“Als ik in nieuwsberichten lees dat één op de twaalf Nederlandse kinderen opgroeit in armoede en dat er per dag zo’n 1.260 klassen aan kinderen zonder ontbijt naar school gaan, raakt dat me enorm. Ik kom uit zo’n gezin dat onder de armoedegrens leefde. Een gezin waarin er lang niet altijd geld was om mij en mijn zusje met een boterham in onze buik naar school te kunnen sturen. Soms bracht oma nog iets te eten, soms was er gewoon dagen niks. Ik heb een harde jeugd gehad, waarin ook sprake was van huiselijk geweld en waarin ik, samen met mijn moeder en zusje, in meerdere blijf-van-mijn-lijfhuizen heb gewoond. Er was in die jaren zo veel onrust, we verhuisden minstens twaalf keer, en ik voelde me niet gezien. Mijn moeder heeft zelf ook een roerige jeugd gehad. Ze maakte bepaalde keuzes in haar leven en is zich gaan verdoven met allerlei middelen. Daardoor ging het in onze jeugd van kwaad tot erger en hebben mijn zusje en ik een stuk van onze jeugd moeten missen. Door deze omstandigheden hebben we veel te snel volwassen moeten worden. Dat zijn dingen waaraan ik vaker dan ooit denk nu ik zelf moeder ben. Mijn zoon Brooklyn is drie jaar en ik wil hem een andere jeugd geven dan de mijne. Natuurlijk is dat niet makkelijk, want ik geloof dat een mens een optelsom van dingen is, dat je wordt gevormd door alles wat je meemaakt. Mijn jeugd heeft me die erfenis gegeven en tijdens mijn zwangerschap merkte ik dat die ook blokkades bij me had opgeleverd. Een concreet voorbeeld geven vind ik moeilijk. Het is het gevoel alsof ik vastliep in het geven en ontvangen van liefde. Ik geloof dat je meegemaakte trauma’s onbewust kunt doorgeven aan je kind en ik wil absoluut niet dat mijn kind later moet herstellen van mijn keuzes. Zijn leven en hoe hij later wordt, liggen deels in mijn handen en ik wil dat Brooklyn vrij is. Ik ben een liefhebbende moeder, maar ik ben geen geboren moeder. Daarom koos ik voor coaching en therapie, om me te helpen verwerken en om de keten met vroeger te doorbreken. Zo kan ik Brooklyn een mooie jeugd geven. Ik probeer het op gevoel te doen en vooral te kijken bij welke aanpak Brooklyn het best gedijt. Hij is een mensje met emoties en struggles, net als wij. Als hij bijvoorbeeld een keer een driftbui heeft, neem ik hem in mijn armen en geef ik hem kusjes en knuffels. Wij volwassenen kunnen onszelf soms niet eens in bedwang houden. Waarom zou ik dat dan wel van zo’n kleintje moeten verwachten?”
Drie keer naar de EHBO
“Sinds ik moeder ben, ben ik emotioneler van aard. Toen mijn zoon bijvoorbeeld voor het eerst in zijn grotejongensbed sliep, was ik heel trots en ook een beetje verdrietig. Want tijd is kostbaar en vliegt zo snel voorbij. Ik kan me nog herinneren dat hij als baby altijd op onze slaapkamer sliep – nog steeds gebeurt dat vaak, ik heb hem gewoon heel graag bij me – en nu was er ineens dat grote bed op zijn kamer. Het moederschap is de meest intense liefde die ik ken. Veel lyrics in liedjes klinken nu logisch: I could hold you for a million years. To make you feel my love, een songtekst van Adele. Janken natuurlijk.
In de waanzinnige achtbaan van het moederschap ga ik, net als zo veel moeders, struikelend en glimlachend door de eerste jaren. Het is een mix van hartverwarmende momenten, de grappige dingen die hij zegt, zijn armen lief om mijn nek geslagen als hij me overstelpt met kusjes, van keuzes waarvan ik hoop dat ze de juiste zijn en momenten waarop ik het even niet meer zie zitten. Niks ergers dan Brooklyn die ziek is, bijvoorbeeld. In het eerste jaar heb ik vaak genoeg met hem op de EHBO gezeten, zo’n zorgen maakte ik me om hem. Eén keer was er een arts die zei: ‘Dit is de derde keer in één maand dat u hier bent.’ Jaaa, sorry hoor, ik maak me gewoon zorgen. Toen die arts me vertelde dat alle ouders het eerste jaar van hun baby meer op de Eerste Hulp komen dan alle jaren daarna, voelde ik me minder schuldig. Blijkbaar kampen veel ouders met deze gevoelens van grote bezorgdheid en onzekerheden.
Ik ben op social media ontzettend open over alles wat ik meemaak, omdat ik het heel belangrijk vind om het platform te gebruiken om het licht te laten schijnen op zaken die ik belangrijk vind. Dat kan gaan om een privésituatie – zoals kwetsbaarheid rondom het moederschap, ook in een eerdere fase, toen ik open was over hoe moeilijk het voor mij en Stanley is om een kind te krijgen – en het kan gaan om maatschappelijke issues die ik belangrijk vind om aan te kaarten. Als je een groot bereik hebt, moet je dat doen. Het zou nogal oppervlakkig zijn als je een sociaal medium als Instagram alleen gebruikt om te laten zien waar je op vakantie bent, welke designertas je nou weer hebt gescoord en welke goodies je hebt gekregen om te promoten. Als je een stem hebt en je kan én durft ’m te gebruiken, moet je dat doen.”
Iedereen helpen
“Ik deel veel over het moederschap, over de reis van ons ivf-traject en de komst van ons kind, en over mijn jeugd. Dat maakt me kwetsbaar, misschien, maar daar geef ik écht niks om. Omdat ik het belangrijker vind dat mensen zich erin kunnen herkennen. Toen ik twee jaar geleden meewerkte aan de docu Taken, kinderen van de staat, over de misstanden in de jeugdzorg, kreeg ik tientallen berichten. Ouders die me bijvoorbeeld vroegen om advies omdat ze niet meer weten wat te doen nu hun kind onterecht uit huis is geplaatst. Het liefst wil ik iedereen helpen. Dat kan niet, besef ik. Maar waar het kan, doe ik het. Tussen mijn online en offline leven zit een groot verschil: voor de schermen, op Instagram, vraag ik aandacht voor mijn documentaire, achter de schermen ben ik bezig met het oprichten van een foundation waar deze mensen terechtkunnen met hun vragen. Ik wil licht schijnen op problemen die voor veel mensen niet meer dan een grote blinde vlek zijn, omdat ik weet dat onrecht iedereen kan overkomen.
Het afgelopen jaar gebruikte ik mijn social media om het taboe rondom moeilijk zwanger raken nog een keer open te breken. Dat deed ik eerder, vier jaar geleden, door te delen dat Stanley en ik niet op de natuurlijke manier zwanger kunnen worden. Nu postte ik over de wens opnieuw zwanger te worden. Over hoe ik flink moest zijn, me begevend op ‘het wachtbankje’. Want weer was er die zwangerschapstest met negatieve uitslag en weer voelde ik een steek recht door mijn hart. Eén streep in het testvenster, fucking negatief. Wat moesten we doen? Pauze, stoppen of doorgaan? Mijn tanden op elkaar zetten. Weer die prik zetten. Weer een pil. Wel honderd pillen, ik was de tel kwijt. En dan die hormonen, die akelige hormonen. ‘We doen het voor een mooi doel,’ zeiden Stanley en ik, maar ‘We?’, ik voelde me alleen.
Ergens voelde het ook alsof ik sowieso blij zou moeten zijn, want ik ben ‘al’ mama en ik ben me bewust van mijn positie. Daarom is er ook een schuldgevoel naar andere wensouders die misschien nooit een kind zullen krijgen. Maar in mijn hart is zo veel ruimte, in mijn buik en in ons huis ook, voor nog een kindje.”
Sexy zijn
“Ik voelde gewoon heel erg de behoefte om dit te delen. Voor alle mensen die hetzelfde meemaken en er misschien niet over durven praten. Ik hoop dat ze zich gesterkt voelen doordat ik mijn verhaal deel. Voor mij voelt het schrijven als verwerking van het heftige proces. Hoe meer ik erover schrijf, hoe therapeutischer het is. Post voor post raak ik telkens een laagje zwaarte kwijt. Het was mijn droom om een kind te krijgen. Met waar ik vandaan kom en mijn heftige tienerverleden, ben ik dankbaar dat Brooklyn er is. Voorlopig heb ik de wens voor een tweede kindje laten varen. Ik gun Brooklyn een broer of zus, maar op dit moment ben ik oké. Ik wil alle aandacht geven aan die kleine en geniet van het leven nu en van alle dingen die op mijn pad komen. Zoals de samenwerking met Christine le Duc en de lingerielijn die ik mocht ontwerpen. Voor het eerst sinds het ivf-traject ben ik volledig aan het herontdekken geslagen en voel ik weer wat mooie lingerie voor je zelfvertrouwen kan doen, zelfs onder je kleren, als niemand anders het ziet. Ik vind het belangrijk dat wij als vrouw onszelf meer omarmen en elkaar motiveren om het beste uit onszelf te halen. Je sexy voelen en sexy zijn zit ’m in kleine dingen. Soms verlies je een beetje van je goddess power en ik wil vrouwen graag aansporen die kracht terug te vinden.
Natuurlijk zijn er dingen die ik never nooit op mijn socials zou gooien. Zo zie ik moeders filmpjes posten van hun kind dat een woedeaanval krijgt, midden in de supermarkt of zo. Als mijn kind een emotionele uitbarsting zou hebben, open ik niet de camera van mijn telefoon maar loop ik naar hem toe om hem vast te houden, te troosten en kusjes te geven. Ook snap ik niet waarom ouders trots filmpjes posten van hun pas zindelijk geworden kinderen op het potje, compleet met inzoommoment op het plasje of drolletje. Nog zoiets: je bebloede slipje op het toilet laten zien om menstruatie te normaliseren. Goed dat anderen het doen, maar daar ligt mijn grens.”
Domme mensen
“Als ik een foto post van mijn ontdekkende peuter die heel even aan de binnenkant van de deur van de vaatwasser zit en ik als reactie krijg dat ik op moet passen dat ie niet wordt meegewassen, voelt dat niet belerend. Ze zullen het vast goed bedoelen. De ‘moedermaffia’ is de groep vrouwen die lelijk doet no matter what. De types die onder een foto van mijn zoon posten: ‘Waarom heeft jouw kind een staartje in zijn haar? Het is toch geen meisje?’ Wat móét ik daarmee? Ik zeg er niks op, geef het geen aandacht. Wel heb ik heel veel mensen geblokt, maar dat had met andere dingen te maken: toen ik me in coronatijd kritisch uitsprak over vaccinaties, kreeg ik van sommigen als reactie een doodswens. En ook tussen de vele duizenden reacties die ik kreeg op mijn post over opnieuw zwanger willen worden, zat er één die niet door de beugel kon: ‘Jij bent echt zo dom, ik hoop dat je niet nog meer kinderen op de wereld gaat zetten, want dan krijgen we een wereld vol domme mensen.’ Gewoon – hup – blokkeren, zo’n type. En de mensen die deze reactie hebben geliket, blokkeer ik ook. Weg ermee. Ik ben altijd bereid om met mensen in gesprek te gaan – er ontstaan soms best mooie gesprekken als ik via DM in gesprek raak met iemand die anders over bepaalde zaken denkt dan ik – maar alleen als het respectvol en volwassen gebeurt. De moedermaffia en andere gekkies die alleen maar lelijk kunnen doen, moeten wegwezen. Ik heb nooit een blad voor de mond genomen. Het is lang geleden dat ik op X ging om mijn mening te geven over zaken die me aan het hart gaan. Mensen die me lang volgen, weten hoe ik ben en zullen niet verbaasd zijn als ik post over Palestina, over de jeugdzorg, over ivf of wat dan ook. Als er al werkgevers zouden zijn die me niet willen inhuren omdat ze het niet eens zijn met de mening die ik post, is dat oké. Dan zijn het sowieso niet mijn type opdrachtgevers.
Wij vrouwen moeten elkaar meer supporten. Daarom ben ik Share Your Stage gestart: elke week plaats ik een foto van een vrouw op mijn Instagram, een mooie foto die ik heb gemaakt in mijn studio. Vrouwen die elk op hun eigen manier een inspirerend verhaal hebben over in je kracht staan. We zijn al kritisch genoeg op onszelf, laten we anderen alsjeblieft nooit meer naar beneden halen. Afgunst en jaloezie maken lelijk. Je hoeft niet met iedereen beste vriendinnen te zijn, soms is iemand gewoon je bloedgroep niet, maar ook dan kun je alsnog blij zijn voor een ander. Dat is waar sisterhood voor mij voor staat: voor vrouwen die elkaar supporten. Alles wat je deelt, vermenigvuldigt. Ook liefde. Vandaag kan er iets gebeuren waardoor ik me shit en ellendig voel, maar morgen sta ik op en loop ik door. Zo is het leven. Online en offline.”
Kim volgen op Instagram: k2im
