Wilma Vervoort is freelance tekstschrijver en spreker. Ze zegde vijf jaar geleden haar huurhuis op en zwerft sindsdien rond om geld te besparen.
Wilma (64): ‘Samen met mijn man had ik een bedrijf dat ik na zijn overlijden in 2009 helaas niet voort kon zetten. Als 49-jarige moest ik mezelf opnieuw uitvinden. Ik ging er financieel flink op achteruit. Omdat ik moeilijk aan een baan kwam, besloot ik maar te gaan freelancen. Ondertussen probeerde ik zo veel mogelijk te bezuinigen. Ik ben twee keer goedkoper gaan wonen en heb mijn auto verkocht, maar op een gegeven moment was ik uitbezuinigd. En na tien jaar gaf ik het op. Iedere maand zat al mijn energie in het betalen van rekeningen. Ik hield geen geld over voor ontspanning. Ik ging er compleet aan onderdoor, dus nam ik het drastische besluit om mijn huur en vaste lasten à dertienhonderd euro per maand op te zeggen en als een nomade te gaan leven. Mijn vrienden en familie verklaarden me voor gek. Maar ik schreef me in op house sitting-sites en al snel regende het aanvragen. Ik zit in een niche: een alleenstaande vrouw op leeftijd zonder huis, die niet rookt en matig drinkt. Die zal wel betrouwbaar zijn. Na de eerste ervaringen durfde ik mijn huur daadwerkelijk op te zeggen en ging ik er helemaal voor. Voor het eerst in lange tijd voelde ik me verlost van de druk en weer in staat om een beetje te kunnen genieten.
Ik pas op huizen door het hele land. Van chique vrijstaande huizen aan een golfbaan bij mensen die hun oude hond niet kunnen meenemen op vakantie, tot kleine bovenverdiepingen in Amsterdam-Noord om op een poes te passen. Ik vind het allebei geweldig. Het maakt me niet uit waar ik zit, als ik maar een goede klik heb met de eigenaar en de dieren. En als het maar schoon is. Ik kan niet tegen huishoudens die het ‘een gezellige puinhoop’ noemen. Van tevoren ga ik altijd even langs. Dan gaan we bijvoorbeeld met de hond wandelen. Ik let dan op een paar dingen. Hoe is de omgeving? Hoe doet dat beest? Is de woonplek goed bereikbaar? Mag ik eventueel een vervoermiddel gebruiken en mensen uitnodigen? Het gebeurt niet vaak, maar als het niet klikt, zeg ik dat gewoon. Gelukkig zit ik in de luxepositie dat ik de locaties kan kiezen. Vaak staat er taart klaar.
Van chique vrijstaande huizen tot kleine bovenverdiepingen in Amsterdam: ik vind het allebei geweldig
Inmiddels heb ik een waslijst aan mogelijke huizen, vooral via mondtot-mondreclame. Vorigeweeknog belde iemand die zei dat ze op een verjaardag in Zaltbommel was en daar over mij gesproken werd. Ik heb veel vaste klanten. Bij sommige mensen kom ik al voor de vijfde keer. Heel soms logeer ik bij familie en vrienden. Maar alleen voor de gezelligheid, niet omdat het ‘moet’. Tegenwoordig moet ik dat strak plannen vanwege alle oppasadressen. Soms zie ik mijn zussen weken niet omdat ik in een uithoek van het land zit. Maar het is het waard, alle kosten die gerelateerd zijn aan een huis bespaar ik hiermee: huur, verzekeringen, gas, water, licht. Ik probeer zo veel mogelijk te sparen. Mijn doel is genoeg geld voor een nieuwe woning en inboedel. Mijn zusjes zijn eind zeventig en nog kwiek. Als ik naar hen kijk, denk ik dat ik dit nog zeker tien jaar kan doen. Maar mocht mijn gezondheid het niet toelaten, wil ik wel een goede buffer hebben. Ik verdien niet veel, onder modaal: zo’n 2.100 euro netto per maand. Daar betaal ik dingen van als verzekeringen en er is zelfs weer ruimte voor ontspanning. In september ga ik twee weken op vakantie. Dat is lang geleden, de laatste vakantie kan ik me niet eens herinneren. Ik ga met mijn zusjes naar Italië. Hebben ze me toch weer even voor lange tijd gezien.’
Van brood, pindakaas en yoghurt tot vaatwastabletten en wasmiddel: student communicatie en advertising Demi van Lierop bespaart veel geld door dingen zelf te maken.
Demi (25): ‘Er is bijna niets wat ik niet zelf maak. Per week ben ik er ongeveer zes uur mee bezig. Waar andere mensen netflixen, maak ik bijvoorbeeld een pan abrikozenjam. Toen ik zwanger was van mijn zoon ben ik hiermee begonnen om wat bewuster te worden van geld en voeding, en sindsdien ben ik steeds verder de rabbit hole ingegaan. Al ben ik altijd wel spaarzaam en zuinig geweest. Niet omdat ik gierig of blut ben, maar omdat ik het leuk vind om te kijken naar goedkope alternatieven die vaak ook nog beter zijn voor gezondheid en milieu. Het is een hobby. Mijn vrienden duiken de kroeg in, ik sta liever in de keuken. Waarom zou je dat doen? hoor ik vaak. Maar waarom zou je het níét doen? Per maand bespaar ik er ongeveer 250 euro mee. Geld dat ik overhou voor leuke en belangrijke dingen, zoals uitjes met het gezin en beleggen. Op Instagram, via @budgetmeid, deel ik tips. Hoe ik bijvoorbeeld de kroontjes van mijn aardbeien in de vriezer bewaar tot ik genoeg kroontjes heb waarvan ik aardbeiensiroop maak. Sommigen vinden dat maar belachelijk. Wat bespaar je daar nou mee? Tien cent? Maar ik vind het ook zonde om eten weg te gooien. Met een fles biologische siroop kan ik weer een halfjaar vooruit en bijvoorbeeld lekkere cocktails maken.
Ik bewaar hotelzeepjes zodat ik er wasmiddel van kan maken
Ik ben ook het type dat hotelzeepjes bewaart. Tot ik een grote pot zeepjes heb en er wasmiddel van kan maken. Tegenwoordig maak ik mijn wasmiddel nog biologischer: met marseillezeep. Met een blok van vier euro kan ik vijfhonderd liter zeep maken. Zo hoef ik nooit meer naar de dure flessen in de supermarkt te grijpen. Hetzelfde geldt voor sauzen, zoals teriyaki-en barbecuesaus. Met een stuk of tien ingrediënten maak je het zelf. Al die kruiden kopen is in eerste instantie relatief duur, maar op de langere termijn bespaar je veel geld. Proteïnerepen maak ik met havermout, pindakaas en honing. Yoghurt met melk en probioticacapsules, dat laat ik dan een dag buiten de koelkast staan waardoor de bacteriën fermenteren en je yoghurt overhoudt. Frisdrank maak ik ook zelf, bijvoorbeeld Fanta. Daarvoor heb je gember, suiker en gefilterd water nodig. Als je dat laat fermenteren, heb je de basis voor koolzuurhoudende dranken. Die meng je vervolgens met een limonade gemaakt van sinaasappels zodat-ie naar Fanta smaakt. Mochten we er ooit de ruimte voor hebben, dan zou ik ook graag kippen houden om zelf voor eieren te kunnen zorgen.
Soms krijg ik negatieve reacties: dan lees ik ‘zwerver’, ‘skeer’ of ‘zielig’ onder mijn posts. Maar dat gaat bij mij het ene oor in, het andere oor uit. Ik word er simpelweg gelukkiger van. ‘Zuinig zijn’ klinkt negatief, maar voor mij is dat het niet. Ik vind het een vorm van dankbaarheid. Bewustzijn. En ik kan het iedereen aanraden.’
Lianne van der Horst en Thom van Mil zijn beiden online marketeer. Ze bespaarden al zo’n vijftienduizend euro met house sitting.
Lianne (30): ‘We kunnen overal op de wereld werken en hebben daarom veel vrijheid om te reizen. Eerst deden we dat in een camper, daarna hadden we behoefte aan een huis, met een toilet en een normaal bed. House sitting bleek de ideale oplossing. In plaats van een hotel of Airbnb te boeken, passen we op huizen en/of huisdieren voor een gratis dak boven ons hoofd.’
Thom (32): ‘Daarmee hebben we in totaal al zo’n vijftienduizend euro bespaard. Vaak sliepen we in kasten van huizen.’
Lianne: ‘Bijvoorbeeld in Wanaka, in Nieuw-Zeeland. Een plek met veel luxe, gigantische huizen. We sliepen daar met uitzicht op de bergen. En er stonden twee grote auto’s voor de deur die we konden gebruiken.’
Thom: ‘Het enige wat we hoefden te doen, was oppassen op twee honden. Ze drie keer per dag uitlaten, brokken en aandacht geven.’
Lianne: ‘Op tafel lag een bon van honderd dollar voor eten. De koel-en voorraadkast lagen vol met dingen die we konden pakken. We hebben daar vrijwel niets uitgegeven.’ Thom: ‘Daarna hebben we nog drie house sits in Nieuw-Zeeland gedaan en een in Manly bij Sydney, de plek waar we drie jaar gewoond hebben. Het was een kleiner appartement met een grote labrador, maar een buitenkansje, want accommodaties in Manly hadden we anders nooit kunnen betalen.’
We pasten twee weken op een kat met een hernia die ik elke dag met twaalf oliën moest masseren
Lianne: ‘Daarna pasten we twee weken op een kat in een kast van een huis in Santa Monica, op loopafstand van de beroemde pier. De huizen daar zijn miljoenen waard. De kat des huizes had een hernia. Ik moest hem elke dag masseren met twaalf verschillende soorten ‘essentiële oliën’. Die moest ik eerst koken, het spul laten afkoelen en daarmee zijn huid insmeren. Dat zegt genoeg over het type mens dat daar woont.’
Thom: ‘Voor twee weken Californië betaal je vierduizend euro voor een soortgelijke accommodatie. Met dat geld boekten we nu een dikke auto, een pick-uptruck.’ Lachend: ‘Want als je dan in Californië bent, wil je wel de real deal.’
Lianne: ‘Door house sitting hebben we flink kunnen besparen en een buffer kunnen opbouwen. Daarmee bouwen we nu een huis op Bali. Daar willen we uiteindelijk gaan wonen.’
Thom: ‘Bijna dagelijks kijk ik op house sitting-sites. Als we op vakantie gaan, kijken we altijd of er house sits beschikbaar zijn.’
Lianne: ‘Op onze Instagram, @whatifwefly_, wil ik laten zien dat dit niet alleen is weggelegd voor mensen die vanwege hun werk makkelijk kunnen reizen. Ik deel tips om te gaan house sitten. Ik wil mensen inspireren: het is zo makkelijk, ook voor een weekendje Londen bijvoorbeeld.’
Thom: ‘En het leuke: dat soort sites bepaalt waar jij je vakantie gaat vieren. Dat is weer eens wat anders dan altijd maar Zuid-Frankrijk.’
Lianne: ‘Het enige wat je er vaak voor hoeft te doen is de kat eten te geven. Eigenaar blij, poes blij, jij blij.’
Amber Zandberg-Banis werkt mee in het bedrijf van haar man in tuinhouthandel. Met hun drie kinderen leven ze al vijf jaar zo duurzaam en zelfvoorzienend mogelijk.
Amber (27): ‘We hebben een fruit-, kruiden-en moestuin waar we bijna alles verbouwen. Pruimen, kersen, bessen, aardbeien, pepers, tomaten, bloemkool, paprika, salie, peterselie, rozemarijn, bieslook: alles wat in Nederland kan groeien, groeit bij ons in de tuin. We komen nauwelijks nog in de supermarkt, alleen voor luiers, aluminiumfolie, wc-papier, dat soort dingen. Als de oogst mislukt, gaan we naar een groothandel en slaan we grote voorraden in. Het scheelt geld, want de prijzen in de supermarkt rijzen de pan uit. Ik kom ook niet meer in de verleiding om dingen die ik toevallig zie in mijn mandje te stoppen. We hebben ook een stuk bos waar we hout kappen voor brandhout om onze twee huizen, de werkplaats, winkel en het kantoor te verwarmen. In onze tuin houden we kippen, kalkoenen en varkens. Alle dieren dienen een doel: voor eieren en vlees. De kippen slachten we één keer per jaar zelf in de tuin. Vroeger was thuisslachten normaal. Twee generaties later zijn we veel verder van de natuur komen te staan. Ik wil mijn kinderen meegeven dat je moeite moet doen voor voedsel. Varkens zelf slachten mag niet in Nederland, dus dat laten we doen door een slager. We doen ongeveer een jaar met ons vlees. Dat zijn ongeveer veertig vogels en twee varkens. Als het op is, is het op. Dan wachten we tot de volgende slacht. Alleen rundvlees kopen we, bij de biologische en regeneratieve boer. We hebben al vijf jaar geen vlees meer uit de winkel gekocht. We vinden het belangrijk om lokaal te kopen, lokaler dan je eigen tuin kan niet.
De kippen slachten we één keer per jaar zelf in de tuin
Voorheen hield ik in een Excel-sheet precies bij hoeveel geld we ermee bespaarden. Inmiddels hebben we drie jonge kinderen, dus daar heb ik geen tijd meer voor. Als je de uren meerekent die we kwijt zijn aan onze tuin en dieren, zijn we niet goedkoper uit. Maar op de lange termijn wel. Neem kruiden. Die zijn in de winkel best duur. Een zakje zaad is twee euro. Per zaadje krijg ik één stengel, ongeveer vijfhonderd stengels per zakje. Daar krijg ik veel meer kruiden uit dan de verse bossen of potjes uit de supermarkt.
Hetzelfde geldt voor eieren: een doos met tien biologische eieren is in de supermarkt minimaal vier euro. Hier thuis eten we veel eieren, iets van tien per dag. We hebben nu vijfentwintig kippen, die leggen allemaal ongeveer één ei per dag. Omdat we delen met ons personeel houden we vaak net genoeg over. Soms verkoop ik ook een doosje aan kennissen, of ze krijgen het gratis mee. Onze levensstijl is niet alleen duurzamer, hij voelt ook beter en gezonder. De kippen lopen rond in de tuin, zitten niet in krappe stallen waar ze alleen brok krijgen, het ei ziet er beter uit en smaakt lekkerder. Net als het vlees en de groenten.
We hebben het privilege dat we de ruimte en tijd hebben om dit te doen, maar het kan ook op kleine schaal: een bessenstruik in plaats van bloemen in je tuin of op je balkon. Het liefst zouden we ook koeien houden, maar daarvoor hebben we nog meer ruimte nodig. We zitten stiekem te azen op het land van de buren. Ik hoop dat ze het ooit willen verkopen.’
Marleen Staal is eigenaar van een contentstrategiebedrijf en een koopjesjager pur sang. Haar hele inboedel is tweedehands en ze koopt alles bij Zeeman, Wibra of de kringloop.
Marleen (34): ‘Ik leerde eerder budgetteren dan lopen, grap ik weleens. Ik heb het met de paplepel ingegoten gekregen: we hadden het vroeger thuis niet heel breed. Mijn moeder had altijd creatieve ideeën, ze naaide onze kleding zelf en kocht de leukste parels voor een prikkie bij de kringloop of goedkope winkelketens. Vroeger schaamde ik me dood voor kleding van Zeeman. Nu ben ik trots als ik iets moois bij zulke ketens scoor. Ik bespaar niet uit financiële noodzaak, maar omdat ik het leuk vind. Als de folder weer live staat gaat mijn hart sneller kloppen. Na werk ren ik er meestal meteen naartoe. Waarom zou je dertig euro voor een romper betalen als je ’m voor twee euro kunt krijgen? Onze halve inboedel komt van de kringloop. Ik ben er wekelijks te vinden. Niet dat ik altijd iets koop, maar dan heb je wel de grootste kans op het scoren van de leukste dingen. Laatst scoorde ik er een Ralph Lauren-vestje voor mijn dochter. Dat valt nu nog oversized, maar over een tijdje zal het als gegoten zitten. Dat is besparen op besparen. Hoeveel ik met mijn levensstijl bespaar, weet ik niet precies. Ik hanteer soms girl math: kost een romper bij Wibra drie euro en bij Zara twintig, dan betekent dat dus dat ik zeventien euro bespaar en nog vijf rompers kan kopen. Die logica. Aan de andere kant koop ik al anderhalf jaar geen dingen meer die niet nodig zijn. Rompers zijn nodig, een nieuwe tas niet. Regelmatig struin ik langs het grofvuil. Daar iets leuks vinden voelt voor mij als kerst. Onze slaapbank heb ik er opgepikt. Net als een picknickbank voor in de tuin en een loopfiets. Natuurlijk ben ik wel kritisch: ik check eerst de staat, het merk en de nieuwprijs. Thuis zet ik er de hogedrukspuit op en was ik alles grondig met groene zeep. Iets hoeft niet duur te zijn om ervan te genieten. Integendeel: ik geniet er juist meer van als ik weet dat het beter is voor mijn portemonnee en het milieu. Bovendien ga ik niet mee in de modemeut, maar pimp ik oude kleding die ik niet meer leuk vind zelf op. Ziet het er ook nog eens authentieker uit. In heel bijzondere gevallen koop ik iets duurs, zoals het allereerste pakje van mijn dochter. Een kind maakt het niet uit dat de blokkendoos van Aldi komt en niet van een duur, hip merk is.
Bij alle aankopen denk ik: kan ik dit ook in de kringloop scoren?
Bij alle aankopen denk ik: kan ik dit ook in de kringloop scoren? Hetzelfde geldt voor mijn eigen kleding. Het is zo makkelijk om je winkelmandje online te vullen, maar ik heb mezelf aangeleerd om altijd te kijken naar tweedehands alternatieven: Vinted, Marktplaats, Sellpy. Ik wil geen weggooimaatschappij promoten: ik geloof dat goedkoop duurkoop kan zijn. Maar ik denk wel dat het belangrijk is om goedkopere opties te overwegen voor dingen die niet lang mee gaan.’
BROEK MS MODE, TOP ESSENTIEL ANTWERP, ARMBANDEN BEADIES/. JASJE EN ROKJE ESSENTIEL ANTWERP, RIEM FABIENNE CHAPOT, ARMBANDEN BEADIES, TOP DRYKORN/. LIANNE: TRUI FABIENNE CHAPOT, BROEK LEE. THOM: BROEK MANGO, OVERHEMD ARMEDANGELS, PET PRIVÉBEZIT/. BROEK EN SCHOENEN FABIENNE CHAPOT, TOP CAROLINE BISS
