Haar huwelijk was op scheiden na dood. Prins Albert (65) en zij zouden nooit van elkaar hebben gehouden. Ze zou in Zwitserland wonen. Haar leven als prinses zou ze haten. Haar schoonfamilie zou haar haten. Ze zou werkschuw zijn. Depressief. En ziek. Het zou een kwestie van wachten zijn voor de bom te Monaco zou barsten.
Jarenlang verschenen er dit soort berichten over prinses Charlene (46). En al die tijd liet ze het in stilte over zich heen komen, tot het steeds lastiger werd (vooral voor de Franse media) om vol te houden dat de problemen in Monaco echt zo groot waren. Charlene dook de afgelopen maanden namelijk voortdurend op. In de middag, in een hip outfitje van Akris, om haar tweeling prins Jacques en prinses Gabriella van school te halen of een boodschapje te doen. Met haar man bij de kroning van Charles III. Op tribunes bij wedstrijden. Aan de zijde van echtgenoot prins Albert bij talloze fundraisers. En bij solowerkbezoeken aan baby’s, senioren en charitatieve instellingen.
Societyroddels
Sterker nog, in de 12,5 jaar dat ze inmiddels prinses van Monaco is, is ze nog nooit zó alom aanwezig geweest. En heeft ze er ook nog nooit zo happy en zelfverzekerd uitgezien. Feit is dat ze het moeilijk heeft gehad, sinds ze in 2000 prins Albert ontmoette. In 2006 kwamen ze naar buiten als stel en vanaf dat moment is er genadeloos over haar geroddeld door society en media, vlijtig geholpen door bronnen binnen het hof en mensen als Nicole Coste, de moeder van Alberts buitenechtelijke oudste zoon Alexandre, een publiciteitsgeile dame die Charlene gaarne afschildert als een boze stiefmoeder. Charlene is niet van adel en staat bekend als aards en nuchter. In haar tijd als professioneel sporter was ze vrij uitgesproken, met een liefde voor foute grappen die ze als partner van Albert moest leren inperken. Zoals eigenlijk alles aan haar ‘gepolijst’ moest worden, volgens sommige hovelingen. In de vijf jaar voor de verloving woonde ze in haar eentje in een appartementje in Monte Carlo: ze miste het zwemmen, ze was eenzaam en kreeg het Frans maar moeilijk onder de knie. Liefde was er wel. “Ik was voor een zwemwedstrijd in Monte Carlo toen ik de prins voor het eerst zag,” zegt ze. “Ik was destijds 22 en gefocust op mijn sportcarrière, ik stond emotioneel niet open voor een relatie. Maar toen ik Albert ontmoette, voelde ik een diep gevoel van lotsbestemming. Het is een beetje cliché om te zeggen dat mijn knieën knikten, maar het was wel zo. Ik wist dat hij de ware was.”
Ongemakkelijke situaties
Charlene noemt hem “de charmantste, gulste persoon die ik ken. Zijn geduld kent geen grenzen en hij heeft de unieke eigenschap dat hij iedereen die zijn pad kruist het gevoel kan geven bijzonder te zijn. Hij is de man van wie ik heb gedroomd en hij is perfect voor me. Ik respecteer hem en begrijp hem.” Het lijdt geen twijfel dat Albert een heel aardige man is. Maar opgegroeid in het paleis kon hij zich waarschijnlijk echt geen voorstelling maken van hoe moeilijk het voor een buitenstaander is om Hare Doorluchtige Hoogheid te worden. Haar nieuwe leven leverde ongemakkelijke situaties op: met vrijwel geen mediatraining werd ze in de spotlights geduwd en moest voorop lopen, terwijl schoonzussen Caroline en Stéphanie - hun leven lang al gewend aan de media - daar veel handiger mee omgingen. Het bracht Charlene in een lastig parket: je kunt niet beleefd zijn tegenover de schoonfamilie én tegelijk de ster zijn.
De schaduw van Grace
De eeuwige vergelijking met haar wijlen schoonmoeder prinses Grace en de bakken kritiek ondermijnden haar zelfvertrouwen en maakten haar volgens insiders murw. Het gevoel geen goed te kunnen doen, leidde tot het beruchte ‘runaway bride’ gerucht, waarin ze daags voor haar huwelijk op het vliegveld van Nice stond om terug naar huis te vliegen. “Het liep totaal uit de hand,” zei ze er later over. “Er werd gezegd dat ik op de vlucht was. Waar zou ik dan naartoe gegaan zijn, de donkere kant van de maan? Ik heb nooit overwogen mijn man in de steek te laten. Ik denk dat een buitenstaander onmogelijk kan begrijpen hoe enorm de druk op ons allebei was. Enorm. Onvoorstelbaar.” De tranen bij haar jawoord waren olie op het vuur. “Het was een wonderschone dag,” zei ze er later over. “Maar ook overweldigend, met tegenstrijdige gevoelens over de geruchten, ik werd emotioneel na het jawoord omdat het een vorm van ontlading was.” Albert vond het driedaagse festijn ook heftig: “Ik was bezorgd of alles wel goed zou gaan, over het hele draaiboek. Ik was niet erg ontspannen. Volgens mij verliep het allemaal prima, maar er was zoveel om aan te denken. Er stonden 150.000 mensen langs de weg, er wonen maar 33.000 mensen in Monaco - het was een groot event, groter dan ik me ooit had kunnen voorstellen. Het was mooi het met zoveel mensen te kunnen delen. Maar ook een grote verantwoordelijkheid.”
Haar bruidstranen
Tranen, dus. Het was de eerste royal wedding in Monaco in 55 jaar, de verwachtingen waren hooggespannen. Charlene had in de aanloop amper kunnen slapen, haar bruidsjurk van Armani was met 40.000 Swarovskikristallen en 20.000 pareltjes loodzwaar en daar kwam nog een sleep van vijf meter en een heel lange sluier bij. Na het - overigens best vrolijke - jawoord schoot ze nog eens vol, toen ze in de kapel haar bruidsboeket met gardenia, orchideeën en lelietjes-vandalen achterliet bij Saint Devote, de beschermheilige van Monaco. Er waren bloemstukken die de vlaggen van Monaco en Zuid-Afrika verbeeldden, er klonk plechtige muziek, ze hield het niet droog. “En toen liepen we naar buiten waar al die juichende mensen stonden - dat ontroerde me,” zegt ze. “Ik vind het vervelend dat het als verdriet werd geïnterpreteerd, want ik was echt alleen maar aangedaan. Het was een emotionele dag.”
Prinses als punkrocker
En het zette de toon voor de jaren die volgden. Weinig aandacht voor wat er goed ging, veel kritiek op het feit dat ze geen tiara’s droeg, zelden op feesten van andere Europese royals verscheen en zich weinig vertoonde in Monaco. Eerlijk is eerlijk: Charlene deed zelf ook niet altijd haar best er iets van te maken. Vaak maakte ze een matte indruk, schitterde door afwezigheid, verborg zich achter een zonnebril en leek niet op d’r gemak in die openbare rol. Ze maakte onhandige keuzes: in sportswear poseren voor een vage glossy doen weinig andere royals. Het was alsof ze haar draai niet kon vinden als prinses of heel slecht geadviseerd werd, waardoor het simpel was haar te framen als ‘ongelukkig’. Eind 2020 was ze bijna onherkenbaar, met geschoren haar in punkstijl, alsof ze alle kritiek spuugzat was en een statement wilde maken dat ze geen waarde meer hechtte aan goedkeuring van wie dan ook.
Vast in Zuid-Afrika
Haar eigen annus horribilis is een kantelpunt geweest. In mei 2021 - ze was toen sinds januari niet meer in het openbaar gespot - verdween ze naar haar thuisland Zuid-Afrika om daar aandacht te vragen voor de strijd tegen het stropen van neushoorns. Ze liep een keel-, neus-en oorinfectie op en was nog verzwakt van een neus-en kaakoperatie dat voorjaar, in een hoofd waar door de jaren heen ook al het een en ander plastisch aan was gesleuteld. Naar huis vliegen mocht ze niet, ze miste haar kinderen en haar tienjarig huwelijksjubileum (“Het was allemaal erg moeilijk en erg verdrietig”), ze onderging vele ingrepen en operaties die eten onmogelijk maakten en had het gevoel op alle fronten te falen. Intussen beweerden de Franse media dat ze er verbleef om af te kicken van een verslaving aan kalmerende middelen of om een scheiding dan wel beter huwelijkscontract af te dwingen. “Ik geloof niet dat het echt tot de buitenwereld is doorgedrongen hoe ziek ze is geweest,” zegt Albert. “We waren allemaal bang dat ze het niet zou halen.”
Verzwakt naar Zwitserland
Toen ze in november eindelijk terug mocht vliegen, was duidelijk dat ze absoluut niet zomaar haar taken weer kon oppakken. Charlene had vrijwel geen weerstand, was nog altijd ziek en kampte met ‘diepe vermoeidheid’. Ze verdween vier maanden naar Zwitserland om aan te sterken en nog een paar ingrepen te ondergaan, keerde in maart 2022 terug in het paleis en vult sindsdien heel rustig haar agenda weer in. “Ik voel me fysiek veel beter. De weg was lang, moeilijk en pijnlijk. Ik wil niet te snel gaan, maar ik ben meer tot rust gekomen,” vertelde ze na terugkomst. Hoe gaat het nu met haar gezondheid? “Ik ben gelukkig en sereen,” zegt Charlene die binnenkort intensiever hoopt te kunnen trainen. “Ik loop veel, maar ik zou graag weer zwemmen, om energie te herwinnen en me sterker te voelen.”
Gemoedelijke midlifers
Ze oogt al krachtiger en kalmer, al blijft het makkelijk om haar voor ongelukkig aan te zien. Maar als er zo gesneden is in je holten en kaak, is het niet ondenkbaar dat lachen pijnlijk is of dat ze minder gevoel in haar gelaat heeft. Duidelijk is dat ze haar best doet, dat haar ogen vaker lachen, dat ze veel meer controle heeft over haar dagen en taken (er is een opschoonrondje aan het hof geweest) en ze lijkt geaccepteerd te hebben dat soms het middelpunt van de belangstelling zijn bij haar leven hoort. Duidelijk is ook dat Albert een zeer loyale echtgenoot is. Hij heeft het altijd voor haar opgenomen en gaf haar alle ruimte en tijd voor herstel. Foto’s van hun zomervakantie op Corsica - zeilen en zwemmen met de tweeling - toonden een stel midlifers dat genoot van hun kinderen en vol genegenheid samen optrok. Misschien niet dolverliefd, maar dat is nu ook weer niet zo vreemd voor mensen die al 23 jaar samen zijn.
Geen relatieproblemen
Charlene is in ieder geval klaar met alle speculaties over problemen in haar relatie. “Als er duizend foto’s van mij bij een event zijn, kiezen de kranten er altijd eentje waarop ik naar beneden kijk of niet lach,” zei ze tegen News24. “En dan schrijven ze erbij dat ik er ongelukkig uitzie. Waarom wil iedereen dat Albert en ik uit elkaar gaan? Alles is prima tussen ons. Die scheidings-geruchten zijn uitputtend en ik begrijp niet waar ze vandaan komen. Blijkbaar willen sommige media of mensen ons uit elkaar hebben. Het is clickbait om anderen hun brood te laten verdienen, maar geen waarheid. Alles gaat goed met mij en in ons huwelijk. Ik heb alle vertrouwen in de toekomst.”
