‘Ik ben heel consequent, het is ja of nee, niets ertussenin’
Trots zwaait Kim Feenstra de deur van haar eigen studio open die ze sinds augustus huurt met haar beste vriend Chris. De ruimte beschikt naast de fotostudio, een zitgedeelte, keuken en douche over een kamer die speciaal is ingericht voor fotoshoots met baby’s of jonge kinderen. Vandaag is dit het domein van de eenjarige Brooklyn. Tevreden kruipt het ventje rond, totdat hij zich zeker genoeg voelt voor wat voorzichtige stapjes – in zijn ene knuistje houdt hij een oud pinpasje, zijn lievelingsspeeltje, en in zijn andere de hand van zijn moeder. “Kijk hem gaan, wanneer is dit gebeurd?” roept diezelfde moeder uit. “Iedereen zei: ‘Kim, geniet nou maar van die babytijd.’ Jaja, dat zal wel, maar het klopt: het afgelopen jaar vloog voorbij.” Brooklyn voelt zich als een vis in het water in de studio of waar dan ook. Gelukkig maar. “Stanley en ik leiden een onregelmatig leven en nemen Brooklyn overal mee naartoe. Dat maakt hem sociaal; hij is makkelijk en supernieuwsgierig.”
Zelf had Kim een vrij onrustige jeugd. Haar vader – met wie ze inmiddels weer goed contact heeft – was uit beeld, en samen met haar moeder en halfzusje verhuisde Kim regelmatig, waardoor ze ook vaak van school wisselde. Het leverde uiteindelijk alleen maar voordelen op, vertelt ze nu. “Ik kan overal wonen of slapen, ik pas me makkelijk aan elke situatie aan. Als dit het is, dan is dit het nu. En dan maak ik er het beste van – tenzij ik het ergens echt niet mee eens ben”, voegt ze er vurig aan toe. Die pittigheid ziet ze nu al terug in haar zoon. “Hij is echt een karaktertje. Net als ik wil hij het liefst alles zelf doen. Lukt het niet, dan raakt hij gefrustreerd en bozig, maar hij blijft wel doorzetten. Toen ik een puber was, wilde ik ook alles ontdekken en ervaren. Dat wordt nog wat straks, maar goed, het hoort nu eenmaal bij volwassen worden. Zolang hij lief blijft voor dieren en zijn naasten – en niet mama’s auto pakt – vinden wij het prima.”
Hoewel Kim naar eigen zeggen geen ‘afgericht kind’ wil, vindt ze het cruciaal dat Brooklyn nu al leert waar haar grenzen liggen. “Ik ben heel consequent, het is ja of nee, en niets ertussenin, want dan wordt het verwarrend. Zelf ben ik ook met veel duidelijkheid opgevoed. Mijn moeder hoefde me maar aan te kijken of ik wist: ik hoef nu niks meer te zeggen anders ga ik naar mijn kamer. Als ik soms hoor hoe kinderen tegen hun ouders praten… als ik dat alleen al dácht, zat ik al op mijn kamer!”
Kim beschouwt haar moeder dan ook als het beste voorbeeld dat ze zich kan wensen, maar niet omdat zij alles perfect deed. “Ook de mindere keuzes zijn waardevol. Zo leer je juist wat je wel of niet hetzelfde wilt doen: wat neem je mee en wat laat je achterwege? Mijn moeder duldde geen tegenspraak, ze ging nooit met me in discussie. ‘Omdat ik het zeg’, was het dan. Ik hou van die stelligheid, maar zelf zullen Stanley en ik Brooklyn meer uitleg geven over de grenzen die we stellen.”
‘Hij wil het liefst alles zelf doen, daarin lijkt hij op mij’
‘Sinds Brooklyn is op tijd komen volkomen kansloos. Dat is dan maar zo’
‘Vrienden zeiden: dit wordt oorlog óf een liefdesbaby’
Hoog in het vaandel staan de zelfstandigheid en zelfverzekerdheid die Kims moeder haar en haar zus bijbracht. “We leerden op onszelf te vertrouwen, zodat ik altijd wist en voelde: wat er ook gebeurt, ik kom waar ik zijn moet. Mijn moeder liet ons zelf nadenken. Als ik bijvoorbeeld vroeg waarom de aarde rond was, stelde ze een wedervraag: ‘Waarom denk jij dat de aarde rond is?’ Dan dacht ik zelf na over het antwoord, of ik las erover – elke zaterdag gingen mijn zus en ik met oma naar de markt en de bibliotheek, om de rest van de dag op de bank te lezen en te eten. Toen vond ik dat irritant, maar zeker in de wereld waarin we nu leven wil ik dit aan Brooklyn doorgeven.” Het valt Kim namelijk op dat steeds minder mensen op hun eigen oordeel afgaan. “Ze vertrouwen liever op een ander dan op zichzelf, dat is toch gek? Kijk maar eens als je een vliegtuig uitstapt, bijna iedereen loopt blindelings achter de eerste persoon aan. Ervan uitgaande dat diegene naar de bagageband loopt, maar wie zegt dat dat zo is? Bijna niemand kijkt zélf op de borden. Dat zal mij niet gebeuren. Ik neem niet klakkeloos iets van een ander aan en ik ben niet afwachtend. Ik kom zelf in actie.”
Die assertiviteit zien we terug in de professionele wegen die ze inslaat, zo is Kim sinds kort mede-licentiehouder van luiermerk Pure Born. “Tijdens mijn zwangerschap was ik al bewust op zoek naar organische producten voor Brooklyn. Met name wat luiers betreft. Ik heb nachtenlang gegoogeld en producten vergeleken. Ik kwam uit op Pure Born; hypoallergene, vegan luiers van bamboe, niet op dieren getest, voor een deel biologisch afbreekbaar en verkrijgbaar in supertoffe printjes. Toen Brooklyn er eenmaal was, bleef mijn enthousiasme en zocht ik na drie maanden contact met de distributeur van de Benelux: Amy, een leuke, ondernemende meid. Ik hou van vrouwen die iets zien en ervoor gaan. Het klikte direct, we delen dezelfde visie en liefde voor het product, daarom besloten we de handen ineen te slaan. Ik gun elke ouder en elk kind deze luiers. Echt grappig hoe het kan lopen”, voegt ze eraan toe. “Zonder Brooklyn was ik toch nooit in de luierbusiness beland?”
Zo heeft de komst van Brooklyn meer veranderd; Kim weigert zich sindsdien nog druk te maken over ‘onbenullige dingen’. “Stressen over iets wat mogelijk kán gebeuren? Dat vind ik echt te tijdrovend. Ik wil nu leven en vandaag genieten, want niemand heeft mij morgen beloofd. Ik had altijd al moeite met op tijd komen, maar sinds Brooklyn is het volkomen kansloos. Auto in, oh, Brooklyn heeft gepoept. Terug, schone luier. Zit het nou ook op z’n romper? Terug, schone romper. Voor ik goed en wel in de auto zit had ik allang op mijn afspraak moeten zijn. Dat is dan maar zo. Geen mens kan altijd alles onder controle hebben. Ik leef in het moment en zie wel wat ervan komt. Het leven loopt toch nooit zoals gepland.”
Aan ideaalplaatjes doet Kim dan ook niet meer. “Als meisje had ik nog het idee van de prins op het witte paard, maar dat bestaat niet. Daar kwam ik snel genoeg achter, want ook hierin was mijn moeder het perfecte voorbeeld; ze had niet veel geluk met de mannen in haar leven”, knipoogt ze. “De ideale relatie bestaat niet,” zegt ze, “omdat de ideale mens niet bestaat – niemand heeft alleen maar positieve eigenschappen.” Toch scoort Stanley al ruim vijf jaar best aardig op de ideale ladder. “Zo’n 70 procent”, lacht Kim. “Niet gek toch? En dan te bedenken dat ik hem vreselijk vond toen ik hem leerde kennen. Stanley en ik zijn echt karakters. Hij is Vissen, ik een Leeuw. Ik sta gelijk in vuur en vlam, als een tikkende tijdbom die hevig explodeert, maar daarna ook weer snel tot rust komt. Terwijl bij Stanley, die gevoeliger is, een discussie nog dagen voortsuddert. ‘Hallo, ben je daar nou nog niet overheen?’ zeg ik dan keihard. We leren veel van elkaar, dat is mooi, maar soms ook lastig, want als de bom barst, barst ie ook echt. Dan zijn we echt twee gekkies tegenover elkaar. Wederzijdse vrienden zeiden vooraf al: dit wordt oorlog óf een liefdesbaby. Het gebeurde allebei – hoewel de oorlog wel afneemt sinds het ouderschap.”
Kim was 31 toen ze Stanley – de broer van haar vriendin Maria Tailor – leerde kennen, en was sinds drie jaar vrijgezel. Een geweldige tijd vond ze dat. “In die levensfase van eind twintig, begin dertig is een vrouw op haar mooist. Dan sta je in bloei; zowel professioneel als persoonlijk maakte ik een enorme ontwikkeling door. Dus toen de aantrekkingskracht tussen Stanley en mij, ondanks alle strijd, te groot bleek, wist ik heel goed wat ik wilde: ik had geen zin meer in een poppenkast. We gaan ervoor of niet – gelukkig stond hij daar hetzelfde in en had hij ook een kinderwens.”
Het krijgen van een kind bleek niet gemakkelijk. Met behulp van een ivf-traject raakte Kim uiteindelijk zwanger. “We hebben alles wat we ervoor moesten doen met liefde gedaan en we zouden het tien keer opnieuw doen als het zou moeten.” Ze vindt het maar wat bijzonder om een kind te hebben met de man van wie ze zoveel houdt. “Ik ben opnieuw verliefd geworden op Stanley. Hoe serieus hij zijn vaderrol neemt, hoe zorgzaam hij is en hoe geweldig hij me ondersteunt en vrijlaat in mijn werk. Ik wist dat het in hem zat, maar in deze mate had ik het toch niet durven dromen.” Hun strijdbijl hebben ze door de komst van Brooklyn enigszins begraven. “Hoewel het leven drukker is dan ooit, zorgt Brooklyn voor meer rust. Hij is een verbindende factor. Voorheen vond ik Stanley na een vurige discussie vaak een irritante gozer, maar we leren steeds beter om elkaar lief te blijven vinden ondanks een verschil van mening.” Een relatie met haar ís ook niet makkelijk, lacht ze. “Ik ben behoorlijk pittig en laat me niet zomaar iets vertellen. Daarbij ben ik een superzelfstandige vrouw: mijn moederde hamerde er altijd op om emotioneel en financieel onafhankelijk te zijn. Dat is aantrekkelijk voor een ander, maar ook moeilijk. Want een man wil ook een man zijn, en ik was mijn eigen man. Ten behoeve van mijn relatie probeer ik mezelf soms af te remmen. Dat klinkt makkelijker dan het is. Ik neem graag initiatief, ik hou van actie. Dus staat er een afwas, dan ruim ik die direct op, uit mezelf. Dat betekent ook dat ik geïrriteerd raak als ik thuiskom en een stapel afwas zie. Helemaal als Stanley dan goedbedoeld vraagt of hij het even zal opruimen. Dan bits ik: ‘Waarom heb je het niet al gedaan, je zíét toch dat het er staat?’ Op zulke momenten fluit ik mezelf nu terug: oké Kim, hij bedoelt het lief. Het gaat misschien niet zo snel als ik zou willen, maar ik kan hem niet kwalijk nemen dat hij niet aan mijn hoge standards voldoet.” In onze maatschappij, en voor haar persoonlijk, weegt emancipatie zwaar, legt Kim uit. Maar voor haar relatie is het soms beter om het een beetje los te laten. “Omdat mannen graag ‘nodig’ zijn, vraag ik af en toe bewust of hij me wil helpen met dit of dat. En ook al kan ik het zelf waarschijnlijk tien keer sneller – voor even bijt ik mijn tong eraf. Als het goed is, zie ik dat plezier dan terug in de slaapkamer”, lacht ze.
‘Ik neem het mezelf niet kwalijk als ik eens een slechte dag heb’
“Stanley en ik zeiden altijd tegen elkaar dat we ons leven niet zouden opgeven als we een kind mochten krijgen”, vervolgt ze. “Het is zoeken naar balans: we geven ons over aan het ouderschap, maar willen niet vergeten wie we zelf zijn. Want als Brooklyn straks zijn eigen plan trekt, willen wij nog wel gezellig met elkaar op de bank kunnen zitten!” Vaak sluipt het erin, vertelt Kim, dat ze bijvoorbeeld uit eten gaan en alleen maar foto’s van Brooklyn doornemen. “Even wakker worden, denk ik dan, we gaan het nu over óns hebben. Je wordt er makkelijk in meegezogen. Gisteren stond ik uitgebreid te koken voor Brooklyn: voor de komende twee weken zit de vriezer weer momenteel vol hapjes. Toen Stanley vroeg wat wij gingen eten, reageerde ik achteloos: ‘Geen idee.’ Ik had daar ook geen seconde bij stilgestaan. Terwijl Stanley Brooklyn voerde, zei hij: ‘Lekker hè, mama kookt wél voor jou.’ Dat was een goedbedoelde steek onder water. O ja, wij zijn er ook nog… Hierdoor hebben we uiteindelijk wel gezellig samen gegeten, dus het is goed: zo houden we elkaar scherp.”
Hoe makkelijk Brooklyn ook is, een kind blijft hard werken, zegt Kim. “Soms ben je na één glimlach een rotnacht wel vergeten, maar echt niet altijd. Bestaan er nou echt ouders die nooit eens denken: wat een kutdag? En natuurlijk gééf je liefde, je troost en wiegt tot je een ons weegt, maar ondertussen denk je toch heus weleens: hou eens op met dat gejank? Volgens mij zijn die gedachten heel menselijk, ik voel me er niet schuldig over. We móéten al zoveel: werken, rekeningen betalen, een veilig nest bouwen voor je kind, dan heb je nog een sociaal leven, familie, misschien een geloofsgemeenschap. Ik ga het mezelf niet kwalijk nemen als ik een keer een slechte dag heb.” Als je een kind krijgt, heb je levenslang, wil Kim benadrukken. “Dat realiseerde ik me toen mijn moeder me opzocht na de bevalling. Ik lag op bed, met Brooklyn aan de borst, mijn moeder liep op mij af, haalde haar hand door mijn haar en vroeg hoe ik me voelde. ‘Mam,’ zei ik, ‘kijk nou naar je kleinzoon.’ Waarop zij zei: ‘Dat komt later wel: jij bent mijn kind.’ Natuurlijk, dacht ik. Ze vindt haar kleinzoon fantastisch, maar ze bekommert zich in eerste instantie om mij. Ook al ben ik 36, ik blijf altijd haar kind. Nu snap ik pas hoe intens dat is.”
Kim in het kort
wie KIM FEENSTRA geboren 23 AUGUSTUS 1985 in GRONINGEN woont in ZWANENBURG MET STANLEY TAILOR moeder van BROOKLYN (1) brak door als WINNAAR VAN HOLLANDS NEXT TOPMODEL 2007 werkt nu als ACTRICE, MODEL, FOTOGRAFE en is schrijfster van WOLKIE EN DE REGENBOOG: EEN VROLIJK, EDUCATIEF KINDERBOEK OVER DUURZAAMHEID OM KINDEREN OP SPEELSE WIJZE TE LEREN HOE ZIJ HET BESTE MET DE PLANEET KUNNEN OMGAAN ook is ze mede-licentiehouder van HET LUIERMERK PURE BORN is Kim te zien in KOEN & KIM GAAT HET ANDERS DOEN OP DISCOVERY PLUS
