Ammar, je hebt recent je debuutalbum ‘Turk Uit De Kroeg’ gepresenteerd met een feestelijke releaseparty. Heb je dit album speciaal aan iemand opgedragen?
”In de afgelopen paar jaar heb ik veel mooie liedjes gemaakt. Ik doe dit vooral omdat ik het leuk vind. Ik sta achter elk nummer dat ik heb uitgebracht. Mijn debuutalbum ‘Turk Uit De Kroeg’ is niet specifiek voor één persoon. Het is voor iedereen die mij in mijn waarde laat, want ik geef mezelf echt bloot aan Nederland. Er staan grappige nummers op het album, maar ook serieuzere. Kortom, dit is mijn verhaal. Dit is wie ik ben.”
In hoeverre voel je jezelf Turk of Nederlander?
”Ik ben een Turkse jongen, maar ik ben geboren in Nederland, dus ik ben ook een Nederlander. Mijn normen en waarden zijn gewoon Nederlands, terwijl mijn uiterlijk Turks is. Ik hou van Nederland, ik hou van Turkije, en dat is het.”
In 2020 ging je viral met een video die meer dan twee miljoen keer is bekeken. Daarin zing je als medewerker van een kebabzaak ‘Ik Leef Mijn Eigen Leven’ van wijlen André Hazes. Sindsdien is het snel gegaan met je carrière. Moet je jezelf soms in je arm knijpen om te geloven wat je de afgelopen vier jaar allemaal hebt meegemaakt?
”Ja, honderd procent. In het begin ging het heel snel. Opeens stond ik op muziekfestivals zoals de Zwarte Cross, Concert at Sea en Toppers in Concert, waar ik voor 60.000 tot 70.000 mensen zong. Dat vond ik best lastig, want ik rolde letterlijk uit een kebabzaak en moest omschakelen. Laatst had ik nog het besef, toen ik in Apeldoorn in de MediaMarkt was, waar ik een paar dagen na mijn releaseparty een pre-albumlaunch had. Overal hing mijn foto. Toen zei ik tegen mijn vriendin: ‘Wat mooi. Ik was eerst helemaal niks, en nu ben ik ineens wel iets.’”
Het is best heftig dat je over jezelf zegt dat je eerst helemaal niks was…
”Voordat ik viral ging, sliep ik in een auto. Ik was een junk. Ik gebruikte drugs en had geen doel in mijn leven. Ik piste in een flesje. Het was echt heel dramatisch. Als je jezelf zo verwaarloost, zie je jezelf ook als niks. Daarom is het in mijn hoofd zo: je was niks, en kijk nu hoeveel leuke mensen er zijn, omdat ik een releaseparty voor mijn debuutalbum mag en kan geven. Daar ben ik superdankbaar voor.”
Wat was de reden dat je verslaafd raakte?
”Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik zeventien of achttien was, en daar was ik het echt helemaal niet mee eens. Ik was boos op de wereld en op een gegeven moment begon ik drugs te gebruiken. Ik wilde mijn verdriet verdoven, niet wetende dat ik mezelf kapotmaakte. Al het verdriet moet een keer uit je lichaam, maar ik stelde dat telkens uit door de drugs. Toen ik ging afkicken, kwam het verdriet alsnog en zat ik ineens in een rollercoaster van emoties.”
‘De muziek had ik nodig om stabiel te blijven, en dat lukt me’
‘Ik geef mezelf echt bloot aan Nederland’
‘Mijn manager heeft me uit de puinhoop gehaald en mijn leven gered’
Zou je kunnen zeggen dat de muziek je weer op het rechte pad heeft gebracht?
”Ja, maar mijn leven is gered dankzij mijn manager. Hij heeft me uit de puinhoop gehaald en me geholpen met afkicken. De muziek had ik echt nodig om stabiel te blijven, en dat lukt me. Ik kan goed voor mijn zusjes zorgen en mensen blij maken binnen mijn familie, en daar ben ik gewoon supertrots op. Ik droomde daar al van sinds ik klein was, en nu mag ik dat eindelijk doen.”
Wat zou je tegen mensen, je fans, willen zeggen die met zichzelf in de knoop zitten en niet weten hoe ze eruit moeten komen?
”Het zit zo: iemand anders kan heel veel voor je doen, zelfs harder rennen dan jij… Maar uiteindelijk moet je zelf net zo hard rennen, of zelfs harder. Anders komt het niet goed. Je kunt een keer opstaan en denken: wat een rotdag. Je mag een beetje zeuren. Maar er zijn zoveel dingen gaande in de wereld: oorlog, onschuldige kinderen en mensen die overlijden… Dat moet je ook in je achterhoofd houden.”
Waarom zing je Nederlandstalig repertoire?
”Ik ben opgegroeid in een volkswijk in Deventer en voor mij is volksmuziek gewoon toffe muziek. Ik vind popachtige nummers ook leuk, maar daar ligt mijn hart niet. Mijn hart ligt echt bij de oudere stijlen, zoals blues, André Hazes sr. en Willy Alberti.”
Woon je nog steeds in die volkswijk in Deventer?
”Nee, ik ben verhuisd binnen Deventer. Maar ik moet wel zeggen: minstens één keer per week ga ik nog naar die buurt.”
Heb je voor jezelf een plan uitgestippeld van waar je over vijf jaar wilt staan? Of ben je iemand die alles op zich laat afkomen?
”De mensen met wie ik werk zeggen dat ik binnen een paar jaar daar en daar ga optreden. Maar ik denk: ik doe gewoon wat ik doe. Als het op mijn pad komt, is dat een mooie zegen. En als het niet komt, is dat ook goed, want het gaat nu ook goed. Ik neem echt genoegen met wat ik al heb. Zelfs met minder ben ik tevreden. Voor mij maakt het allemaal niet uit. Ik vind het gewoon fijn om te doen wat ik doe, en als dat beloond wordt met een eigen concert in Rotterdam Ahoy, het Concertgebouw in Amsterdam of de Ziggo Dome, dan is dat het mooiste wat er is.”
