Het is een cliché, maar nu ze ouder is geworden, is ze mooier dan ooit. Nog net zo spontaan en hartelijk, zachtere uitstraling, paar charmante kraaienpootjes rijker. Op haar 39ste is Doutzen Kroes na een veelbesproken break wederom een van de gezichten van Victoria’s Secret en weer begonnen met het aannemen van modeklussen. Zo sloot ze in maart de show van Chloé in Parijs. Ze pikt alleen nog de krenten uit de pap, en alleen op haar voorwaarden. Te lang is ze geleefd. ‘Als mensen dat tegen me zeiden, dacht en antwoordde ik: welnee, ik bepaal alles zelf, maar ik kwam erachter dat ik totáál ben geleefd. ‘Professioneel’ noemen klanten dat, als je je mond houdt en nooit klaagt. Ook niet als je bij -5 ºC in bikini de kou in rent, of om twee uur ’s nachts in badjas nóg wacht op die doorpas voor een show. Iedereen kon zijn creatieve ei op mij kwijt, fotografen, stylisten, visagisten, maar ik werd niet gehoord. Daar was ik zó klaar mee. Als model had ik nooit een stem, daar kwam onder andere mijn rebellie ook uit voort. In 2013 twitterde ik ‘Save Palestine’, toen Palestina helemaal kapot gebombardeerd was. Ik was woedend – wtf gebeurt hier! Van een grote cosmeticafabrikant moest ik die tweet verwijderen: in mijn contract stond dat ik geen politieke uitspraken mocht doen. Daarbij komt nog dat je nooit nee durft te zeggen tegen een belangrijke klant, uit angst niet meer te worden geboekt. Ik móést even uit die ratrace, helemaal terug naar nul.’
‘Bij ons thuis ging het er niet over wie er op de cover van Vogue stond, we hadden een abonnement op Natuurmonumenten’
Mo Karadag, eigenaar van Platform Agency en al twintig jaar haar agent, zag de bui al hangen. ‘Na alle commotie tijdens de pandemie nou net die eerste grote job voor het onder de loep liggende Victoria’s Secret, ik dacht: daar gáán we weer, begint het hele gezeik opnieuw. Een enkeling noemde Doutzen ‘hypocriet’, maar door het foute management van het Amerikaanse lingeriemerk is allang compleet de bezem gehaald, en ze heeft nooit gezegd dat ze niet meer zou werken. Ze wilde afstand nemen, had er genoeg van, noemde de modewereld zelfs een corrupte bende – iedereen was fout. Ik heb er slapeloze nachten van gehad, maar het was blijkbaar iets wat ze moest doen om te komen waar ze nu is. Noem het een heftige puberteit op haar 36ste die zich voor het oog van miljoenen afspeelde.’
Goudeerlijk en kwetsbaar
Mo en ik zijn altijd twee handen op één buik, zegt Doutzen thuis in haar schitterende, met populierenhout betimmerde huis in het Gooi. Hun vriendschap stond tijdens wat ze haar ‘puberfase’ noemt echter op springen. ‘We hadden tegengestelde meningen. Mo probeerde op me in te praten – “You made your point, stop ermee” – daarna me te beschermen, tot hij snapte dat ik die zelfdestructieve rol móést aannemen. Hij heeft me losgelaten en me daarna een heel mooie brief geschreven: “Doutzen, weet je wel hoeveel mensen jij hebt geïnspireerd door gewoon te zijn wie je bent. Je hoeft dit allemaal niet te doen.”
Maar ik zag het niet. Ik had niets om trots op te zijn, wat had ik nou gepresteerd in mijn leven? Een beetje voor de camera staan. Ik kom uit een Fries calvinistisch, idealistisch nest. De wereld redden, goed zijn voor de natuur en de gemeenschap: dat zit er bij mij ingebakken. Als kind mocht ik ook nooit lang douchen. Bij ons thuis ging het er niet over wie er op de cover van Vogue stond, we hadden een abonnement op Natuurmonumenten en het partijblad van GroenLinks. Ik droeg truien van schapenwol die mijn moeder had gebreid. Als iemand in een grote auto reed, vonden mijn ouders daar iets van. Daardoor heb ik me altijd afgevraagd of ik het wel goed deed, want ik redde geen levens. Mijn vader was wel trots, soms in het openbaar iets te, maar vooral voor mijn moeder gold lang: niet je kop boven het maaiveld uitsteken. Ik heb bij haar altijd een laag van stille veroordeling gevoeld. Toen ik haar dat laatst durfde te vertellen schrok ze enorm, ze was zich er niet van bewust. Eerlijk zijn, zo kom je tot mooie helingsprocessen. Heel mooi dat ik mijn pijn nu met haar kan delen, zonder dat ze het als verwijt ervaart, en dat we daardoor allebei blijven groeien.’
Tranen rollen over haar wangen, het zal niet de laatste keer zijn tijdens het gesprek. De stilte aan de keukentafel is kort maar intens. Ze valt onverwacht goudeerlijk en kwetsbaar met de deur in huis. Instagram heeft ze afgezworen, ‘vol triggers en toxies’. Het account bestaat nog wel, maar ze heeft de app van haar telefoon en laptop verwijderd. Thuis, op deze plek, is ze geheel afgezonderd van de buitenwereld, als ze dat wil. Vanaf de weg is het huis niet zichtbaar, het ligt verscholen achter een houten poort. Gaat die open, dan overvalt je een wowgevoel. Een Scandinavisch hoogstandje van Marc Koehler Architects, met veel hout, grote ramen en een interieur door Nicemakers, midden in een door haarzelf aangelegde en onderhouden wilde Engelse tuin van vijfduizend vierkante meter. Vanuit elk raam heb je alleen maar zicht op natuur. Ze is er dagelijks in aan het werk, net als in de moestuin (‘dit seizoen verpest door de slakken’). De toegang tot de moestuin wordt gevormd door een boog met twee klimrozen. ‘Een housewarmingcadeau van mijn vader. Ik heb ze samen met hem geplant, precies een jaar voor zijn dood. Altijd als ik erdoor loop denk ik aan hem.’
Voor de kinderen, maar eigenlijk vooral voor haar man, dj Sunnery James (43), is er een voetbal-en basketbalkooi, voor haarzelf een bijenkast en een natuurvijver met kikkers en vissen (‘de kinderen prefereren het zwembad van de buren’). Het warme interieur heeft een seventies LA-gevoel, de kelder bevat een mancave voor ‘Sun’: een eigen muziekstudio. Zelf had Doutzen maar een echte eis bij de bouw van het huis: de natuurvijver.
‘Save Palestine twitterde ik. Dat moest ik verwijderen: in mijn contract stond dat ik geen politieke uitspraken mocht doen’
Van nationale trots tot risee
Als modejournalist heb ik Doutzens carrière meer dan twintig jaar lang gevolgd. Vanaf het begin, als zeventienjarige frisse scholier met wie Sarah Keller, destijds eigenaar van haar agentschap, en Mo dus, oneindig moesten leuren om überhaupt een editorial te krijgen, de heilige graal in modeland. Omdat degenen aan het roer in highfashionkringen Doutzen te blond, te vrolijk en rond – lees te commercieel en ja zelfs too healthy looking – vonden. Tot ze toch de absolute modellentop bereikte en het gezicht werd van welk toonaangevend merk dan ook, ze na jaren van catwalkafwezigheid de Prada-show liep onder de noemer ‘plussizemodel’, en ze naakt op de cover stond van Vogue Nederland, samen met die andere Nederlandse godin, Lara Stone.
Als je iets te verkopen had, moest je bij Doutzen zijn. Tenminste, als je haar te pakken kreeg, want Mo en Sarah waakten als pitbulls over de Friezin die stoïcijns bleef onder de versierpogingen van Leonardo DiCaprio. Tot op de avond voor een shoot wist je niet of er toch een betere optie op het model voorbij zou komen, waardoor het feest alsnog niet doorging. Als plotseling Mario Testino belde, of Inez en Vinoodh, of Steven Meisel, fotografen die voor minder dan de A-list hun bed niet uitkomen. Desalniettemin stond Doutzen in de eerste jaren van het bestaan van Vogue Nederland achtmaal op de cover – garantie voor een topverkoop.
En toen, in de coronaperiode, was ze in no time – na een paar controversiële posts op social media – van nationale trots verworden tot wappie. De risee van zowel gossiprubrieken, talkshows, als de serieuze media.
Bewustwordingsproces
Inmiddels zijn we drie jaar verder en was het lang stil rondom Doutzen. Hoe heeft ze die periode beleefd? Heeft ze er spijt van, wat heeft ze ervan geleerd, hoe nu verder en hoe ziet ze de toekomst? Dat was de insteek van het interview. Wel hadden we afgesproken dat het gesprek niet alleen maar over die heftige periode zou gaan. De periode van Doutzens strijd tegen de beperkende maatregelen, de in haar ogen gedwongen vaccinatie, haar aansluiting bij Moederhart, een groep moeders van wie een aantal hun onvrede over het coronabeleid vermengde met samenzweringstheorieën, en haar post tegen de boycot van de Britse complotdenker David Icke, haar door velen niet in dank werd afgenomen. Bijna iedereen verdient een tweede kans. Eenmaal wil Doutzen graag haar verhaal uit de doeken doen. ‘Zodat je begrijpt waar mijn reactie, noem het ‘opstandigheid’, vandaan komt. Hoe ik zo geworden ben door mijn bewustwordingsproces. Waarom ik ben wie ik ben.’
De oorzaak is diepgeworteld in haar jeugd, zegt ze. ‘Ik heb veel spanningen van thuis meegekregen. Ik dacht altijd dat ik er wel overheen zou groeien, maar niet dus. Naarmate ik ouder word is alle schade juist komen bovendrijven. Dan ben ik ergens en wil ik het leuk hebben, maar ga ik toch op zoek naar onveiligheid, omdat bekende onveiligheid fijner voelt dan onbekende veiligheid. Me onveilig voelen was namelijk jarenlang normaal voor mij. Ik heb de ellende al die jaren gebagatelliseerd, ontkend – zó slecht was het toch ook weer niet thuis. Het voelde oneerlijk om eerlijk naar de situatie te kijken. Als kind ben je immers loyaal aan je ouders. Als je er dan uiteindelijk wel eerlijk en kritisch naar durft te kijken, leidt dat tot een heftig rouwproces.’
‘Iedereen kon zijn creatieve ei op mij kwijt, maar ik werd niet gehoord. Daar was ik zó klaar mee’
Wanneer kwam die ellende uit je jeugd bovendrijven? ‘Toen mijn vader in 2022 overleed. Hij is depressief geweest en een alcoholist, een gevolg van problemen in zijn jeugd. Dat was dan ook altijd weer mijn ding, dat ik het waarom ervan begreep. Toen mijn moeder hem vertelde dat ze zwanger was, van mij, is hij begonnen met drinken. Hij dacht het vaderschap niet aan te kunnen. De eerste zes maanden van mijn leven heeft hij mij niet eens gezien omdat hij was opgenomen in een kliniek. In de buik heb ik al veel spanning gevoeld en stond ik al in overlevingsstand. Mijn moeder moest vaak vluchten omdat mijn vader agressief was. Niet naar haar toe, maar hij had wel de neiging dingen in huis kapot te maken. Mijn zwangere moeder verstopte zich dan in de stal. Ze was toen al heel bewust met mij bezig en praatte, zo heeft ze me verteld, beschermend tegen me in de buik, zo van: “Lieve kleine baby, deze situatie ligt niet aan jou.” Dat is ook het paradoxale wat ik altijd heb gevoeld: veel liefde en mooie boodschappen van twee prachtige mensen, maar tegelijkertijd ook echt een fucking heftige jeugd, en de boosheid en het verdriet daarover voelen.’
Was het onderling ook weleens gezellig, op vakantie bijvoorbeeld? ‘Zeker, maar toch liepen vakanties vaak uit op een drama. Ook tijdens het avondeten was het altijd spannend. Als iemand een mes iets te hard op tafel liet vallen, dan kon mijn vader zomaar ontploffen. Als hij niet aan het drinken was, ging het goed. Dan was het gewoon een mooie, wijze man – als kind hou je je daaraan vast. Maar nu kan en wil ik het ook gewoon benoemen.’
Desondanks bleven je ouders bij elkaar? ‘Ja. Totdat hij vertelde dat hij het huis uit ging omdat hij een ander had. Als dochter zag ik een moeder die haar grenzen niet aangaf, dat heeft uiteraard veel met mij gedaan. Ik ben er dankbaar voor dat ik dat nu openlijk tegen haar durf te zeggen – waar ook een groot stuk van mijn heling zit. Onbewust heb ik mezelf lang beschermd om maar niets te hoeven voelen, de situatie mooier te maken voor de buitenwereld. Maar het gekke is: het was ook af en toe echt heel mooi.’
Wat was er mooi? ‘Waar ik ben opgegroeid in Friesland, buiten het dorp, heel idyllisch landelijk. Mijn vader kende een rijke familie in het Gooi. Soms mocht hij op hun zomerhuis passen, dat lag aan een meer waar wij dan konden zeilen en zwemmen, vriendinnetjes mee. Dat was gewoon rijkdom, een paradijs. Maar als het dan gezellig was met mijn moeder, zus en vriendinnen, dan was er ook altijd angst: straks komt papa thuis en wie weet wat voor bui hij heeft. Of dan lag hij weer een dag op bed met migraine en moesten we allemaal heel stil zijn.’
Wat deed je als kind tijdens die ruzies of spanningen? ‘Mijn zus ging in de freezestand, ik werd de ‘man’ die naast mijn moeder ging staan en alles wel even zou fiksen, proberen harmonie te scheppen. Ik ben daardoor overgevoelig voor spanningen, drukke verjaardagsfeestjes vind ik daarom erg intensief. Ik ben constant aan het aftasten, voel de stress van iedereen. Sunnery vindt dat heel gek, hij is binnen de Surinaamse cultuur opgegroeid in één grote familie – hoe meer mensen bij elkaar, hoe gezelliger. Ik heb ook weleens de politie gebeld vanwege mijn vader. Dan was ik op dat moment ook nog de woordvoerder van het gezin, terwijl ik een tiener was. Dat klopt natuurlijk niet. En als je moeder verdriet heeft, dan ga je als kind niet lastig zijn. Door dat verantwoordelijkheidsgevoel heb ik de pubertijd gemist. Nou, ik kan je zeggen: die heb ik net ingehaald. En goed ook. Mezelf even flink afzetten.’
‘Als het gezellig was, was er ook altijd die angst: straks komt papa thuis en wie weet wat voor bui hij heeft’
Zoon Phyllon (13) komt uit school, Rhodesian ridgback Lio in zijn kielzog. ‘Er zijn nog pannenkoeken over van gisteren,’ zegt Doutzen. Moeder en zoon spreken Fries over en weer, hun gelijkenis is treffend. Hoe heeft haar crisis zijn weerslag gehad op het gezin? ‘Ik ben heel bewust met opvoeden bezig, wat geef ik aan mijn kinderen door? Ik voel me verantwoordelijk om die cirkel van spanning en boosheid te doorbreken. Ik wil niet dat ze een negatieve laag voelen. Hoe ervaren de kinderen mij als moeder? Ben ik emotioneel stabiel, ben ik genoeg aanwezig, hoe reageer ik op ze? Ik zit vol vragen.’
Doodvermoeiend lijkt me dat. Gulle lach: ‘Niet te doen, ik heb het megadruk.’
Terug naar haar jeugd. Er is een wetenschappelijke term voor: parentificatie. Als kind de rol van ouder(s) op je nemen als zij emotioneel of fysiek niet capabel zijn om voor je te zorgen. Het kind wordt zo ook verantwoordelijk voor het ouderlijk welbevinden. ‘Mensen kunnen tot de dood van hun ouders in die rol blijven hangen. Ik heb veel naar de Hongaars-Canadese arts Gabor Maté geluisterd. Hij heeft een enorme kennis over de ontwikkeling van trauma’s bij kinderen en de levenslange gevolgen die ze met zich meebrengen voor de lichamelijke en geestelijke gezondheid. Daardoor klikten er veel dingen en ben ik op zoek gegaan naar mezelf. Stap voor stap mijn handelen in specifieke situaties herleiden. Traumaheling, maar dan moet je wel eerst trauma bij jezelf herkennen en durven te erkennen. Bewustwording, accepteren dat je een trigger hebt en waar dat vandaan komt.’
We kunnen wel stellen dat de coronamaatregelen jouw trigger waren. Hoe ging Sunnery ermee om? ‘Hij lachte er gewoon om. Sun staat heel anders in het leven en maakte zich niet zo’n zorgen. Hij zei: “Kijk nou even naar buiten; je doet gewoon je rondje met de hond, is er dan iets aan de hand?” Dan dacht ik: je snápt het niet. Ik zag die maatregelen als het begin van iets gevaarlijks en kón niet stil blijven. Er heerste zo’n angst in mij: we moeten straks állemaal aan dat vaccin. Ik wilde vrij zijn in mijn keuze en werd boos over die dwang. Ook voor anderen, of beter: juist voor anderen die het zich niet konden veroorloven om te weigeren en zo hun baan te verliezen. Of die angst realistisch was? Niet voor mij: ik woonde nog in Amsterdam, veilig afgeschermd van de buitenwereld. Waarom moest ík dan die boosheid over die vaccinatiedwang op mijn schouders nemen? Waarom moest ík weer mijn mond opentrekken? Ik sprak een keer met een middenstander, maakte ik me boos omdat zijn zaak dicht moest. Keek hij me aan en zei: “Het komt wel weer goed.” Dan dacht ik: hè, ík ben nu boos omdat ik jóúw zaak wil redden. Sunnery sprak Chinees tegen me. Echt waar, ik verstond hem gewoon niet.’
Haar echtgenoot steekt zijn hoofd om de hoek om gedag te zeggen. Hij vertrekt zo naar Oostenrijk voor een optreden, maar haakt in op die moeilijke periode. Sunnery: ‘Ik wist wat Doutzen bedoelde; het kwam uit een goed hart, maar het werd compleet uit z’n context getrokken. Tuurlijk maakte ik me af en toe boos. Ik vond sommige aspecten aan die politieke covidsituatie ook echt belachelijk. Op een gegeven moment ontstond er een kettingreactie, dat was best heftig, dreigbrieven in de bus en zo. Daarna nam het af.’
‘Ik kon het niet fout doen, zelfs niet toen ik me al in 2011 uitsprak tegen Zwarte Piet’
Had je het idee dat jij het moest fiksen voor die acht miljoen volgers op sociale media? ‘Nou ik dacht wel: hier klopt iets niet, als ik dat gewoon zeg, dan gaan mensen het ook zien. Naïef? Best wel. De overtuiging dat als je heel hard schreeuwt mensen je wel zullen horen.’
De druppel was de post waarin je het coronavirus bedankte. ‘Ik was lang niet de enige hoor. Veel bekende personen hebben hetzelfde filmpje gepost, onder wie Oprah. Alleen vergat ik er uitleg bij te zetten. Ik was er ook te vroeg mee. Veel mensen hebben me later verteld dat ze nu kunnen reflecteren op die periode en inzien dat die ook gunstige dingen heeft gebracht. Uiteraard absoluut niet voor patiënten aan de beademing in bomvolle ziekenhuizen, maar wel voor de tijd van rust en reflectie die ermee gepaard ging, zónder sociale verplichtingen. Geen vluchten, geen smog, de natuur die zich kon herstellen. De media zijn er gretig opgedoken: mijn kop moest eraf, want ik was een model, dus sowieso dom, hoe dúrfde ik. Tot die tijd was alles oké. Ik heb zelfs en keer in abri’s door heel Amsterdam gehangen met de slogan ‘Everybody loves Doutzen’ – ik kón het niet fout doen. Zelfs niet toen ik me al in 2011 op nationale televisie uitsprak tegen Zwarte Piet werd ik daar niet op afgerekend. Maar tijdens corona deed ik het voor het eerst echt compleet fout in de ogen van velen, want ik schudde aan de fundamenten van de maatschappij, de farmacie, de media en de overheid.’
Maar heb je er spijt van? Zou je het nog een keer doen? ‘Nee, spijt heb ik niet, maar ik voel ook geen drang meer om op te staan. Ik richt me nu meer naar binnen dan naar buiten. Ik heb nog veel werk te doen. Ik merk het ook in dit interview, ik word nog getriggerd, ik ben er nog niet.’
Is er iets veranderd in je houding ten opzichte van vaccinaties? ‘Nee. Ik vind te allen tijde dat je keuzevrijheid moet behouden in alles. De farmaceutische industrie is ook een verdienmodel. Dat rechtvaardigt voor mij dat je je kritisch opstelt. Dit betekent niet dat ik de medische wereld afkeur en niet dankbaar ben dat deze er is. Mijn kritische inslag komt voort uit mijn opvoeding. Mijn ouders die zelf hun hele leven in de gezondheidszorg hebben gewerkt staan ook voor de holistische benadering: zorg goed voor jezelf, eet en leef gezond, de natuur is de beste heelmeester. Daar pleit ik voor. In de hele discussie tijdens de pandemie miste ik een dialoog, maar eerlijk gezegd was ik daar zelf toen ook nog niet toe in staat. Maar in die talkshows zat niemand aan tafel die zei: wat zégt Doutzen nou eigenlijk. Nee, ik was meteen die gek.’
Je wordt er weer emotioneel van. ‘Dat komt omdat ik de potentie zie van hoe gezond we met z’n allen zouden kunnen leven. Leer kinderen op school het belang van goede voeding, van beweging, in plaats van ze te leren dat er voor alles wel een middeltje is. Daar geloof ik gewoon niet in, alleen als het echt niet anders kan. Ik heb zelf een buitenbaarmoederlijke zwangerschap gehad; zonder ziekenhuisopname was ik dood geweest, dus ik zie de mooie, positieve kanten van de medische wereld. Maar ik neem niet zomaar alles klakkeloos aan.’
Heb je overwogen uit Nederland weg te gaan? ‘Niet serieus. Na een lange vlucht land ik hier door de wolken in mist, regen en storm, en dan ben ik zó blij dat ik weer thuiskom. Ik voel me verbonden met Nederland. Zie je, ik krijg er kippenvel van. Vluchten heeft geen zin, ik moet het gewoon hier doen.’
‘Ik was gekaapt door de wappiekant, maar ik wil niet meer bijdragen aan verdeeldheid’
Trots op haar carrière is ze nog steeds niet, zegt ze. Wel dankbaar dat ze nu haar droom kan leven, met die heerlijke plek voor haar gezin. ‘Ik heb me een tijdje afgezet tegen het systeem, nu begrijp ik dat ik dit alles heb dánkzij het systeem. Ik word rustiger en begin weer vertrouwen te krijgen in het leven, in mensen, in mijn werk. Alle werkgerelateerde communicatie verloopt nu via Mo, ik hoef niet meer met agenten te bellen. Die ruiken – logisch hoor – geld en willen veel boekingen aannemen. Jarenlang was ik een fantastische melkkoe, maar wel een met Friese inslag die opeens wegliep en dacht: ik ga lekker grazen waar ik zelf wil. Weet je, tijdens het schieten van de Body by Victoria-campagne voor Victoria’s Secret, met onder anderen Imaan Hammam en Lily Aldridge, voelde ik voor het eerst sinds lange tijd weer enthousiasme en blijdschap. Maar ik dacht wel meteen: o jee, wat gaat de andere kant hiervan vinden? Want ik was natuurlijk gekaapt door de wappiekant. Ik heb mezelf nooit een wappie genoemd, maar er waren twee kampen en er bestond geen nuance: je was óf voor alle maatregelen, óf gek. Er werd één narratief geboden, als je daar niet in meeging was je een wappie. Als je op straat met mensen praatte, was er wel veel meer menselijkheid, meer dualiteit. Dat is het gevaarlijke aan internet; daar is de nuance compleet afwezig. De wappies waren bang voor nog meer controle en geen keuze; de mensen die tegen de wappies waren, waren bang voor het virus en dachten: door jullie komen we hier niet uit. Ik wil niet meer bijdragen aan die verdeeldheid, nergens bij horen, beide kanten niet voeden. Mijn triggers zijn voor mij nu een uitnodiging naar binnen. Ik hoop dat ik in de toekomst kan bedragen aan verbinding en niet aan verdeeldheid.’
Ga je nog weleens naar een feestje? Je leek een tijd van de aardbodem verdwenen. ‘Ik was nooit een partycrasher. Op feestjes in New York wilde ik na vijf minuten alweer weg, nadat ik mijn verplichte rondje langs camera’s had gedaan. Sun wilde dan blijven, goed voor de connecties. Die onderhoudt hij over de hele wereld en ik zie ook hoe waardevol dat is, maar ik ben gewoon niet zo. Als ik hier niet word uitgetrokken, dan kom ik nooit mijn huis uit. Ik vergeet ook verjaardagen. Ik ben gewoon een kluizenaar.’
Toch is er dus weer een opening voor meer reuring in haar leven. Twee jaar geleden liep ze de show van Alaïa. In Parijs op straat was ze creative director Pieter Mulier tegen het lijf gelopen; hij vroeg haar en ze had er best zin in. Vooral ook om haar dochter Myllena (10) – ‘een heel ander type dan ik: dol op mode’ – de kans te geven een keer frontrow mee te maken wat mama voor werk doet.
Euh, je houdt niet van mode? ‘Nou, ik ben niet iemand die daar veel mee bezig is. Ik koop zelden designerkleding, heb wel veel gekregen wat ik geseald bewaar voor Myllena. Of ze ook model wordt? Geen idee, eerder actrice, denk ik.’
Bij Alaïa, met alle modellen backstage weer als vanouds, voelde ze voor het eerst sinds lange tijd weer enthousiasme voor het vak. En van het een kwam het ander. Een shoot voor Victoria’s Secret op een waanzinnige locatie in Mexico, het verjaardagsfeestje van fotograaf Mert Alas tijdens Paris Fashion Week in oktober in hotspot Raspoutine met FKA Twigs op het podium, een editorial voor Vogue US, twee voor het Italiaanse D Repubblica en een voor de Britse Vogue. De laatste geschoten door Bibi Cornejo Borthwick; ook een jonge generatie weet haar te waarderen en Doutzen vindt het zelf ook inspirerend om met nieuw bloed te werken. Ze heeft net een drie dagen durende shoot in Amsterdam achter de rug, waarin ze met Imaan Hammam en Rianne van Rompaey schittert als dé Dutch model icons. Voor welk buitenlands tijdschrift dat is, moet nog tot half september geheim blijven.
‘Een Friezin en een Surinamer in het Gooi, dat past niet dacht ik. And here we are’
We lopen nog even door de indrukwekkende tuin. Op weg naar de uitgang om de poort te openen plukt Doutzen nog wat paardenbloemen. ‘Die vermenigvuldigen zich snel, en je wil ze niet overal hebben.’ De niet-giftige slangen van een meter lang neemt ze op de koop toe, de tuin wordt slechts door een hek gescheiden van de hei waar zo nu en dan een wolf wordt gesignaleerd. Als die maar van haar kippen afblijft Vier stuks zijn het er, ‘Orpingtons, van die lekkere dikke, oranje Engelse kippen – acht weken oud, dus nog geen eieren’. Haar gezin probeert zo gezond mogelijk te leven.‘Hoewel ik daar wel een balans in probeer te vinden. Ik vind het ook heerlijk om met de kinderen op de bank te zitten en een frietje te eten. Dat is meteen ook het enige wat we hier kúnnen bestellen. Een lekkere saoto, Surinaamse soep, dat gaat hier niet. Tijdens onze zoektocht naar een huis – niet te ver van Amsterdam, Sun en Myllena moeten de stad nog kunnen ruiken – had ik nooit gedacht dat we hier terecht zouden komen. Een Friezin en een Surinamer in het Gooi, dat past niet dacht ik. And here we are. Ik leef hier mijn droom. Ik word steeds meer naar de natuur getrokken. Als de kinderen het huis uit zijn, ga ik ook uit huis. Hopelijk wil Sun dan met me mee naar een boerderij, groot en zelfvoorzienend.’
