Natuurlijk moest ze ook aan haar eigen ervaringen denken, toen ze werd gevraagd als intimiteitscoördinator voor de Netflixserie Dirty lines. De serie is gebaseerd op het boek 06-Cowboys van Fred Saueressig, dat gaat over de opkomst van telefoonsekslijnen in Nederland eind jaren tachtig. We zitten bij Cynthia aan de keukentafel. Ze vertelt hoe belangrijk ze het vindt dat er aandacht voor de rol van intimiteitscoördinator is. Omdat het ook gaat over empowerment, over een acteur in zijn of haar kracht zetten. Dat had ze aan het begin van haar carrière ook graag gewild, dat ze in haar kracht stond. Bijvoorbeeld die keer dat ze met een tegenspeler moest zoenen en ze hadden afgesproken dat dat zonder tong zou gebeuren en hij toch ineens tijdens het draaien van de scène zijn tong in haar mond stak. Of die keer dat ze bij een regisseur in zijn kantoor aan huis auditie moest doen voor een commercial. “Ik was ernaartoe gestuurd door een castingbureau. Ik kwam net van school, was begin twintig en had geen idee. Ik dacht dat het normaal was, een auditie bij iemand thuis. Eenmaal binnen zei hij dat ik in de commercial een bikini aan moest, dus of ik alsjeblieft even mijn T-shirt wilde uittrekken. Ik heb daar toen een scène gespeeld in mijn spijkerbroek en beha. Er is verder niks gebeurd, maar ik weet nog goed dat ik me, eenmaal weer buiten op straat, enorm schaamde. Dat ik gewoon daar in mijn beha had gestaan en dat alles was opgenomen. Ik voelde me heel goedkoop, heel naar eigenlijk.”
Was dat ook de reden waarom je meteen ja zei toen je werd gevraagd om mee te werken als intimiteitscoördinator?
“Ja, want zolang er geen duidelijke afspraken zijn over intieme scènes, en dat is zeg maar alles tussen een vluchtige kus en een vrijscène, is de kans heel groot dat er over iemands grenzen heen wordt gegaan. Bij een vechtscène met zwaarden zeg je ook niet: doe maar wat. Dan kunnen er mensen gewond raken. Bij een vrijscène moet je ook niet zomaar wat doen. Doe je dat wel, dan kan de psychische, emotionele en lichamelijke schade groot zijn.”
Hoe is dat voor jou?
“Ik herken het bagatelliseren. Er is toch niks ergs gebeurd? Dat heb ik ook gedaan. Maar nu denk ik: er zijn ook bij mij dingen gebeurd die niet oké zijn. En waar ik me rot en naar over heb gevoeld. Dus die emotionele schade is er.”
Hoe moet ik jouw rol op de set zien?
“Je kunt het, denk ik, het best vergelijken met een stuntcoördinator. Die begeleidt en ondersteunt acteurs en de regie bij een stunt- of gevechtsscène om deze zo veilig, goed en spannend mogelijk in beeld te brengen. Ik doe hetzelfde, maar dan op het gebeid van intieme scènes. Ik weet wat de regisseur in beeld wil brengen en wat acteurs wel of niet willen. Dan maken we samen een choreografie, net als bij een dans of gevecht, met duidelijke afspraken zodat ieders grenzen gerespecteerd blijven. Daardoor speel je beter en blijft het weg van het persoonlijke. Juist dat is zo belangrijk, want als acteur speel je een rol. Je doet alsof je verliefd bent of alsof je seks hebt. Ik moest zelf een keer een seksscène spelen en doen alsof ik een orgasme kreeg. De regisseur riep toen over de set of ik er even een lekker geluidje bij kon maken. Maar toen ik dat deed, dacht ik ook: nu denkt iedereen dat ik privé ook zo klaarkom. Dat voelt heel kwetsbaar.”
Als het gaat over ongewenst gedrag, dan gaat het ook, of misschien wel vooral, over machtsverhoudingen.
“Klopt. Acteurs willen spelen en aan hun carrière denken. Dan willen ze niet degene zijn die de hele tijd ‘nee’ zegt. Ze zijn bang om lastig gevonden te worden. Vooral beginnende acteurs zijn bang om castingdirectors, regisseurs of cameramensen tegen zich in het harnas te jagen. Ik herken dat. Als jonge actrice durfde ik ook nog niet goed voor mezelf op te komen. Maar het staat je spelen enorm in de weg als je niet veilig op de set staat. Stel dat er afgesproken is dat je je beha aanhoudt, maar de cameraman zegt halverwege: ‘Ik blijf dat bandje zien, kun je ’m toch even uitdoen?’In the heat of the moment denk je dan: oké, doe maar, want anders houd ik de opnames op. Maar ’s avonds baal je dat je hebt gedaan wat je eigenlijk niet wilde. Snap je hoe makkelijk je over je grens heen stapt? We weten natuurlijk allemaal wat er is gebeurd bij theateropleidingen en castingbureaus, dat is echt heel heftig. Ik ken acteurs en actrices die door dit soort ervaringen, of dat nu is met een regisseur of een tegenspeler die te ver is gegaan, nooit meer willen spelen.”
‘Ik kwam net van school, was begin twintig en dacht dat het normaal was, EEN AUDITIE BIJ IEMAND THUIS’
Cynthia groeit op in Rotterdam, als enig kind in een warm, Rotterdams niet lullen, maar poetsen-gezin. Haar vader staat voor de klas, haar moeder is thuis, later beginnen ze een eigen bedrijf, Rostad Hypotheken. De liefde voor theater wordt aangewakkerd als haar ouders haar meenemen naar Holiday on Ice in Ahoy. “We woonden in Rotterdam-Zuid, vlak bij Ahoy. Ik kon het vanuit mijn huis bijna zien liggen. Ik wilde er heel erg graag naartoe, maar er waren alleen nog maar kaarten voor de avondvoorstelling. Ik was vijf en ik weet nog dat mijn ouders twijfelden: ze vonden het eigenlijk te laat. Maar we zijn gegaan en ik zie mezelf nog zitten op die tribune. Ik vond het magisch, dat je gewoon even weg bent uit de realiteit, dat je je in een verhaal kunt verliezen. Dat vind ik nog steeds het mooie van acteren: dat je mensen kunt laten uitzoomen en ze meeneemt naar een andere plek.”
Zagen jouw ouders dat ook, dat je er zo enthousiast over was?
‘Tijdens die seksscène dacht ik: nu denkt iedereen dat ik privé ook zo klaarkom. DAT VOELT HEEL KWETSBAAR’
“Ja. En dat het voor mij heel serieus was. Op school speelde ik in de eerste klas Maria in de kerstvoorstelling, en mijn moeder zegt altijd dat ze nog nooit zó’n bloedserieuze Maria heeft gezien. Ik had de mazzel dat ik op een middelbare school terechtkwam waar ze een theatertraditie hadden. Mijn mentor in de tweede klas speelde op redelijk hoog niveau amateurtoneel. Hij vroeg of ik met het schooltoneel mee wilde doen met een voorstelling over Jeanne D’Arc en gaf me uiteindelijk de hoofdrol. Ik moest lappen tekst uit mijn hoofd leren en een jaar repeteren voor vier voorstellingen, maar ik vond het geweldig. En dat gevoel, van dat je mensen kunt raken of aan het lachen kunt krijgen, is nog steeds waarom ik het zo lang volhoud in dit gekke vak.”
Je hebt net de opnames van Spangas, waarin je de directrice van de school speelt, afgerond, je agenda is nu leeg. Raak je daarvan van de leg?
“Aan de ene kant denk ik: ik doe dit werk al 32 jaar, het is altijd goed gekomen. En aan de andere kant maakt het me onrustig. Het ontspant makkelijker als je weet dat er over een paar weken weer iets gaat beginnen.”
Hoe zorg je dat je in die eerste gedachte, het komt wel goed, blijft hangen?
“Ik heb weer een tienrittenkaart gekocht bij de yogaschool. Ik was de laatste paar dagen kortaf, en Tom, mijn man, zei: ‘Zal ik een tienrittenkaart kopen of doe je het zelf?’ Ik lag de volgende dag om tien uur op mijn yogamatje te zweten en dan weet ik: ik ga nu gewoon even ‘zijn’. En beseffen welke toffe dingen ik allemaal heb gedaan dit jaar. En dat het ook goed is om nu even thuis te kunnen zijn voor de kinderen. De jongste is net begonnen in de brugklas, de oudste is stage aan het lopen. Het is ook goed om gewoon een schema te kunnen maken van zoveel Franse woordjes per dag leren voor die toets van volgende week. Of even de oudste naar voetbal te brengen, omdat hij het zo druk heeft.”
Wat voor moeder ben jij?
Nog voor ze kan antwoorden, komt jongste zoon Joe uit school de kamer binnenvallen. Natgeregend, want, zegt Cynthia, aan regenpakken doen kinderen niet. Ze geeft hem snel een handdoek en maakt ook voor hem een kop thee. “Wat voor moeder ben ik, Joe?” Lachend: “En denk aan je zakgeld!” Joe: “Een lieve moeder. En zorgzaam. Maar soms ook een beetje all over the place.”
Omdat ze dan heel druk is?
Joe: “Nou, soms moet ze dit doen en dan weer dat doen en dan moet ze heel snel ergens naartoe en dan komt ze terug en moet ze wéér ergens anders naartoe. Maar dat hoort denk ik wel een beetje bij haar werk.”
Wat is het leukste aan een moeder die actrice is?
Joe: “Dat ze stemmetjes kan nadoen, wat ik heel grappig vind. Dat heb ik ook een beetje overgenomen van haar. Het lijkt me leuk wat zij doet, maar ik weet niet of ik dat ook zou willen. Krijg ik nu mijn zakgeld?” Cynthia: “Haha, grappenmaker. Ik moet je straks weer naar voetbal rijden en in de kantine staan. Zal ik je daarvoor ook een Tikkie sturen?”
Rijden en bardiensten, dat is het leven van een voetbalmoeder.
‘WIJ VINDEN HET LEUK OM SAMEN TE VERBOUWEN. Het is lichamelijk zwaar en geestelijk verruimend’
“Ze trainen twee keer in de week, de een speelt op zaterdag, de ander op zondag. Alleen op vrijdagavond is er geen voetbal. En na al die jaren weet ik nog steeds niet wat buitenspel is. Je vroeg net wat voor moeder ik ben. Ik ben er denk ik vooral een die meebeweegt. Met twee pubers in huis is er een andere dynamiek, daarin ga ik mee. Ik overleg bijvoorbeeld meer met ze, dat werkt beter dan te zeggen: ‘Omdat ik het wil.’”
Hebben je ouders dat ook bij jou gedaan?
“Ja, al viel er niet zo veel mee te bewegen, denk ik. Ik was een brave puber. Ik had niet zo veel uit te vechten met mijn ouders. Maar ik kom wel uit een gezin waarin alles werd uitgesproken en besproken. Mijn vader is in 2005 plotseling overleden, hij was pas 59. Niet meteen na zijn dood, maar iets later realiseerde ik me dat we alles al tegen elkaar hadden gezegd. Het maakt het verdriet niet minder, maar het is fijn dat er geen gevoel is van: had ik dat of dat nog maar tegen hem kunnen zeggen. Ik ben er altijd bang voor geweest, dat je iemand van wie je heel veel houdt plotseling kunt verliezen. En toen dat gebeurde, was dat ook heel heftig. Het eerste jaar was ik in shock, daarna krabbelde ik stap voor stap weer een beetje overeind. De dood van mijn vader was, en is, enorm verdrietig, maar ik weet nu dat er heftige dingen kunnen gebeuren en dat dat ontzettend pijnlijk kan zijn, maar dat je sterker bent dan je denkt. En dat je dus alles meteen moet uitspreken.”
Sta je zo ook in het leven?
“Dat probeer ik wel zo veel mogelijk. Ik heb om me heen ook gezien dat mensen dat op het sterfbed van een geliefde nog wilden doen, maar dat diegene er niet voor openstond, of iets niet onder ogen wilde zien. En dan lukt het ook niet. Wacht daarom niet met dingen zeggen.”
Zeg je elke dag tegen Tom dat je van hem houdt?
“Nou en of. En er zijn natuurlijk ook momenten waarop ik hem wel achter het behang kan plakken, en hij mij. Maar dan los ik het ook het liefst op. Boos gaan slapen doe ik liever niet. Hij werkt op dit moment veel in Maison Mayet, ons huis in Frankrijk. Het is een boerderij die we wel even zouden gaan verbouwen, maar waar we ondertussen al drie jaar mee bezig zijn. Dat het zo lang duurt, komt natuurlijk ook door corona. Als hij daar aan het werk is, komt hier thuis alles op mij aan. We appen de hele dag door en bellen altijd aan het einde van de dag. Mijn vader kreeg een hartstilstand en was plotseling weg. Misschien dat ik daarom zo veel belang hecht aan dingen goed afsluiten. Ook gewoon op een doordeweekse dag.”
Verbouwen zorgt bij veel stellen ook voor een hoop geruzie en gedoe.
“Toen ik Tom leerde kennen, zijn we gaan samenwonen in mijn huis in Rotterdam. Acht maanden hebben we dat verbouwd. En we waren daarna nog steeds gek op elkaar, dat was dus een goede test. Wij vinden het ook serieus leuk om samen te verbouwen. Het is lichamelijk zwaar en geestelijk verruimend, gewoon omdat je met je kop bij het zagen en timmeren bent. Toms droom is om een houten huis te bouwen, een soort tiny house. Hij heeft de afgelopen jaren zo veel geleerd, dat ik zeker weet dat hij dit kan. Hij volgt een doe-hetzelver op YouTube die miljoenen volgers heeft en allerlei bouwprojecten filmt. Hij zet gewoon een cameraatje neer en gaat aan de slag. Dat is heel ontspannen; als Tom dan die video’s bekijkt, hoor ik heel zacht pokpokpok, dat getimmer, op de achtergrond. Ook het nadenken over het interieur vind ik heel fijn. Ik word gelukkig van rommelmarkten afstruinen. In die zin is Frankrijk natuurlijk een walhalla.”
Dus soms voelt het op het Franse platteland ook een beetje alsof de tijd stilstaat?
“Je zakt in een soort vertraging die heel fijn is, het is echt terug naar de basis. Hoewel we nu wel geïnvesteerd hebben in goede wifi, anders willen de jongens niet meer mee. Maar los daarvan is het de dag een beetje op je af laten komen. We hebben een houtkachel en toen we daar in de zomervakantie waren, wilden we een houtvoorraad aanleggen. Op het platteland zorgt iedereen voor zijn eigen hout en wij kopen ons hout al jarenlang bij een boer verderop. Die komt dan drie kuub hout met de tractor bij ons afleveren. Dat gaat nooit op afspraak, ineens staat hij voor je neus. En dan kan ik wel net met een boekje onder een boom liggen, maar moet ik toch aan de bak. Gek genoeg zorgt die fysieke inspanning ook voor die vertraging. Het zet mijn hoofd stil, want ik moet dan gewoon een uur houtblokken sjouwen.”
fotografie Dario & Misja | styling Danielle Dinkgreve | visagie Clayton Leslie | m.m.v. Dante 6 (groene blouse en leren broek, zwarte blouse), H&M (oorbellen), Diane von Furstenberg (jurk), Primark (hakken), Lois via Zondag Amsterdam (jeans)
