Het was het meest intense jaar uit haar leven, zegt Floortje Dessing halverwege het gesprek. “Alsof ik midden in een boksarena stond en de klappen van alle kanten kwamen. Ik heb nog nooit zo veel gehuild als in het afgelopen jaar. En er is nog nooit zo veel paniek geweest. Ik heb een ontzettende douw gekregen en zo diep gezeten, maar tegelijkertijd waren er ook heel veel móóie, warme en bijzondere momenten. Waar het nu
om gaat, is dat ik het vertrouwen terugkrijg. Want ik ben door dit alles toch een beetje huiverig geworden om weer voluit te leven.” 9 mei 2024 stierf haar vader Chris; de man van wie Nederland ging houden toen hij oktober 2016 viral ging, nadat zijn jongste dochter Floortje voor haar reisprogramma de prestigieuze Gouden Televizier-Ring won en Chris haar, samen met zijn vrouw, aandoenlijk dolenthousiast en druk fotograferend toejuichte. Een paar maanden na zijn dood werd ze zelf ernstig ziek, waardoor Dessing twee keer met spoed werd opgenomen en op 12 november 2024 een ingrijpende, acht uur durende operatie moest ondergaan.
Uitgevoerd door een heel team van specialisten die de helft van haar lever, een stukje uit het middenrif en een stukje van haar long verwijderden. De oorzaak: een zeer zeldzame vorm van endometriose. Maar eigenlijk begint het medische verhaal over wat haar in 2024 overkwam al in haar pubertijd, als Floortje nog een jonge vrouw is met heel zware menstruaties en ‘altijd pijn, pijn, pijn’. Dessing: “Elke maand was ik een paar dagen van de planeet, ik zal in al die jaren zeker honderden kilo’s paracetamol hebben geslikt. Maar ja, ik ben een kind van de jaren zeventig en in die tijd was er amper iets bekend over menstruatieklachten. Niemand sprak erover.”
Het ‘hoorde erbij’.
“Precies, zo ging dat toch? Je had pijn in je buik: nou ja, jammer joh. Pil erin en gewoon naar school. Pas de laatste tien jaar is er meer bekend over endometriose als ziekte. Inmiddels komt het bij vrouwen vaker voor dan reuma; één op de tien vrouwen in de vruchtbare leeftijd heeft endometriose, al kan het ook in een milde vorm zijn, waardoor je het zelf niet merkt.”
‘MIJN FAMILIE, VRIENDEN, COLLEGA’S: ZE VOUWDEN ZICH ALS EEN WARM DEKENTJE OVER ME HEEN’
Wat is endometriose precies?
“Het is een aandoening waarbij het baarmoederslijmvlies dat normaal gesproken alleen de binnenkant van de baarmoeder bekleedt, zich ook buiten de baarmoeder gaat nestelen. Uiteindelijk kunnen er verklevingen ontstaan, meestal op organen in de buik. Eierstokken, baarmoeder, soms de darmen. De ziekte heeft me jarenlang langzaam beslopen om plotseling heel hard toe te slaan. Pas toen ik 42 was, is het voor de eerste keer bij mij ontdekt.”
Welke klachten had je destijds nog meer, naast hevige menstruatie-pijnen?
“Ik was heel moe en had weinig energie. Maar omdat ik voor mijn werk zo veel reis en daarin ook lekker Spartaans zo veel mogelijk zelf doe, dacht iedereen: tja, ze neemt gewoon te veel hooi op haar vork. Het woord ‘endometriose’ viel toen wel een keer, maar een arts waar ik destijds onder behandeling was, zei: ‘Neem lekker wat extra paracetamol en als het erger wordt, kom je nog maar eens terug.’ Een andere arts stuurde me naar een burn-outcoach. Zat ik daar twee maanden elke week, terwijl ik intussen dacht: maar ik bén helemaal niet overspannen. Alleen: als je zo veel pijn hebt, grijp je álles aan om beter te worden.”
Omdat je zo veel reist, werd er misschien ook gedacht aan een tropische ziekte?
“Zeker. Uiteindelijk heeft de Corporate Travel Clinic, waar ik vanwege het vele reizen jaarlijks onder controle stond, me helemaal binnenstebuiten gekeerd en me naar de juiste specialist gestuurd, die endometriose diagnosticeerde. Maar helaas bleek mijn urineleider door de verklevingen toen al volledig te zijn dichtgegroeid, waardoor ik met spoed moest worden geopereerd. En vervolgens traden er nog allerlei complicaties op, kwam er een nierbekkenontsteking bij, echt een eindeloos verhaal. Waarvan je ook denkt: als een halfjaar eerder gewoon íémand had doorgepakt, dan had in elk geval mijn nier nog goed gefunctioneerd.”
Dat je al zo’n lange geschiedenis van pijn hebt, heb je nooit willen delen, toch?
“Nee. Allereerst omdat ik uit een tijdperk kom van ‘niet piepen, gas erop’. Ik denk dat veel vrouwen dat herkennen; als ik soms zie hoe moeders het krijgen van kinderen met hard werken combineren, denk ik: half Nederland is gevuld met vrouwen zoals ik – met een enorme willpower om gewoon te kunnen functioneren.
Daarbij deel ik niet graag intieme details over mijn privéleven. Niet omdat ik iets te verbergen heb, maar ik ben gewoon niet de BN’er die feestjes afloopt, bekende vriendjes heeft en in Amsterdam-Zuid woont. Ik vind mijn werk fantastisch, maar in alles wat daar dan bij lijkt te horen, ben ik minder goed. Bovendien: ik wil ook niet die vrouw worden die altijd ziek is, begrijp je?
Door mijn reisgedrag liep ik al allerlei tropische ziektes op, van Schistosomiasis-Bilharzia tot Lyme, en een hersenvliesontsteking waardoor ik een tijdje verlamde benen had. Ik sta absoluut niet te trappelen bij het idee dat mijn hele medische dossier nu voor volk en vaderland wordt gelicht, daarom heb ik ook erg getwijfeld of ik dit interview wel wilde doen. Maar nu ik een paar maanden geleden voor de tweede keer zo hard onderuit ben geschoffeld, voelde het niet oké om mijn afwezigheid op televisie af te doen met een burn-out, of zoiets.
En door nu toch mijn verhaal te vertellen, hoop ik dat mijn helletocht niet voor niets is geweest; dat ik er daarmee in elk geval voor kan zorgen dat anderen dit niet hoeven mee te maken – al is de vorm van endometriose die ik kreeg erg zeldzaam.”
Hoe zeldzaam?
“Er zijn wereldwijd maar een paar gevallen bekend van endometriose die zo hard in de lever groeit. Mijn geweldige leverchirurg in het Erasmus Medisch Centrum, dokter Porte, had het in zijn dertigjarige carrière nog niet eerder gezien. Dus ja, altijd iets aparts die vrouw ...”
Nog even terug naar 2012: knapte je destijds op van die ingreep?
“Ja. Nadat de hele rits complicaties was overwonnen en mijn nier het gedeeltelijk weer deed, verdween ook de lamlendigheid waarvan ik al maanden last had. Ik heb toen ook echt gedacht dat ik ervanaf was.
Omdat endometriose een van de weinige ziektes is waar een einddatum aan zit: het is direct gerelateerd aan je menstruatiecyclus – en dus ook aan het einde daarvan.”
Dus dacht jij: met een beetje mazzel is al dat gedoe rond mijn vijftigste over?
“Dat dacht ik echt. Ook omdat het zo specifiek werd gezegd: na de overgang ben je van de endometriose af. Nou, ik dus niet. Ik kreeg het op mijn 54ste opnieuw. En harder dan ooit.”
Wat gebeurde er precies?
“Ik liep al jaren met een vorm van zenuwpijn in mijn schouder en arm. Er werd een MRI gemaakt en gedacht aan een nekhernia. Voor mijn programma Floortje naar het einde van de wereld was ik in Noord-Thailand en zaten we een halve dag in zo’n fourwheeldrive om via een heel ruige weg op de plek van bestemming te komen; ik kón echt niet meer van de pijn. Ik herinner me die nacht nog zo goed: hoe ik daar lag, bij wildvreemde mensen thuis, onder een klamboe en zonder airconditioning, terwijl het heel heet was. Mét die zenuwpijn.
Ik ben niet iemand die snel klaagt, maar toen voelde ik me zó ongelukkig. Overdag werkten we, ik met de moed der wanhoop en een hele batterij aan pijnstillers, ’s avonds stortte ik weer in. Toch was die pijn er niet voortdurend, het kwam en ging, ik was ervan overtuigd dat het werd getriggerd door de ongemakken van onze reizen. Maar achteraf werd het veroorzaakt door de problemen in mijn lever, die voor een pijn zorgden die uitstraalde naar mijn schouder. En toen overleed mijn vader. Iets dat er niets, maar tegelijkertijd ook weer alles mee te maken heeft.”
Was je erbij toen hij stierf? Of bevond je je ergens in een uithoek van de wereld?
“Het gekke is dat ik toen, wat pijn betreft, in een vrij goede periode zat. Er stond een lange reis gepland, naar een klein eiland ver weg. Qua conditie had ik daar dus naartoe kunnen gaan. Toch heb ik de maand voordat hij stierf alles afgezegd. Gewoon, zonder reden. Omdat alles in mij zei: je moet níét gaan. Mijn vader zou 95 worden en, al was hij fysiek niet goed, hij leefde ontzettend toe naar de dag dat hij en mijn moeder zestig jaar getrouwd zouden zijn, begin juli 2024. Een dag of tien voor zijn uiteindelijke dood vroeg ik hem: ‘Pap, zullen we even op pad gaan?’ Dat deden we graag, we kampeerden ook elk jaar wel een keer met z’n tweeën – mijn vader was vlak na de oorlog een van de eerste Nederlanders die ging kamperen. Destijds moest je daar nog een kampeerbewijs voor halen en zelf een tent in elkaar knutselen.
Hij werd geboren in 1929. Na de oorlog, een tijd van pure armoede, was zijn enige ontsnapping eropuit gaan met die tent en een kanootje dat hij ook zelf had gebouwd. En waarmee hij in het Waterland achter Amsterdam ging kajakken, op het Kinselmeer.
Dus besloten we eind april 2024 daar samen naartoe te gaan. Hij was heel helder en scherp, vertelde van alles over vroeger; gelukkig heb ik dat allemaal opgenomen. Bij een café waar hij als kind al kwam, hebben we appeltaart gegeten en gepraat over het leven. ‘Ik ben wel moe,’ zei hij, ‘maar ik vind het leven zo leuk, dus ik wil nog wel een tijdje door.’ Achteraf was het ons laatste reisje samen; een kleine week later deed zijn hart het ineens niet meer goed en vijf dagen daarna was hij weg. ’s Ochtends, op Hemelvaartsdag. Heel rustig, zonder lijdensweg, met zijn gezin om zich heen. Prachtig.”
‘LAG IK DAAR IN NOORD-THAILAND ONDER DIE KLAMBOE, IK KÓN ECHT NIET MEER VAN DE PIJN’
Wat zal je blij zijn geweest dat je die reis had afgezegd.
“Ontzettend. Anders was ik echt niet op tijd terug geweest. Maar nu waren we er allemaal: mijn moeder, mijn broer, m’n twee zussen. We hebben mijn vader op zijn zij gelegd, omdat mijn zus ergens had gelezen dat dat mensen die sterven meer rust geeft dan op hun rug liggen. Nadat hij was overleden, hebben we hem in zijn slaapzakje gelegd en nog drie dagen bij hem gewaakt voordat we hem in zijn tent wikkelden en op een natuurbegraafplaats begroeven.”
‘TOEN IK STOPTE MET DIE OXYCODON KREEG IK AFKICKVERSCHIJNSELEN, IK WAS NET EEN JUNK’
Wat mooi.
“Ik ben ongelooflijk verdrietig door zijn dood, ik was ook wekenlang volledig van mijn voeten geblazen. Maar tegelijkertijd ging het precies zoals de natuur het heeft bedacht. Zoals een oud dier onder een boom gaat liggen en sterft, zo is mijn vader ook gegaan. Het lijf en de geest waren op, we hebben intens afscheid van elkaar kunnen nemen en er is geen lijdensweg geweest.
Ik rouw, maar het is de mooiste vorm van rouw: ondanks dat ik hem vreselijk mis, kan ik vrede hebben met zijn dood, omdat dit het maximaal haalbare was. En ik vertel dit ook vooral om aan te geven dat ik weliswaar verdrietig was, maar niet wanhopig ofzoiets.
En toch ging ik me steeds slechter voelen. Mijn schouder en arm werden pijnlijker en ineens begon het ook pijn te doen rond mijn lever. Zeven jaar eerder was er bij een bodyscan al eens een vlek op mijn lever gevonden, maar nooit kwam daar iets concreets uit. Dit keer kreeg ik na een CT-scan te horen: ‘Er zit iets groots bij je lever en dat moet er zo snel mogelijk uit.’ Nou, dan stort je wereld wel in.”
Jij dacht meteen aan kanker?
“Dat leek het meest voor de hand liggende, ja. Zeker omdat er al was gezegd dat het niets met de endometriose te maken zou hebben, omdat die ziekte eigenlijk bijna nooit voorkomt in de lever. Vervolgens moest ik een maand wachten tot ik hoorde wat er nou precies aan de hand was.”
Dat is ellenlang, als je denkt aan een levensbedreigende ziekte.
“’s Nachts in bed kreeg ik paniekaanvallen, ik wist soms echt niet waar ik het moest zoeken van de angst. Mensen die zelf door een moeilijke tijd gaan, zullen wel herkennen hoe diep je dan kunt zitten. Gelukkig heb ik twee vrienden, Joost en Perry, die allebei medisch specialist zijn en mij er echt doorheen trokken door te blijven benadrukken dat het niet het slechtst denkbare scenario hóéfde te zijn. En dat er toch echt veel aanwijzingen waren die wél op endometriose wezen. Uiteindelijk vond op 12 november de operatie plaats, door een team van meerdere specialisten. Die plek in mijn lever moest eruit, maar als je de bovenkant van dat orgaan eraf haalt, moet de halve lever worden verwijderd omdat dat deel anders afsterft. Toen tijdens de ingreep mijn halve lever was weggehaald, bleek dat de plek dusdanig was gaan woekeren dat hij dwars door mijn middenrif naar mijn rechterlong was gegroeid. Waardoor de artsen ook nog een stuk uit mijn middenrif en long hebben weggehaald. Zij hadden dat al wel verwacht, maar voor mij werd het een nog veel zwaardere operatie dan ik vooraf dacht.”
Jij hebt bewust gekozen voor een heel onafhankelijk leven: geen kinderen, nooit langdurig een vaste partner, gaan en staan waar je wilt. Ik kan me voorstellen dat die keuze je misschien op zo’n moment, als je voor pampus in zo’n ziekenhuisbed ligt, in je gezicht slaat?
“Dat heb ik natuurlijk ook weleens gedacht: lig je daar alleen. Maar ik wist inmiddels van eerdere ziekenhuisopnamen hoe sterk en hecht de club mensen om mij heen is. En ook dit keer vouwden ze zich weer als een warm dekentje over me heen. Ik heb twee weken in het ziekenhuis gelegen en elke nacht sliep er iemand naast me. Dat maakte het behalve een heel zware tijd óók een heel bijzondere tijd. Dankzij mijn vrienden, m’n zussen, moeder en mijn vriend; die ik nog niet zo lang kende, maar die er echt áltijd voor me was.”
Fijne binnenkomer, zo’n heftige periode.
“Hij werd meteen in het diepe gegooid, ja. Maar hij is zo geweldig geweest, hij kreeg me zelfs in momenten van grote paniek weer rustig. Ondanks dat hij in het noorden van het land woont, bivakkeerde hij bijna elke nacht in het Erasmus MC. Hij is echt een vangnet voor me geworden, heel bijzonder.”
Had je veel pijn?
“Verschrikkelijk veel. En nu heb ik zo’n grote piratensnee dwars over mijn buik. Eerlijk gezegd voelt het nog steeds alsof ze mijn buik doormidden hebben gezaagd, waardoor slapen en lopen niet echt lekker gaat. De eerste twee maanden na de operatie kreeg ik er oxycodon voor, de zwaarste pijnstiller die er bestaat.”
Oxycodon is twee keer zo sterk als morfine én zeer verslavend.
“Absoluut, ik was echt een junk. Toen ik ermee stopte, kreeg ik enorme afkickverschijnselen. Ik werd heel depressief, kon alleen maar huilen. De artsen in het ziekenhuis hebben me moeten helpen om eraf te komen. Ik herinner me het moment dat ik mezelf toen terugzag in de spiegel en ontzettend moest huilen. Ik zag er níét uit: ik was tien kilo afgevallen, veel te mager, alles hing. Ik ben helemaal niet bezig met eeuwig jong blijven, maar ik werd oprecht verdrietig van mijn eigen spiegelbeeld. Vooral het besef dat ik zo ziek was.”
Wanneer hoorde je dat het geen kanker was, maar toch met de endometriose te maken had?
“Negen dagen na de operatie. Als je even hebt gedacht: daar gaan we, dit was ’m, is die boodschap echt een halleluja-moment, hoor.”
Dat kan ik me voorstellen. Hoe ging het daarna?
“Uiteindelijk heb ik nog een week in een zorghotel geslapen en een week bij mijn moeder. Daarna wilde ik gewoon wég. Ik lag al zes maanden naar het plafond te staren, thuis of in het ziekenhuis, daar word je helemaal gek van. Twee van mijn beste vrienden wonen in Kaapstad en hebben me zes weken in huis genomen. Mijn zusje ging ook mee, omdat ik zo’n hoopje ellende was; hun liefdevolle verzorging en de andere omgeving hebben me veel goed gedaan.”
Wat is de boodschap die je met dit interview aan andere vrouwen wilt geven?
“Als je last hebt van heel pijnlijke menstruaties: ga naar een arts. Die pijn is een belangrijke indicatie dat er iets aan de hand kan zijn. Het is belangrijk te benadrukken dat niet iedereen met pijn bij de menstruatie endometriose heeft, maar laat het in elk geval onderzoeken.
Helaas is de oorzaak van endometriose nog steeds niet bekend, al weten ze al wel dat het erfelijk kan zijn. Er kunnen tegenwoordig veel betere echo’s worden gemaakt, dus wat mij dertien jaar geleden overkwam – weggestuurd worden met een paracetamolletje – zal minder snel gebeuren. Mijn eigen arts is niet blij met influencers op sociale media die zonder medische onderbouwing meisjes en jonge vrouwen afraden om aan de anticonceptiepil te gaan, terwijl die pil juist een van de beste methodes is om endometriose tegen te gaan. Je onderdrukt daarmee namelijk de cyclus, waardoor de ziekte zich niet verder kan ontwikkelen.”
In de aanloop naar dit gesprek vertelde je dat jij zelf een hormoonpleister gebruikte, tegen overgangsklachten.
“Twee jaar geleden begon ik daarmee, omdat ik veel positieve verhalen las over hormone replacement therapy. En ook in veel podcasts en boeken die nu verschijnen, vertellen vrouwen wat een zegen hormoontherapie is. En dat ís het in wezen ook, maar niet voor mij.”
Wat gebeurde er?
“Ik had dus al die afwijking in mijn lever, maar omdat die zich rustig hield en ik onder controle stond, ben ik in overleg met mijn arts de hormoonpleister gaan gebruiken. Om daarmee het oestrogenentekort dat optreedt tijdens de overgang wat aan te vullen. En je minder last zou hebben van eventuele klachten als opvliegers en temperatuurschommelingen. Ik was inmiddels 52, dus wat zou het kwaad kunnen? Het blijft belangrijk te benadrukken dat ik niet op de stoel van een medicus wil gaan zitten en dat vrouwen nu ook niet massaal die hormonenpleisters of -spray hoeven weg te gooien, maar de kans is aanzienlijk dat de extreme groei van endometriose in mijn lever is veroorzaakt doordát ik hormoontherapie kreeg.”
Zijn je artsen daarvan overtuigd?
“Ze hebben me geadviseerd om er onmiddellijk mee te stoppen, dat zegt natuurlijk wel iets. Dus het enige wat ik wil zeggen, is: laat je héél goed voorlichten. En bij voorkeur door een specialist of overgangsconsulent. Achteraf bezien had ik er zelf ook beter over moeten nadenken.
Hormoontherapie kan fantastische resultaten geven, maar ik ben er waarschijnlijk doodziek van geworden. Dus als ik daar maar één iemand voor kan behoeden, is dit interview al niet voor niets geweest.”
‘BIJ ALLES WAT IK VOEL, DENK IK HET ERGSTE. IK ZAL MIJN LICHAAM WEER MOETEN LEREN VERTROUWEN’
‘IK HOOP DAT MIJN HELLETOCHT NIET VOOR NIETS IS GEWEEST; DAT ANDEREN ER IETS AAN HEBBEN’
Wat is nu jouw prognose?
“Dat ik in principe gerepareerd ben. Het gat in mijn middenrif is met collageen gedicht en mijn lever is inmiddels weer aangegroeid. Ik wandel me een versuffing, doe aan yoga en moet nu weer voorzichtig gaan krachttrainen om mijn spieren sterker te maken.”
‘Waar is Floortje?’ klonk het al diverse keren in de media.
“Dat deed me eerlijk gezegd wel goed, dat mensen me kennelijk nog niet waren vergeten. Maar zelfs een aantal vrienden wist niet eens wat er aan de hand was, omdat ik vooral die eerste tijd alleen maar een heel klein wereldje aankon, met alleen mijn inner circle. Als mijn herstel goed verloopt, hoop ik ergens in 2026 weer met een reisprogramma te komen. Dan ben ik inmiddels tweeënhalf jaar niet op tv geweest. Wat helemaal geen ramp is, maar toch wennen voor iemand die al dertig jaar in het vak zit.”
Binnenkort is het 9 mei, de sterfdag van je vader.
“Ik heb vaak gedacht: wat fijn dat hij dit niet heeft hoeven meemaken. Hij zou zo bezorgd zijn geweest. Ik was altijd bang voor het moment dat mijn ouders zouden sterven omdat ik dacht: dan ben je je vader of moeder kwijt. Maar we zijn bijna een jaar verder en zo ervaar ik het toch niet.
Hij is er fysiek niet meer, maar ik heb nog steeds een vader. Alle herinneringen die ik aan hem heb, alle gesprekken die we hebben gevoerd, de betekenis die hij voor mij had: daar is helemaal niets aan veranderd. En dat vind ik een ontzettend troostrijke gedachte. Al blijft het een van de grootste raadsels in het leven: dat je de mensen die je het dierbaarst zijn op een gegeven moment moet loslaten.”
Wat heeft de tijd van gedwongen rust je geleerd?
“Het gekke is dat óók toen ik nog dacht dat het weleens helemaal verkeerd kon aflopen, ik tegelijkertijd besefte wat een geluk ik heb gehad. Ik heb het beroep waar ik als kind uit Heemstede van droomde, maar waarvan ik nooit had gedacht dat ik het zou kunnen krijgen. Door helemaal onderaan te beginnen en allejezus hard te werken, heb ik me toch kunnen ontwikkelen tot televisiemaker en ondernemer met een eigen bedrijf. Dát is wie ik ben – niet die vrouw die zo vaak ziek is geworden. Wat niet wegneemt dat het een heel zware tijd is geweest, zeker voor een echte hypochonder als ik.”
O ja? Dat vind ik eigenlijk niet bij jou passen.
“Ik ben vrij perfectionistisch, wil alles zo goed mogelijk doen én in control zijn. Maar mijn lichaam was het enige dat ik niet kon controleren, snap je? Bovendien heeft deze hypochonder inmiddels al een paar keer bevestigd gekregen dat het inderdáád mis kan gaan. Waardoor ik nu bij alles wat ik voel denk: o jee, zal dit weer iets zijn? Daar ben ik nu voor in therapie, om mijn lichaam weer te leren vertrouwen.
Ik merk dat ik huiverig ben geworden om onbekommerd en voluit te leven. Laatst liep ik door de stad, voor het eerst weer in normale kleding in plaats van de zachte, comfortabele outfits waar ik tien maanden in heb gewoond. Ik keek in een etalageruit en herkende mezelf amper. En ik kon me niet voorstellen dat het ooit weer helemaal normáál zou worden. Ergens is er nog de sluimerende angst: welk konijn zal er hierna weer uit de hoed komen? Maar goed, van díé gedachte moet ik dus nog even af zien te raken.”
VOOR MEER INFORMATIE OVER ENDOMETRIOSE EN EEN INTERVIEW MET FLOORTJES ARTS, ZIE LINDA.NL
Floortje Dessing
GEBOREN 31 augustus 1970 in Heemstede IS programmamaakster, producente, onderneemster en schrijfster MAAKTE in 1995 haar debuut op televisie WON in 2016 de Gouden Televizier-Ring voor haar reisprogramma Floortje naar het einde van de wereld en werd ook in 2016 verkozen tot Omroepvrouw van het Jaar WOONT in Amsterdam INSTAGRAM @floortjedessing
STYLING ASTRID SCHILDERS HAAR EN MAKE-UP ELLEN ROMEIJN KLEDING ARMED ANGELS EN LANIUS, BEIDE BIJ BRANDMISSION, TIESJURT, EENVOUD, WOUTERS & HENDRIX
