‘ALS KIND TWIJFELDE IK NOOIT AAN MIJN VADER. WE ZOUDEN HET EEUWIGE LEVEN HEBBEN IN HET PARADIJS, WIJ WAREN UITVERKOREN’
“Ik lag met mijn vriendin in bed toen er keihard op de deur werd geklopt.‘Politie, doe de deur open!’ hoorde ik een mannenstem op dwingende toon roepen. Ik was verbijsterd, had geen idee wat er aan de hand was. Ik sprong in een broek die op de grond lag en trok een T-shirt over mijn hoofd.‘We willen je meenemen om een paar vragen te stellen.’ Ze hadden geen uniform aan en ik vertrouwde het voor geen meter.‘Wie zijn jullie, wat is er aan de hand?’ vroeg ik geschrokken.‘We willen vragen stellen over het adres in Ruinerwold.’ Het voelde alsof al het bloed uit mijn hoofd wegtrok. Vanbinnen raakte ik in paniek.‘Ik moet mee,’ riep ik zo rustig mogelijk naar mijn vriendin.‘Het gaat over mijn vader.’ Ze wist dat ik een moeilijke jeugd had gehad, dat ik was mishandeld, maar ze had geen idee wat zich werkelijk had afgespeeld. Hoe erg het was. Op het politiebureau ben ik in een kale verhoor-ruimte urenlang ondervraagd door twee rechercheurs. Ze vertelden niet wat er aan de hand was, of wat zij wisten, ze stelden alleen maar vragen over mijn jeugd. Over met wie ik op een kamer sliep, wie er nog meer in mijn vroegere huis woonden, over mijn moeder, mijn vader. Ik voelde dat ze al een beeld hadden van wat er aan de hand was, maar ik wist niet hoe compleet dat beeld was. Ik stond stijf van de spanning en hield mijn vader de hand boven het hoofd. Ik vertelde ze niks wat hem kon schaden. Ik droeg ons verschrikkelijke familiegeheim al mijn hele leven met me mee, want ik had geleerd dat verraad de grootste zonde was. ‘Ik ga niks meer zeggen als ik niet weet wat er aan de hand is,’ besloot ik uiteindelijk. Na uren van verhoor speelden de rechercheurs open kaart. Ze vertelden dat een jonge man – later bleek dit mijn broertje te zijn – zich had gemeld. Dat ze alles wisten. Dat ze mijn vader met de kinderen hadden gevonden in de boerderij. Ik barstte keihard in janken uit. Het voelde alsof ik doormidden brak. De spanning die ik had opgebouwd, kwam er in één keer uit. Ik kon mezelf niet onder controle houden. Ik wist dat deze dag ooit zou komen. Ik wist niet hoe of wanneer, maar ik wist dat als die dag zou komen, ons leven nooit meer hetzelfde zou zijn.”
Uitverkorenen
‘IK BEN ONTELBAAR VAAK GESTRAFT NA SCHOOLTIJD OMDAT HIJ VOELDE DAT IK NAAR MEISJES HAD GEKEKEN’
“Ik ben geboren in Hasselt, een dorp in Overijssel. Ik was het derde kind van mijn ouders. Na mij kregen ze nog zes kinderen. Mijn vader startte zijn eigen religie nadat hij in de jaren tachtig een openbaring kreeg. Ik weet niet precies hoe of wat, maar hij had een teken gekregen van God en vanaf dat moment besloot hij zich helemaal over te geven aan Gods wil. Hij zag zichzelf als de Messias. Het was zijn doel om een nieuwe wereld te creëren. Wij, zijn vrouw en zijn kinderen, waren de basis van die nieuwe wereld, of zoals hij het noemde het nieuwe Hof van Eden. In die wereld was alles goed. We waren allemaal kinderen van God en iedereen was gelijk. Zijn geloof was zijn leven. Hij schreef ontelbaar veel boeken en voedde ons op volgens zijn religieuze regels. Als kind twijfelde ik nooit aan mijn vader. Ondanks dat hij streng was en we veel moesten bidden, vond ik het geloof dat hij predikte mooi en voelde ik dat ik geluk had. We zouden het eeuwige leven hebben in het paradijs. Wij waren uitverkoren. Maar de realiteit van ons leven had niet verder af kunnen staan van wat hij predikte. Als hij voelde dat er iets niet klopte, was het altijd de schuld van zijn kinderen. Ik denk achteraf dat hij zijn eigen tekortkomingen op ons projecteerde. Dat hij zich seksueel aangetrokken voelde tot kinderen, maar dat dat wel bij ons vandaan moest komen, want hij was perfect. Dat gold voor alles. Als hij zelf boosheid of agressie voelde, was dat onze schuld. Als hij iets negatiefs ervaarde, moesten wij daarvoor gestraft worden. Wij waren ons van geen kwaad bewust. De rode draad waren onze zogenaamde seksuele gevoelens. Ik kan me niet anders herinneren dan dat mijn zus de kamer werd door geslagen omdat zij ‘een seksuele energie’ bij zich had. Ik werd als kleuter al in elkaar geslagen omdat hij dacht dat ik mezelf bevredigde. Ik had geen idee waar hij het over had. Ik ben ook ontelbaar vaak gestraft na schooltijd omdat hij voelde dat ik naar meisjes had gekeken. Hij stopte me dan in een ijskoud bad, waar ik in moest zitten tot ik mijn lichaam niet meer voelde. Als ik eruit stapte, klapte ik neer op de tegels omdat ik niet meer kon staan. Ik wil niet meer terug naar de emoties die ik hierbij voelde als kind. Het is te zwaar, te pijnlijk. Tegelijkertijd was het mijn normaal. Ik wist niet beter.
Ik was doodsbang voor mijn vader. Maar ik haatte hem niet. Ik geloofde namelijk heilig in zijn verhaal, zijn religie en de toekomst die hij voor ons schetste. Ik ben altijd bang geweest voor de dood, maar als we zouden leven volgens zijn regels, zouden we het eeuwige leven hebben. We geloofden allemaal dat de straffen een doel dienden. Hoe naar ze ook waren. Want we werden opgesloten, kregen geen eten, werden geslagen, geschopt. We moesten uren, soms dagenlang bidden voor vergiffenis om weer rein te worden. Mijn oudere broer, zus en ik werden het vaakst gestraft. Wij waren de enigen die contact met de buitenwereld hadden, omdat we naar school gingen. Onze jongere broers en zussen zijn niet opgegeven bij de burgerlijke stand en waren dus altijd thuis. Ze bestonden niet voor de staat. Mijn vader geloofde dat het contact met de buitenwereld ons onrein maakte. Ik ben vaak tegen hem ingegaan als kind, maar hoe meer we tegen hem ingingen, hoe meer klappen we kregen. Ik leerde mijn straf te ondergaan en te wachten op mijn volgende zonde. Mijn moeder greep nooit in. Zij werd net zo hard mishandeld. Haar man was de Messias en we wilden allemaal niks liever dan zijn goedkeuring.”
Onmenselijk
“Het overlijden van mijn moeder was een kantelpunt. Ik was erbij toen ze stierf in het ziekenhuis, aan darmkanker. Ik was net twaalf jaar. Daar, naast haar ziekenhuisbed, zag ik mijn vader voor het eerst als een mens. Hij moest huilen en ik zag dat hij echt van haar hield. ‘Ze heeft geen pijn meer, ze is bij ons, het is goed,’ zei hij troostend. Hij schoof haar trouwring van haar vinger en probeerde de ring om zijn eigen vinger te doen, maar hij paste niet. Hij wist niet wat hij met zijn emoties moest en begon te lachen. Ik lachte met hem mee. Het voelde fijn. In de auto naar huis troostte hij mij.‘Je hoeft niet te huilen, ze zit naast ons.’ Maar zijn zachtheid was van korte duur. Na mijn moeders dood sloeg mijn vader helemaal door. Hij geloofde in de scheiding van het stoffelijke en geestelijke lichaam. En omdat ik volgens hem zo ‘zondig’ was, verdiende mijn geest het niet meer om in mijn lichaam te zijn. Vanaf mijn twaalfde mocht ik mezelf geen Edino meer noemen en werd mijn lichaam een ontvanger van andere geesten. Ik ging naar school, kwam thuis, moest op een stoel zitten tegenover mijn vader en dan kwamen er zogenaamd mensen uit de geestenwereld in mij. Deels geloofde ik dat het echt was, tegelijkertijd was ik me ervan bewust dat ik het speelde. Ik kan het zelf ook niet goed uitleggen. Ik praatte tot midden in de nacht met mijn vader als die geesten, sliep een paar uur, werd wakker om naar school te gaan en dan herhaalde hetzelfde riedeltje zich weer. Jarenlang. Het was een hel. Ik mocht nooit meer mezelf zijn en mijn broertjes en zusjes mochten mij ook niet meer als Edino behandelen. Edino bestond niet meer. Het ergste was dat de geest van mijn moeder volgens mijn vader terugkeerde in mij – ik was mijn vaders vrouw. In vrouwenkleding liep ik hand in hand met hem over straat. We deelden het bed. Ik vind het onmogelijk dat je dit bij je kind doet, onmenselijk zelfs. Maar in zijn hoofd klopte het. Een gezin was in zijn geloof perfect met een man en vrouw aan het hoofd. Dat beeld bestond niet meer toen mijn moeder overleed, dus dat moest worden opgelost. Ik werd mijn moeder. Het was een nachtmerrie. Thuis was ik niet eens goed genoeg om mijn eigen geest in mijn lichaam te houden en op school was ik de rare jongen met lang haar en slechte persoonlijke hygiëne. Ik had wel wat vrienden, maar ik deelde nooit iets over mijn thuissituatie. Ik heb ook nooit overwogen hulp te vragen. Zoals mijn vader ons had geleerd, was het ‘ons geheimpje’. Als iemand in de buitenwereld erachter zou komen, zou het paradijs waar we aan bouwden kapotgemaakt worden. Achteraf snap ik niet dat niemand in onze omgeving heeft ingegrepen. We werden allemaal finaal in elkaar geslagen. Het was niet gewoon een tik, we zijn allemaal weleens halfdood geslagen. Het was zo heftig en zo hard. Buren moeten ons hebben horen schreeuwen. En ik zat constant onder de blauwe plekken. Onbegrijpelijk dat niet één volwassene heeft doorgepakt.”
‘IK WIL NIET MEER TERUG NAAR DE EMOTIES DIE IK VOELDE ALS KIND. HET IS TE ZWAAR, TE PIJNLIJK. TEGELIJKERTIJD WAS HET MIJN NORMAAL’
Ontsnapping
‘MIJN MOEDER GREEP NOOIT IN. ZIJ WERD NET ZO HARD MISHANDELD. HAAR MAN WAS DE MESSIAS EN WE WILDEN ALLEMAAL NIKS LIEVER DAN ZIJN GOEDKEURING’
“Op mijn zeventiende ben ik uiteindelijk in blinde paniek gevlucht. We woonden inmiddels in Zwartsluis en ik verbleef al maanden voor straf afgezonderd van het gezin in een aangrenzende werkplaats. De reden voor de opsluiting weet ik niet eens meer. Alles aan mij was fout. Ik sliep op een matje op een betonnen vloer onder een werkbank, kreeg eten door een houten luik en ik mocht alleen weg om naar school te gaan. Mijn vader vertelde me door het luik dat mijn oudste broer en zus waren weggelopen. Het spoorde me aan hem nog meer te bewijzen dat ik wél een goede zoon was. Ik zou blijven. Ik was inmiddels → aan mijn vervolgopleiding begonnen en ik had voor het eerst verkering. Stiekem natuurlijk, want dat soort ‘seksuele gevoelens’ waren zondig. Naïef als ik was, dacht ik dat mijn vader er nooit achter zou komen. Tot een van zijn volgelingen, onze klusjesman Jozef, naar school belde om te checken of ik écht huiswerk aan het maken was. Mijn docent, die zich van geen kwaad bewust was, vertelde dat ik bij mijn vriendin was. Jozef was woedend. Want dit was een ‘hoofdzonde’, ik zou al mijn kansen verspeeld hebben. Hij ging weg om boodschappen te doen en zou het daarna aan mijn vader vertellen. Ik raakte in paniek. Ik had nog maar een week school en zou in de zomervakantie achttien worden. Oftewel: ik was niet meer leerplichtig. Mijn vader had mij in een eerdere schoolvakantie al twee weken opgesloten in een kooi. Dat was afgrijselijk. Deze keer zou hij me maandenlang kunnen opsluiten zonder dat er ook maar een haan naar kraaide. In blinde paniek, zonder over de consequenties na te denken, pakte ik wat ik pakken kon en ben ik weggerend. Via Hyves had ik mijn zus gevonden, maar ik kon niet bij haar blijven; we lagen niet op één lijn. Het was het resultaat van de jarenlange indoctrinatie van mijn vader waarin we tegen elkaar zijn opgestookt. Hetzelfde gold voor mijn broer, met wie ik een korte periode een kleine kamer deelde. Ik stond er alleen voor. Ik kan me nauwelijks iets herinneren van die eerste periode, van hoe ik me voelde, van wat we met elkaar hebben besproken. Ik was in zo’n andere staat dan nu, dat ik daar niet meer bij kan. Ik schakelde over op de overlevingsstand. Ik opende een bankrekening waarmee ik duizend euro rood kon staan en van dat geld huurde ik een kleine kamer in een dorp boven Groningen. Ik regelde alles op afbetaling, en voor ik het wist raakte ik diep in de schulden. Ik werd mijn kamer uitgezet, stopte met school en leefde jaren wisselend op straat of bij vrienden. Geld verdienen werd mijn grootste prioriteit. Ik werkte als tuinman, als stratenmaker, in een fabriek, bij een slagerij. Uiteindelijk werd ik overal weggeschopt omdat ik niet wist hoe ik me moest gedragen. Ik was heel losbandig. Ik was niet opgevoed in deze wereld, ik wist niet hoe ik met geld moest omgaan, met vriendschappen, relaties, alcohol. Mijn loon gaf ik direct weer uit. Ik had geen doel in het leven. Ik wist wat mijn rol was in het Hof van Eden van mijn vader, maar in dit leven had ik geen perspectief. Ik leefde met de dag.”
‘BUREN MOETEN ONS HEBBEN GEHOORD EN IK ZAT CONSTANT ONDER DE BLAUWE PLEKKEN, MAAR NIEMAND GREEP OOIT IN’
Ongepland vaderschap
“Ondanks dat ik periodes dakloos ben geweest en het zwaar was, voelde het als vrijheid. Voor het eerst in vijf jaar mocht ik mezelf zijn, Edino. Ik maakte vrienden, stond op eigen benen en hoefde niet bang te zijn voor mijn vader. Tegelijkertijd voelde alles fout, want ik wist dat ik in de ogen van mijn vader elke dag zondigde. Ik heb nog lang geloofd dat zijn versie van de wereld waar was. Het was vanaf de dag van mijn vertrek mijn intentie terug te keren naar huis, maar dat was al snel geen optie meer omdat ik zo veel had gezondigd. Ik zou maandenlang moeten worden opgesloten om weer rein te worden en dat wilde ik niet, dus koos ik voor het leven op straat. Daar kwam ik er langzaam achter dat ‘de buitenwereld’ niet was zoals mijn vader had geschetst. Dat niet de buitenwereld, maar hij zelf het kwaad was. En hoe fout het is wat hij ons als kinderen heeft aangedaan. Het was een proces van jaren. Een pijnlijk proces, waarin ik met niemand praatte over mijn verleden. Het was ook mijn rugzak, die wilde ik bij niemand anders om de nek hangen. En ik worstelde met het feit dat mijn broertjes en zusjes nog bij mijn vader woonden, maar ik wist dat zij in hem geloofden. En zij waren ‘de heiligen’, zij kwamen niet in de buitenwereld, hij behandelde hen anders. Ik wist ook dat ze mij zagen als het kwaad, als verrader. Ik wilde hun leven niet kapotmaken, dus ik parkeerde mijn emoties en probeerde te overleven in mijn nieuwe leven. Alles veranderde toen ik op mijn twintigste hoorde dat ik vader zou worden. Ik woonde tijdelijk bij een vriend, zat diep in de schulden en was op dat moment helemaal niet klaar voor de verantwoordelijkheden die een kind met zich meebrengt. Maar toen mijn vriendin aangaf het kind te willen houden, besloot ik mijn verantwoordelijkheid te pakken en er vol voor te gaan. Voor het eerst sinds mijn ontsnapping had ik een reden om te leven. Ik vond een baan bij een zuivelfabriek en ging in de schuldsanering. Toen ik mijn dochter Joy-Ann (7) voor het eerst in de ogen keek, wist ik waarvoor ik het allemaal deed. Ze was mijn redding. → Ik had nog nooit zo veel liefde gevoeld. Tegelijkertijd was het heel confronterend. Ergens diep vanbinnen geloofde ik nog steeds dat mijn vader goede intenties had. Maar nu ik zelf een kind had, snapte ik niet hoe hij zijn kinderen zo veel pijn kon doen. Hij moest wel geestelijk ziek zijn, zijn verhaal kon niet kloppen. Mijn vriendin wist niks van mijn verleden en het speelde dan ook geen rol in de opvoeding. We doen alles vanuit liefde en ik heb nooit getwijfeld of ik wel een goede vader ben. Ik heb geen voorbeeld nodig om van mijn kind te houden. Mijn vriendin raakte opnieuw zwanger. We kregen een prachtige zoon, Devinn (6). Maar ondanks de liefde voor mijn kinderen was ik ongelukkig. Het voelde alsof het leven aan me voorbijging. Ik heb als kind een heel stuk persoonlijke ontwikkeling gemist omdat ik letterlijk mezelf niet mocht zijn. Nog steeds voelde ik dat ik niet in mijn kracht stond. Ik had ruimte nodig om te ontdekken wie ik was en hoe ik gelukkig kon zijn. Mijn vriendin en ik gingen uit elkaar en voor het eerst in mijn leven maakte ik heel bewust ruimte voor mijn geluk. Voor leven in plaats van overleven. Zeven jaar na mijn ontsnapping voelde ik dat ik eindelijk grip begon te krijgen op mijn leven. Ik had me inmiddels omhooggewerkt van uitzendkracht tot teamleider in de zuivelfabriek, was bewust bezig met sporten en voeding, had een groot deel van mijn schulden afbetaald, had goed contact met mijn broer en zus, was vader van twee prachtige kinderen en als kers op de taart werd ik in de sportschool verliefd op mijn huidige beeldschone vriendin Sascha (21). Op de achtergrond was de gedachte aan mijn vader en mijn broertjes en zusjes altijd aanwezig, maar ze beheersten niet langer mijn leven.”
‘IN BLINDE PANIEK, ZONDER NA TE DENKEN OVER DE CONSEQUENTIES, PAKTE IK WAT IK PAKKEN KON EN BEN IK WEGGEREND’
Wereldnieuws
“Tot het gebonk op de deur van de politie in het najaar van 2019. Het was het begin van een wervelwind die anderhalf jaar heeft geduurd en eigenlijk nog steeds niet is gaan liggen. Mijn vriendin was de eerste persoon ooit aan wie ik mijn verhaal heb verteld nadat ik thuiskwam van de verhoren. Jankend van de spanning zaten we beiden op bed. Ze kon en kan het niet bevatten. Niemand kan het bevatten. Ik snap zelf inmiddels ook niet meer hoe ik dit ooit heb geloofd. Indoctrinatie gaat heel diep. De dag nadat ik van mijn bed was gelicht door de politie, verscheen het eerste bericht in de krant. Ik vergeet de kop nooit meer: ‘Spookgezin Ruinerwold wacht op einde der tijden.’ Die sloeg bij mij in als een bom. Mijn broertjes en zusjes zaten volgens de media opgesloten in een kelder en zouden nog nooit daglicht hebben gezien. Het maakte me boos, want dat was niet waar. Alle berichten zaten vol onwaarheden. Het was één groot gekkenhuis. De pers stond met busjes bij mijn werk, ze interviewden oude buren, bekenden en oud-klasgenoten. Mijn allergrootste geheim was opeens wereldnieuws. Ik en mijn broers en zussen zaten dag in dag uit in verhoorkamers. Uren hebben we vragen beantwoord, alles moest boven tafel komen. Ik besloot mijn vader niet langer de hand boven het hoofd te houden. Niet alleen voor mij en mijn broers en zussen, maar ook voor andere kinderen in soortgelijke situaties. Zoiets mag nooit meer gebeuren. Mede om die reden besloten mijn jongere broer, die zo moedig was om hulp in te schakelen, mijn broer, zus en ik ons verhaal te delen in een documentaire (De kinderen van Ruinerwold, red.). Dit soort verhalen moeten we niet in de doofpot stoppen. Het is ook een deel familiegeschiedenis. Mijn kinderen kunnen later zien hoe papa zich heeft uitgesproken tegen dit kwaad en hoe hij voor zichzelf een leven heeft gecreeerd. Ik hoop dat onze jongere broertjes en zusjes er ooit ook voor openstaan de documentaire te bekijken. Zij hebben een andere band met onze vader en staan daar nog niet voor open. Ook daar heb ik respect voor. Ik snap als geen ander hoe het werkt.”
Gerechtigheid
“Tegen mijn vader is een rechtszaak aangespannen, maar hij is uiteindelijk niet vervolgd, omdat zijn medische toestand volgens de rechter geen eerlijk proces toestond. Hij is halfzijdig verlamd en kan niet praten vanwege een hersenbloeding. Ik blijf strijden voor zijn vervolging. Gerechtigheid is voor mij als de rechter uitspreekt dat hij schuldig is. Die woorden betekenen voor mij heel veel. Het betekent dat hij niet onaantastbaar is als een God, het betekent dat hij fout is, maar het zegt ook namens Nederland: dit accepteren we
niet. Als je dit laat gaan, wat laat je dan nog meer gaan? Alleen omdat hij toevallig een beroerte heeft gehad, wordt hij vrijgesproken van alles? Ik vind dat we daar een gevaarlijk signaal mee afgeven. Boosheid voel ik niet meer voor mijn vader. Liefde ook niet. Het enige wat ik voel, is medelijden. Nu ik zelf vader ben, weet ik hoe het voelt om liefde van je kinderen te mogen ontvangen. Hoe ontzettend mooi en bijzonder dat is. Dat heeft hij nooit gevoeld. Mijn kinderen zijn mijn alles.
‘MIJN VRIENDIN WAS DE EERSTE AAN WIE IK MIJN VERHAAL HEB VERTELD. ZE KON EN KAN HET NIET BEVATTEN’
Het klinkt misschien gek, maar ik heb vrede met hoe mijn leven is gelopen. Het leven loopt nou eenmaal zoals het loopt en ik geloof dat je er zelf het beste van moet maken. Ongeacht je verleden. Ik ben dankbaar dat ik zo veel broers en zussen heb. Ik ben een familiemens en we zijn vaak samen. Ook met mijn jongere broers en zussen hebben we steeds meer contact. Mijn vader verblijft inmiddels op een gesloten afdeling van een zorginstelling, waardoor hij zijn grip op hen steeds meer verliest. Ik zie ze langzaam maar zeker opbloeien. Het zijn allemaal intelligente, mooie, jonge mensen met veel potentie. Ik heb vertrouwen in hun toekomst. En in die van mezelf. Ik voel me ontzettend sterk door wat ik heb meegemaakt. Eindelijk word ik de persoon die ik daadwerkelijk ben. Zelfverzekerd, sterk, vrolijk, een goede vader. Ik geniet van mijn leven en van mijn vrijheid om het vorm te geven zoals ik het wil. Zonder mijn vriendin had ik het niet gekund. Het was echt niet makkelijk de afgelopen jaren. Hoe verliefd je ook op elkaar bent, een verhaal als het mijne is niet makkelijk om met je mee te dragen. Maar ik weet zeker dat we niet door een dieper dal zullen gaan dan dit. Ik ben stapelgek op haar en ze is fantastisch met mijn kindjes. Ik deel dit ook trots op mijn sociale media als statement richting mijn vader. Ik heb geen geheimen meer. Mijn vader hield zijn kinderen geheim, maar er is niks waar ik trotser op ben dan mijn gezin.
Mensen vragen vaak waar ik mijn kracht vandaan haal. Hoe ik zo positief kan zijn. Deels is het mijn karakter, maar het is vooral mijn ambitie iets van het leven te maken. Ik wil niet in het verleden blijven hangen. Dat brengt me niks anders dan pijn. Ik heb daarom ook geen behoefte aan therapie. Ik heb zelfs mijn vriendin niet alles verteld. Het is te veel en te zwaar. Mensen blijven me erop wijzen ‘dat de klap later wel komt’. Het is ongetwijfeld goed bedoeld, maar ik maak daarin mijn eigen keuzes. Ik heb al genoeg klappen gehad. Ik wil nu focussen op de toekomst. Het is mijn droom anderen te inspireren. Of dat nou in mijn huidige baan als personal trainer is, als spreker of hopelijk ooit als acteur. Ik wil mensen laten zien dat je verleden niet je toekomst hoeft te bepalen. Niemand is kansloos. Kijk naar mijn familie, we zijn getekend voor het leven. Wat we hebben meegemaakt zullen we nooit kunnen vergeten, maar we laten ons niet uit het veld slaan. Ik hoop dat ons verhaal een heel grote steun in de rug kan zijn voor anderen met een verrotte jeugd: jullie kunnen het ook. Echt waar.”
Benieuwd naar Edino en zijn toekomstplannen? Volg hem en zijn gezin op Instagram via @thedinogram92.
