“IK BRACHT DE KINDEREN GEWOON IEDERE DAG NAAR SCHOOL. KIN OMHOOG EN BORST VOORUIT”
“Wel goed hoor”, zegt Johnny als ik vraag hoe het gaat. Hij keerde terug op tv met programma’s als De kwis met ballen en Ranking the talent en is vanaf het nieuwe jaar te zien in Camping De Wildernis. Het afgelopen jaar was nogal turbulent, en dat is wellicht nog een understatement. Als presentator van HLF8 moest hij omgaan met de onthullingen over het seksueel wangedrag bij het programma The Voice, waarnaar hij, zoals hij toen zei, keek “als mens, programmamaker en als familielid”. Daarna werd er door een ex aangifte tegen hem gedaan wegens mishandeling en nadat er ook een anonieme melding kwam, stopte hij tijdelijk met het presenteren van de dagelijkse talkshow. Beide zaken werden een halfjaar later geseponeerd, waarna hij een avond per week terugkeerde naar HLF8.
‘Wel goed, hoor?’ “Natuurlijk vond ik het jammer dat het programma HLF8 toch moest stoppen, maar uiteindelijk moet je in zo’n situatie in de spiegel kijken en tot de conclusie komen: het was niet goed genoeg, want het scoorde niet. Daar zijn allerlei excuses voor te maken, al zit dat niet in mijn aard. We konden vanwege externe omstandigheden – The Voice, de oorlog in Oekraïne – niet het opgewekte, verbindende programma maken dat ons voor ogen stond. Het liep allemaal anders dan ik had gedacht. Ach, het was in ieder geval nooit saai.”
“ Dat ik mijn mond moest houden, vond ik nog het moeilijkste”
Destijds was je er tijdelijk mee gestopt vanwege die aanklacht tegen jou door je ex, toch? “Nee, dat was in eerste instantie wel vervelend, maar toen ging ik door. De redactie met wie ik veel heb gedeeld stond achter me en de gasten bleven ook komen.
Maar toen er een tweede, anonieme melding kwam, besloot ik te stoppen met televisie om dit aan te pakken. Ik wilde mijn verhaal doen, maar alleen daar waar het hoort: bij de politie. In het openbaar hield ik mijn mond.”
Hoe was die periode voor jou? “Dat ik mijn mond moest houden vond ik nog het moeilijkste, want onmacht en oneerlijkheid geven mij veel frustratie en het duurde ook best lang. Een grondig onderzoek kost tijd. Ik ben veel gaan sporten. Ik heb het spelletje padel ontdekt en dat ben ik heel veel gaan doen. En ik had extra tijd voor de kinderen. Ik bleef ze zoals altijd iedere dag naar school brengen. Kin omhoog en borst vooruit.”
Was dat lastig? “Soms wel. Het is heel gek, maar er gaan in zo’n situatie toch dingen in je hoofd zitten. Ik dacht altijd dat ik sterk in mijn schoenen stond. Ik weet wat het betekent om bekend te zijn, ik heb genoeg voorbeelden om me heen, mijn huid is dik genoeg. Maar deze aantijgingen stonden zo haaks op alles waar ik voor sta… Ik had niet verwacht dat iets me zo zou kunnen raken. Ik had wel even tijd nodig om dit te verwerken.”
Hoe deed je dat? Raakte je in jezelf gekeerd, ging je met iemand praten?“Ik ben op een gegeven moment wel gaan praten. Met mijn eigen mensen, maar ook met mensen van buitenaf. Ik heb er professionele hulp bij gezocht. Ik ben niet depressief geweest, maar in de slechtste periode waren er heus ochtenden dat ik in bed lag met de gordijnen dicht en dacht: ik kom er niet uit. Het zit niet in me om daaraan toe te geven, maar ik heb wel ontdekt dat zoiets sneller op de loer ligt dan ik dacht. Uiteindelijk ben ik gewoon naar buiten blijven gaan en mensen in de ogen blijven kijken. Ik had niks te verbergen. En dan merk je dat je je meer in je hoofd haalt dan dat er in werkelijkheid speelt. Ik heb uit de gekste hoeken en gaten steun gekregen. Dat deed me goed. Gelukkig werd de zaak uiteindelijk geseponeerd.”
Ben je door deze ervaring veranderd?“Ik merkte dat ik er niet voor anderen kon zijn op de manier die ik gewend was. Het omkijken naar de kwetsbare medemens had ik altijd hoog in het vaandel staan, maar dat lukte een tijd niet meer. Ik had er geen energie voor. Ik heb veel lijntjes lopen: de ongeneeslijke zieke deelnemers met wie ik op reis ging in De reis van je leven, van wie sommigen gelukkig nog leven. En de jongeren die ik ken en al jaren steun via Stichting Het Vergeten Kind. Vroeger dacht ik er niet eens over na, het ging vanzelf: even iemand bellen, bij iemand langs, even iets regelen. Dat deed ik niet meer. Ik nam de telefoon gewoon niet op. Vooral daaraan merkte ik dat die periode iets met me heeft gedaan. Zo zit ik namelijk niet in elkaar en zo wil ik ook niet zijn. Maar de energie die ik had, moest ik toen aan mezelf en aan thuis geven, en daarna was het op. Toen ik weer echt ging werken, zei mijn vrouw Anouk: ‘Is het niet te vroeg? Ik vind je nog niet helemaal op en top Johnny.’ Maar ik wilde weer aan de slag, want dat is ook iets wat me energie geeft.”
“ De aantijgingen van mishandeling stonden zo haaks op alles waar ik voor sta”
En toen ging je naar Camping De Wildernis. “Vier weken naar Botswana. De camping lag midden op de savanne en ons crewkamp een kwartiertje rijden verderop aan een rivier. Daar kregen we allemaal een veldtentje en een veldbedje, met daarachter drie doeken rond een gat in de grond, dat was je wc. Verderop hing er een emmer die ’s ochtends werd gevuld met lauw water, waaronder je je een beetje kon wassen.” Enthousiast: “Dat is iets waar ik zó goed op ga!”
Het was precies wat je toen nodig had?“Eigenlijk wel. Er was geen wifi in het kamp, we werkten met rangers die dat werk al dertig jaar doen en ons alles konden vertellen over de natuur, de dieren, de seizoenen. Anouk en onze oudste kwamen de laatste week over. Zij zaten in een best mooie lodge op een halfuurtje rijden, maar Johnny is een nachtje in mijn tentenkamp blijven slapen. Ik heb een foto van hem dat hij op een wc-bril op vier poten boven dat gat zit. De volgende dag ging hij weer met Anouk mee naar de lodge. ‘Ik wil terug naar papa!’, zei hij. Hij vond het bij ons veel leuker. Dus dat was allemaal geweldig. En dan mocht ik ook nog eens doen waar ik goed in ben: praten met de vier families die op die camping gingen kamperen. Dat waren doorgewinterde kampeerders, maar die zelden in het buitenland waren geweest. Sommige van hen hadden zelfs nog nooit gevlogen. Toen ze aankwamen, wisten ze alleen dat ze waren uitgekozen vanwege hun kampeerervaring, meer niet. De camping was net als hier: netjes omheind, er stonden vier campers met een voortent, er was een volleybalveldje en het bekende washok waar je ’s avonds voordat je gaat slapen je tanden poetst – alleen hoor je daar dan de hyena’s huilen. De deelnemers moesten opdrachten doen en iedere familie had natuurlijk zijn eigen verhaal. Aan mij de taak om die er geleidelijk uit te halen.”
Kun je dat nu misschien nog beter dan vroeger? “Misschien heb ik een iets breder palet gekregen. Maar alles valt of staat met hoe je in de wedstrijd zit. Het begint ermee dat je je veilig moet voelen, en dat was daar zo. Daarnaast moet je onthouden dat luisteren belangrijker is dan praten. Mijn zus zei altijd: ‘God heeft ons twee oren gegeven en één mond. Als Hij had gewild dat we meer zouden praten, hadden we wel twee monden gehad.’ Er zijn maar weinig mensen die luisteren om het luisteren.”
Je zus... Zij bleek anderhalf jaar geleden ongeneeslijk ziek te zijn. “Gek genoeg werkte dat ook relativerend. Ik kan nu zelfs denken: heb ik me echt zó druk gemaakt om die aantijgingen? Het is alsof je in zo’n situatie pas begrijpt waar het om gaat in het leven. Het afgelopen jaar en zeker in de laatste drie maanden van haar leven ben ik veel bij Daniëlle geweest. Ik deed boodschappen, haalde eten, zorgde ervoor dat haar man John er af en toe uit kon door met hem te gaan padellen. Ik heb er alles voor afgezegd: niks was belangrijker dan dat. We hebben geen laatste moment gehad waarin we afscheid namen. Ik was steeds zo dichtbij en alles was gezegd. We merken nu hoeveel ze ons heeft meegegeven. Ons verdriet is immens, maar de kracht is misschien nog wel groter. En dat hebben we allemaal aan Daniëlle te danken. Blijf het licht verspreiden, was haar boodschap. En dat licht zit hem vooral in de connectie maken met elkaar. Die boodschap is van alle tijden, maar nu, met de verdeeldheid die er heerst, is hij misschien belangrijker dan ooit. ‘Ga er weer op uit’, zei ze tegen mij. ‘Zorg ervoor dat je met jouw energie en talenten die verbinding kunt blijven maken.’ Zoiets heeft ze ook tegen mijn moeder gezegd.”
Hoe gaat het met haar? “Tja, ik vind redelijk goed. Ze had al haar optredens in verzorgingshuizen afgezegd, maar Daniëlle heeft haar op haar hart gedrukt:
“ONS VERDRIET OM DANIËLLE IS IMMENS, MAAR DE KRACHT IS MISSCHIEN NOG WEL GROTER”
‘Zodra je het even aankunt moet je dat weer oppakken. Het podium is van jou, het is jouw therapie en je maakt die mensen blij.’ Momenteel is ze veel bij ons om te helpen met de kinderen. Fender, de jongste, is helemaal gek van musicals. Hij kijkt naar K3, maar ook naar KUS – de meidengroep waar Anouk vroeger in zat. Mijn schoonmoeder heeft alles over KUS bewaard, we hebben op Marktplaats een oude dvd-speler gekocht, en dan zit hij urenlang naar al die filmpjes te kijken om het daarna feilloos na te doen. Willeke heeft dus in hem een soort soulmate gevonden. Laatst kwam Fender thuis van een middagje bij haar en zong hij: ‘Norman, oehoehoehoehoehoehoehoehoe!’ Dat is een liedje van zeker zestig jaar oud, een van Willekes eerste hits! Ik filmde hem en stuurde dat filmpje naar mijn moeder. ‘Hoe is het mogelijk? reageerde zij, ‘we hebben dat nummer een keer geluisterd en hij zingt het al na!’ Het lijkt wel alsof hij aanvoelt dat oma Willek, zoals hij haar noemt, even wat extra aandacht van hem nodig heeft.”
“ Ik kan nu denken: heb ik me echt zó druk gemaakt om die aantijgingen?”
Begin september heb je een groot feest gegeven. “De aanleiding was dat Anouk en ik vijf jaar getrouwd waren. We wilden dat markeren met een feest op een soort camping met de mensen die er in de afgelopen rommelige periode onvoorwaardelijk voor ons waren. Ik heb in mijn welkomstpraatje gezegd dat ik me er goed van bewust ben dat wij niet de enigen zijn die het moeilijk hebben gehad. Iedereen heeft met narigheid te maken. Als je dan onvoorwaardelijk op je familie en je vrienden aankunt, is dat een groot goed. We waren er de afgelopen tijd misschien niet altijd voor jullie, zei ik, maar vanaf nu zijn we dat wel weer. Ik voel dat ik weer iets voor anderen kan betekenen, net als voorheen. Dat heb ik met Daniëlle gedaan en het begint ook op andere terreinen weer te komen.”
Toen jullie het feest gaven, was Daniëlle al heel ziek. “Mijn hoofd stond er daarom eerst totaal niet naar, maar zij stond erop dat het door zou gaan. ‘Jij gaat dat feest gewoon doen’, zei ze. ‘Je gaat het leven vieren.’ Dus we hebben het door laten gaan. Sommige van de gasten begrepen het niet: hoe kon dit? ‘Het gaat goed met Daniëlle en zij heeft gezegd dat dit feest moet doorgaan’, zei ik in mijn welkomstwoord. ‘We moeten het leven vieren. Haar kinderen Estelle en Davey zijn er, John komt straks ook.’ Toen zag ik dat ze het snapten. John zat ’s avonds bij het diner naast me en we hebben muziek gespeeld die Daniëlle mooi vond. Het feest draaide eigenlijk om haar en haar gezin. Het was daardoor heel emotioneel en extra mooi.”
Op je feest stond je weer op een camping. Het was kennelijk goed bevallen in Botswana? “Ik houd van kamperen. We waren ook daar op een prachtige plek, in het zuiden van het land met ook wel wat luxe voor de opa’s en oma’s in de vorm van tiny houses. Er was lekker eten, er was muziek. En dan gewoon samen zijn. Dat is uiteindelijk toch waar het om gaat.”
Dit is Johnny
Johnny de Mol (45) is televisiepresentator. Hij is iedere maandag om 20.30 uur op SBS6 te zien in Camping De Wildernis, een ‘avontuurlijk realityprogramma’ waarin oer-Hollandse kampeerders opdrachten uitvoeren.
Johnny is getrouwd met Anouk van Schie, met wie hij bonusdochter Kiki (10) en zoons Johnny (5) en Fender (4) heeft.
STYLING: DIANA THEYS, AMY BENDER. HAAR EN MAKE-UP: ANGELIQUE WOUDENBERG. M.M.V. ALTER EGO (HALFLANGE JAS), SANDRO (GEBREIDE TRUI, WOLLEN SJAAL), DENHAM (JEANS, BLAUWE WOLLEN TRUI), CONVERSE (SNEAKERS), ALL SAINTS (LUIPAARDPRINT BLOES, T-SHIRT, GERUITE BLOES, ROZE WOLLEN VEST, BROEK), HIDNANDER (SNEAKERS), ADIDAS (GROENE SNEAKERS), QUINN’S INSTITUTE (WIT T-SHIRT).
