 jaar.
Mijn vriendin Miep piepte er door een hersenbloeding plots tussenuit, maar met hem weten we al een halfjaar dat hij er straks niet meer gaat zijn. Eigenlijk ben ik daar nu al om aan het rouwen. Maar we maken ook bewust extra veel tijd voor elkaar vrij.”
‘ik zat op het terras en zag haar prachtige verschijning, het was bijna of ze licht gaf’
pieter
Pieter: “Mijn vriend Tom Pintens had darmkanker, maar verzweeg voor iedereen dat hij terminaal was. Dus dat kwam als een totale shock voor ons, ik was er echt heartbroken van. We waren net nog samen naar een festival geweest.”
Leonie: “Hij wist dus dat dat de laatste keer was, maar jij niet?”
Pieter: “Ja. Eigenlijk begreep ik hem wel: hij wilde het leven nog kunnen vieren, samen genieten en zijn vrienden niet verdrietig zien. Maar Leonie, vertel eens: jij presenteert nu dat bij jullie zo succesvolle B&B Vol Liefde, waarom scoort dat zo goed?”
‘die vrouwen die maar zeuren over de overgang: ja mógen we effe?’
leonie
‘hoe kan het dat ik het krijgen van kinderen altijd heb tegengehouden?’
pieter
Leonie: “Het gekke is dat ik er zelf in het begin niet naar keek, omdat ik altijd een soort antipathie voel tegen hypes. Hetzelfde heb ik met boeken of films die de hemel in worden geprezen: dan heb ik er juist géén zin meer in. Maar toen ik op een avond samen met een vriendin toch de eerste aflevering van seizoen twee keek, was ik meteen hooked. Het programma heeft nog de heerlijke echtheid en naïviteit van een vonk die overslaat – en als kijker ben je daar getuige van. Zeker met het zware wereldnieuws dat je somber of angstig kan maken, is het heel fijn om ’s avonds even te kijken naar ontluikende liefde, koffiedrinkende mensen, weilanden en doodgewone gesprekken.
Daarbij is het heel leuk om je te laven aan het liefdesverhaal van een ander. Zeker als je zelf al lang met iemand samen bent, brengt het je terug naar die beginperiode waarin je zo ontzettend verliefd was. Een tijd die je nooit meer kunt overdoen, maar waar je in een lange relatie nog wel eindeloos vaak over praat omdat het zo mooi was.”
‘als jij zo jaloers blijft’, zei Floris in het begin, ‘wordt dit een heel vervelende relatie’
leonie
Pieter: “Hoelang ben jij dan samen met je partner?”
Leonie: “We hebben elkaar voor het eerst ontmoet in de zomer van 2006. En een jaar later, weer in de zomer, werd het iets tussen ons. Inmiddels hebben we twee zoons. Heb jij eigenlijk kinderen?”
Pieter: “Niet dat ik weet in elk geval.”
Leonie: “Ik begrijp het altijd goed als mensen bewust geen kinderen willen. Het is heus niet zaligmakend.”
Pieter: “Ik wilde het wel, maar het is niet gebeurd. Nog niet.”
Leonie: “Ben je er op een gegeven moment te oud voor, vind je?”
Pieter: “Dat is een complexe vraag. Ik vind mezelf er niet te oud voor, maar ik doe momenteel wel aan introspectie: hoe kan het dat ik dat altijd heb tegengehouden? Ik denk dat ik het leven van een kind misschien zó belangrijk vind, dat ik daardoor de relaties die ik had nooit ultiem genoeg vond. Eigenlijk een heel beknottende gedachte.”
Leonie: “Waarmee je ook druk op je partner legt: het moet helemaal ultiem zijn voordat jij aan kinderen durft te beginnen.”
Pieter: “Voilà, maar dat zegt eigenlijk niets over die partners. In the end heeft het alleen maar met jezelf te maken. Dat zijn sowieso voor mij de meest interessante vragen: wat draag je mee uit je jeugd, of van anderen? En wat zijn je eigen mechanismen?”
Leonie: “Lijkt vader worden je te eng? Of heb je geen goed voorbeeld gehad?”
Pieter: “Het antwoord daarop heeft vele kanten. Enerzijds deel ik mijn tuin met mijn buren: dat zijn mijn zus, haar man en hun vier kinderen. Dus die waaien ook vaak bij mij binnen en dat is heel leuk. Anderzijds is er mijn oudere broer, die vader is van vijf kinderen, maar door zijn rock-
’n-roll-leven geen enkele van die kinderen zelf heeft opgevoed. Het zou geen hindernis moeten zijn, maar wellicht heeft dat mijn beeld van het vaderschap toch een beetje gekleurd. En misschien weet je het, maar ik heb op de filmset van Instinct een zwaar werkongeval gehad.”
Leonie: “Zoiets las ik, ja. Wat gebeurde er precies?”
Pieter: “Er moest in die film gebasketbald worden, en doordat een nieuwe assistente spekgladde, dunne matjes onder de baskets neergelegd had zonder dat wij dat hadden gezien, ben ik totaal verkeerd terechtgekomen. Waardoor ongeveer alles wat er in een knie kan scheuren, afscheurde. De chirurg zei later: de MRI-foto ziet eruit alsof je met hoge snelheid bent aangereden.”
Leonie: “Wat heftig. Heb je lang moeten revalideren?”
Pieter: “Ik heb nog steeds altijd pijn. Ik ben meerdere keren geopereerd, heb zeker een jaar amper kunnen lopen. Maar je kunt het ook metafysisch zien: ik was iemand die rechtop stond, in zijn kracht. Ik had een verleden als topsporter. En ineens was ik mank. Dat werkt ook door in je mentale gesteldheid. En dus misschien ook in de beslissing om wel of niet vader te worden. Het heeft in elk geval voor meer vragen gezorgd. Ik kan geen voetballende vader zijn; ik kan nog altijd niet rennen, sporten, springen of dansen. Zelfs toen ik in Lazarus speelde, moest ik op een gegeven moment tegen regisseur Ivo van Hove zeggen: ‘Mijn lijf trekt het niet meer, ik ga minder voorstellingen spelen.’”
Leonie: “Sta je er nog wel voor open een kind te krijgen?”
Pieter: “Vroeger zou ik hebben geantwoord: zeker. Inmiddels weet ik het niet meer zo zeker.”
Leonie: “Het is een luxe dat jij die vraag op je 53ste nog in alle rust en vrijheid kunt overdenken. Als een vrouw op jouw leeftijd hetzelfde antwoord zou geven, zou iedereen moord en brand schreeuwen en zeggen dat ze knettergek is, want ‘te oud om nog moeder te worden’. Dat is nog steeds de wereld waarin wij leven.”
Pieter: “Absoluut. Mijn zus Tine heeft net Menopauzia gemaakt, een heel goede televisieserie over de menopauze. Daarin zie je ook duidelijk waar vrouwen allemaal mee te maken krijgen, als het gaat om oordelen en vooroordelen.”
Leonie: “In Nederland is de tendens: die over de overgang zeurende vrouwen, wat een gemekker. Terwijl er nog zo veel onwetendheid is over dit onderwerp. En de medische wetenschap loopt hopeloos achter als het aankomt op vrouwengezondheid. Dus mógen we effe? Ik krijg inmiddels hormonen om de menopauze-ellende te bestrijden en sindsdien voel ik me een ander mens. Hoewel ik tijdens de reünie-uitzending van Winter Vol Liefde minstens achttien opvliegers had, terwijl ik met een wollen trui aan voor een open haard zat. Ik dacht dat ik gek werd.”
Pieter: “Dat begrijp ik. Weet jij door het maken van dat programma eigenlijk wat mensen het moeilijkst vinden als het gaat om relaties?”
Leonie: “Ik denk dat het zo is: hoe ouder en hoe meer je gevormd bent, hoe lastiger het wordt om iemand in je leven toe te laten. Omdat je gaat denken: wat is de toegevoegde waarde van die persoon in mijn toch al fijne leven? Een ander probleem is dat mensen zich binnen relaties uit liefde voor de ander gaan aanpassen. Terwijl dat volgens mij niet werkt. Ik weet nog hoe Floris mij in het begin van onze relatie meteen aansprak op mijn jaloerse gedrag. Ik was heel erg verliefd én bang om hem te verliezen. Maar hij zei: ‘Als jij dit gedrag blijft vertonen en ik moet me gaan aanpassen voor jou, wordt dit een heel vervelende relatie.’ Dat dwong mij om met mijn eigen onzekerheden te dealen.”
Pieter: “In een relatie ben je ook altijd een spiegel voor elkaar.”
Leonie: “Floris nam het vader worden ook heel serieus, net als jij. We waren inmiddels zes jaar samen, maar de zwangerschap kwam als een verrassing. Toen zei Floris: ‘We zijn heel gelukkig met elkaar, maar zijn we gelukkig genoeg om hier serieus voor te gaan?’ Vervolgens hebben we ons een weekend opgesloten in een huisje – zonder telefoon – en hebben we alle moeilijke onderwerpen op tafel gegooid. Uiteindelijk was de conclusie: ja, wij kunnen dit.”
Pieter: “De manier waarop jullie met elkaar communiceren klinkt wel als een voorbeeld.”
‘ik stond in mijn kracht, had een verleden als topsporter en ineens was ik mank’
pieter
Leonie: “Wij hebben gewoon een goede relatie en het is deels ook dom geluk dat je op elkaars pad komt. Ik vind ‘happy place’ een stomme term, maar ik ben wel echt op mijn allergelukkigst met hem. We zijn ook allebei bereid om er samen iets moois van te maken. Neemt niet weg dat ik hem soms bloedirritant vind en wel achter het behang kan plakken, hoor. Maar er is ook niemand anders met wie ik op vakantie zou willen gaan dan met Floris. Al ben ik wel liever bij hem dan andersom, denk ik. Floris zou ook prima acht weken in z’n eentje door Tibet kunnen hiken.”
Pieter: “Haha! En er zijn in die achttien jaar nooit verleidingen geweest?”
Leonie: “Ik ben elk jaar wel een keer één dag verliefd op iemand anders.
Dat ik op een feestje ben en chemie met een ander voel, terwijl Floris in dezelfde ruimte is. Hij gunt me dat en laat me lekker flirten, omdat ik er verder toch niks mee doe. Toen ik vanochtend thuis wegging voor deze fotoshoot, zei ik: ‘Ik weet niet of onze relatie deze dag overleeft, maar we zien elkaar vanavond, hè?’ ‘Doe je best, schat’, antwoordt hij dan. En: ‘Regel je nog wel even een oppas voor zaterdag?’ Dus die man is gewoon niet jaloers te sláán.”
Pieter: “Dat je samen kunt lachen is essentieel in een relatie.”
Leonie: “Mag ik nu eindelijk eens iets weten over jóúw relatiestatus?”
Pieter: “Natuurlijk. Dat werkongeval tijdens Instinct viel samen met de breuk van de langste relatie die ik heb gehad: bijna tien jaar. In de twee korte relaties die ik daarna kreeg, deed ik ineens alles wat ik in die lange relatie niet had gedaan: er vijfhonderd procent voor gaan en ook onmiddellijk het onderwerp kinderen op tafel gooien. Maar ik denk dat ik zó graag wilde, dat ik tegelijkertijd in bindingsangst verviel. Mijn lichaam heeft het sinds het ongeval duidelijk moeilijk om zich snel veilig te voelen. Toen de laatste partner die ik had zonder enig overleg haar appartement opzegde om bij mij te komen wonen, dacht ik: dit gaat me toch te snel, I’m out.”
Leonie: “Daar zou ik ook van schrikken, hoor. Kon ze haar eigen appartement nog wel terugkrijgen?”
Pieter: “Nee ... Gelukkig hebben we nog wel goed contact, de connectie die we voelden was heel waardevol en we leerden allebei veel van die episode.”
Leonie: “En nu ben je dus weer een tijd single?”
Pieter: “Nou, ik heb wel weer iemand ontmoet, maar dat is nog pril en we doen het rustig aan. Ik zat op een terras en zag in de verte een prachtige verschijning. Ik was getroffen door haar houding, met een bijzonder gracieuze rug en hals. Het was bijna alsof ze licht gaf.
Toch heb ik er op dat moment niets mee gedaan, omdat ik nog helemaal niet openstond voor het idee om weer te daten. Maar het zotte is dat zij mij een maand later een bericht stuurde: ‘Ik zag je op een terras en ik blijf maar aan dat moment terugdenken. Ik doe dit nooit, maar: heb je zin om eens koffie te gaan drinken?’ ‘Misschien over een maand’, antwoordde ik. En inderdaad, een maand later hebben we afgesproken.”
Leonie: “En hoe lekker was die koffie?”
Pieter: “Ja, dat was een hele lekkere koffie ... Er was ook wel echt meteen een vonk.”
Leonie: “Grappig, dat bestaat dus toch.”
Pieter: “Het bestaat keihard, maar zo’n vonk zegt nog niks, hè.”
Leonie: “Nee, het kan ook puur om iets seksueels gaan. Iemand hoeft dan niet ook meteen de vrouw van je leven te zijn.”
Pieter: “Het kan ook een vorm van bewondering zijn, omdat ik haar zo ontzettend mooi vind.”
Leonie: “Is ze van jouw leeftijd?”
Pieter: “Nou, ze is wel een pak jonger.”
Leonie: “Wat betekent dat?”
Pieter: “Dat ze in de dertig is. En het klinkt misschien raar, maar dat vind ik zeker geen pluspunt. Maar goed, het is allemaal nog te pril om er iets wezenlijks over te kunnen zeggen.”
Leonie: “Sowieso is het weer een fijn verhaal over ontluikende liefde, Pieter. En daar knappen we tóch allemaal weer ontzettend van op.”
Leonie ter Braak
GEBOREN 28 september 1980 in Haaksbergen IS presentatrice, actrice OPLEIDING Mavo en deeltijd toneelacademie Amsterdam BEGON bij RTV Oost PRESENTEERDE daarna Goedemorgen Nederland, Niets liever dan een kind, HLF8 WAS kandidaat in Wie is de Mol? 2020 en winnaar van Het Perfecte Plaatje Op Reis 2023 IS nu presentatrice van B&B Vol Liefde en Winter Vol Liefde ACTEERDE IN De Beentjes van Sint-Hildegard, De Tatta’s, De Mannenmaker WOONT in Scheveningen met Floris Koch en hun zoons James en Valentijn INSTAGRAM @leonieterbraak
Pieter Embrechts
GEBOREN 28 april 1972 in Antwerpen IS singer-songwriter, acteur, theatermaker en presentator OPLEIDING Antwerpse theaterschool Studio Herman Teirlinck WAS als acteur in Nederland te zien in de series Smeris, Familie Kruys, Máxima, De droom van de jeugd FILMS Zus & Zo, Instinct, Stromboli, De Idylle WON een Musical Award voor zijn hoofdrol in Lazarus IS vanaf komend najaar te zien in de film A Family WERKT aan een nieuw album en musical Burn Out, The Musical WOONT in Borgerhout INSTAGRAM @pieterembrechts
STYLING ASTRID SCHILDERS HAAR & MAKE-UP ELLEN ROMEIJN MET DANK AAN CAMPING DE LAKENS, VOLKSWAGENBUS.NL
